Hayatta birine verdiğin çabanın, gösterdiğin sevginin ve sarfettiğin emeğin onun gözünde görünmez olmasından daha ağır bir şey bilmiyorum. Orada senin sevgin vardı çünkü.
Seninle butik bir otelin deniz gören balkonunda 4 saat kahvaltı ederek güne başlamak istiyorum sürekli.
Geçmişe bakıp, bu insanla hangi kafadaydım da iletişim kurdum sorgulamasi, iyi ki hayatımdan çıkardım hissi, kendi alnından öpme isteği ve kapanış.
Sabır taşı olsa çatlardı ama yürek bekler bilirsin.
Canımı yakan bir kaç detay var ve ben halledemiyorum.
Ölürken göklere değil, son kez kalbime bakıp, ondan helallik dileyeceğim: “Kalbim! Şu kısa dünya hayatında, çok uzun üzdüm seni!”
Otogarda sevdiğin biriyle sarıldığın zamanki o his için çok şeyden vazgeçebilirdim tam şu an.
