xristinan reblogged
hellofromthegayside-deactivated
Need it . .
8sexychaos8
<3
I neeeeeed this
pcfsunsets
Οσο τιποτα αλλο
xristinan reblogged
<Ανοίγω τη συνομιλία μας>
Τελευταίο μήνυμα: 8 Οκτωβρίου 06.09
<Πληκτρολογώ>
<Πάω να πατήσω “αποστολή”>
<Σκέφτομαι ότι δεν σε νοιάζω πια>
<Το σβήνω>
Άραγε άμα δεν σου στείλω ποτέ, θα είναι εκείνη η τελευταία συνομιλία μαζί σου, στην ζωή μου;
“Γιατί δεν μιλάμε; Πώς αντέχεις να μην μιλάμε;”
<Βαθιά ανάσα>
Αποστολή.
xristinan reblogged
tamerlanos-deactivated20170623
Τελευταία με τσιγκλάει πολύ στα νεύρα όταν βλέπω κοπέλες να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα άβαφτα πρόσωπά τους, τα σπυράκια τους ή τα άπλυτα μαλλιά τους. Και σαν κοπέλα, όντως με ενοχλεί. Γιατί δηλαδή να νιώσεις την ανάγκη να πεις έμεσσα συγνώμη για το παρουσιαστικό σου; Και αν είναι πρησμένο και λιπαρό το πρόσωπο σου επειδή ευχαριστήθηκες πόσες ώρες καλού και ξεγυρισμένου ύπνου; Αν τα μαλλιά σου είναι λαδωμένα και αχτένιστα επειδή γυμναζόσουνα και νιώθεις περήφανη για την πρόοδο που χεις κάνει όσον αφορά την υγεία σου; Αν απλά έχεις περάσει μία ολόκληρη μέρα αράζοντας ή δουλεύοντας/διαβάζοντας και δεν έχεις το κουράγιο ή την ανάγκη να βαφτείς; Είναι μία κακή συνήθεια την οποία προσπαθώ μέχρι και σήμερα να την αποβάλλω. Δεν οφείλουμε σε κανέναν καμία συγγνώμη για το ότι ήμαστε έτσι όπως ήμαστε.
την αγαπω αυτη την κοπελα παιδια
Αυτή τη φορά θα φύγω εγώ .Δεν έχω τίποτα να χάσω πια.
(via epipothisis)
Ελπίζω να μην σε κούρασα. Είσαι ακόμα εκεί;
Σ'αγαπάω εσύ;
Jolly Roger - 01(κενό)
Εσύ;
(via christinathaliafil)
Και μήνυμα εστειλα…
Και ξεφτίλα έγινα,
Και γαμω τις συμβουλές σας !
(via anarxiki-diva)
thoughts-memories
Source: thoughts-memories
Σ'αναζητάω….
-Τ. Λειβαδίτης
witchkidd-deactivated20190204
Νίκησα; Νκήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω:
“Είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος”
Νίκος Καζαντζάκης (via mavra-matiaa)
Μόνο αυτοι οι άνθρωποι εκτιμούν απ’ ότι φαίνεται.
apousiazw
ο,τι ομορφότερο έχω δει εδώ και πολύ καιρό, ορκίζομαι.
xristinan reblogged
insight-jd
Source: insight-jd
xristinan reblogged
Source: weheartit.com
xristinan reblogged
Φεύγεις. Δε ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Ούτε ξέρω αν θα μπορέσω να σου ξαναμιλήσω ποτέ. Εστω αυτό το αμήχανο “γειά σου” όταν διασταυρωνόντουσαν τα βλέμματα μας,ήταν αρκετό για να με βασανίζει μέχρι την επόμενη φορά που θα σε έβλεπα τυχαία πάλι. Και τι δε θά'δινα για να μάθω τι σκεφτόσουν εκείνη τη στιγμή. Τα βράδια που περάσαμε μιλώντας μέχρι το ξημέρωμα; Τις βόλτες μας,τα φιλιά μας; Τίποτα απολύτως; Φεύγεις και δε ξέρεις. Δε ξέρεις πόσο πολύ με διέλυσες την πρώτη φορά,μακάρι να είχα μάθει,να μην συμπεριφερόμουν τόσο ανόητα. Κάθε άλλο όμως. Σε άφησα να μπεις πάλι στη ζωή μου και στο πέρασμα σου σαν τυφώνας,την κατέστρεψες. Πάλι. Το ήθελα όμως. Ηλπιζα αυτή τη φορά να μη με πλήγωνες έτσι,μαθαίνουν όμως οι άνθρωποι έτσι εύκολα; Φεύγεις λοιπόν χωρίς να ξέρεις τί ήταν αυτό που ένιωθα κοντά σου. Φοβάμαι όμως να μάθω τι ένιωθες εσύ. Φοβάμαι μήπως η απάντηση είναι “τίποτα”,και δικαιολογήσει απολύτως τη συμπεριφορά σου.Φεύγεις.Οχι απο τη ζωή μου,φρόντισες να φύγεις καιρό πριν. Φεύγεις και δε θα σε ξαναδώ. Φεύγεις χωρίς να πάμε αυτή τη βόλτα στη θάλασσα που λέγαμε. Χωρίς να περπατήσουμε στην παραλία μέχρι να ξημερώσει όπως είχες υποσχεθεί. Υποσχέσεις… Τόσες πολλές. Ακόμα περιμένω να τις τηρήσεις.Ισως μια μέρα μετά από λίγα χρόνια, ξαναβρεθούμε. Και κάνουμε αυτή τη βόλτα που λέγαμε. Και ίσως μας βρεί η ανατολή αγκαλιά,σε ένα κρεβάτι που δεν αντέχει την αγάπη μου για σένα,να με χαϊδεύεις,να με φιλάς,να μου λες αυτά που θέλω να ακούσω. Κι ας μη τα εννοείς. Αν θέλεις,φύγε μετά.Μόνο,κάτσε λίγο,μόνο ένα βράδυ. Θα σε αφήσω να με διαλύσεις για μια ακόμα φορά.
