““Bitti” diyorum, bir süre bittiğine inandırıyorum kendimi. Sonra bir fotoğrafı çıkıyor karşıma, kalbimin ritmi değişiyor, titrek bir nefes alıyorum ve ben her seferinde ona yenik düşüyorum.”
—

““Bitti” diyorum, bir süre bittiğine inandırıyorum kendimi. Sonra bir fotoğrafı çıkıyor karşıma, kalbimin ritmi değişiyor, titrek bir nefes alıyorum ve ben her seferinde ona yenik düşüyorum.”
—
“Ben, canımı çok yaktığın gecelerde bile sana sarılıp uyumak istedim, Hiç Bilemedin”
—
iteklemekle yürüyecekse yerinde dursun daha iyi
Artık bende, senin yokuşlarını çıkacak derman kalmadı. Bende bir kez daha, öyle her şeye göğüs gerecek güç kalmadı.
Eskiden çok sevdiğin bir insanın artık sana sadece üzüntünü ve kötü anılarını hatırlatması çok garip. Nereden nereye.
Seni sevmenin hiç eskiyeceğini tahmin etmezdim. Şimdi bana mı yazık oldu bize mi yoksa sana mı bilemiyorum.
Herkes sana sırtını dönse bile seni çok severim, daha iyi biri olmana gerek yok.
sevgisizliğine bir kalp verdim
Zaten sen her zaman “az sonra gidecek” gibiydin.
Üzülünce kendimi fiziksel olarak çok yorgun hissediyorum her yerim ağrıyor sanki kalbim kırılmadı da direkt tır çarptı.
Senden önemli değil diyerek başladığım yolları benden önemli değil diyerek tamamlıyorum, değer verdiğine pişman edilmiş herkes gibi
insan kendi sessizliğinde boğulur bazen. kelimelerden daha ağırdır sessizliğin yükü.