Bazı intiharlar ruhsaldır.

Bir noktadan sonra olmuş ve olabilecek her şeyi kabullenecek hale geliyorsun. İnsanın çaresizliği sanırım bu noktada başlıyor.

Herkese yetersin ama kendine hep eksik kalırsın. Bu da senin kendi savaşın, kendi kendini kabullenişin.

Ağlamanın felsefesi yapılır, ağlamış olmanın edebiyatı. Susmayı tercih etmiş olan birini cümlelerle anlatamazsın.

Birde güzel günleri içimizdeki burukluk ile yaşayacağımız gerçeği var.

ileride boğulacağın bir okyanusa hayranlıkla bakmak.*

Farz et ki ölümün kapında bekliyor Açar mısın? Yoksa Arka kapıdan kaçar mısın?

No.1 (via neo-bir)

İntihar etmiyorsak gelecek bölümleri merak ettiğimizden belki finale doğru oyuncunun şansı açılır

Ruhumda hiç toplanmamış ve toplanamayacak odalar var.

Gökyüzündeymişim gibi hissettiren kim varsa beni uçurumlara bıraktı.

“yeri geliyor bir insanın çıkmazlarını denize çıkan sokaklara tercih ediyorsun.”

Senin bütün detayların uçurumlarına düşmeyi öğretti.

Bazı sokaklar bir ömürden daha güçlü anılar saklar.

Bazı fotoğraflar çerçevede değil, içinde.