Οι έρωτες καρδιά μου δε πεθαίνουν μα κοιμούνται,για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό. (via epipothisis)
xristinan reblogged
Αν αύριο το πρωί δεν ξυπνήσω θέλω να ξέρεις πως σε ξεχώρισα.
Ξεχώρισα το τρόπο που τα χέρια σου έδεναν με τα δικά μου, που το πρόσωπο σου στράβωνε όταν εκνευριζόσουν, που με κοιτούσες μέσα στα μάτια όταν δεν ήμουν καλά, που με αγκάλιαζες στον ύπνο σου.
Ξεχώρισα τον τρόπο που έγραφες, τον τρόπο που μιλούσες και τον τρόπο που ανάσαινες και αποτυχημένα κάθε βράδυ προσπαθούσα να ταιριάξω στο δικό μου.
Ξεχώρισα τη μυρωδιά σου, το περπάτημα σου, τον τρόπο που τοποθετούσες τα χέρια σου όταν δεν ήσουν καλά και τις παιχνιδιάρικες κινήσεις σου όταν όλα ήταν καλά.
Ξεχώρισα τον τρόπο που με κοιτούσες, τα παράπονα που έκανες, το ύφος σου όταν έπρεπε να είσαι σοβαρός, τον τρόπο που απαντούσες το κινητό.
Αν αύριο το πρωί δεν ξυπνήσω θέλω να ξέρεις πως θα μου λείψεις.
Θα μου λείψουν όλες οι καλημέρες, θα μου λείψουν όλα τα φιλιά, όλες οι αγκαλιές, όλα τα χάδια.
Θα μου λείψει να τσακωνόμαστε χωρίς λόγο, να σου κρατάω μούτρα, ενώ δεν έχεις κάνει κάτι, μα πάνω από όλα θα μου λείψει η παρέα σου.
Θα μου λείψουν τα αποτυχημένα ανέκδοτα, τα χαζά σχόλια και όλες οι ιστορίες που αποσκοπούσαν στο να γελάσω αλλά ποτέ δεν εκπλήρωσαν την αποστολή τους.
Θα μου λείψει η ολότητα σου χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι σου περισσότερο από κάποιο άλλο.
Αν αύριο το πρωί δεν ξυπνήσω, σου γράφω όλα αυτά που ήμουν πολύ ντροπαλή για να σου πω.
Αν αύριο δεν ξυπνήσω, θέλω να ξέρεις πως ήσουν ένας πολύ όμορφος λόγος για να ξυπνάω το πρωί.
Καληνύχτα.
(via annahimech)
xristinan reblogged
Με άγγιξες,με αγκάλιασες,με φίλησες..Και έτσι απλά έχασα το μυαλό μου.
(via blonde-caramel)
xristinan reblogged
Source: animalrates
xristinan reblogged
xristinan reblogged
Μη φοβάσαι, ακόμα και αν χρειαστεί να είμαι ξύπνια μέρες ολόκληρες απλά για να ακούς τη φωνή μου, Στο πλάι σου θα είμαι, τι και αν οι φωτογραφίες μας είναι ασπρόμαυρες; η ζωή μου όσο έχω εσένα είναι γεμάτη χρώματα. Γιατί κάθε μέρα που περνάει στα μάτια είσαι πιο όμορφος από εκείνον το παιδί που μου χτύπησε τότε τη πόρτα, εκείνες τις διακοπές..