Uyku düzenimle yolları ayırdık nerelerde şu an acaba mutlu bir hayat diliyorum kendisine buradan
“bize ezberletilen her şey yalan dolan, anlar var sadece bazı anlar. sürekli sınandığımız anların toplamı, hayat bu yani. aralara mutlulukları serpiştirmişler işte, ufak ufak”
Bukowski'nin dediği gibi: "Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin. Ne sen başkası için mecburi istikametsin; ne de başkası senin için. Yorma kendini; bırak hayatına eşlik etmek isteyenler seninle gelsin."
neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.
İnsan sevdiği kişilerden beklemediği hareketler görür ise kırılır.
Oturdum bir köşeye, hiçbir şeyi beceremeyişimi ve hiçbir şeyin üstesinden gelemeyişimi izliyorum.
