Νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά

Τα πιο όμορφα πράγματα δεν ανήκουν σε κανέναν anon

Ανάστερε, τον τελευταίο καιρό νιώθω μια στεναχώρια την οποία δεν μπορώ να πετάξω από πάνω μου. Έχω ότι μπορεί να θελήσει κάποιος, ωστόσο εγω τα βλέπω όλα μαύρα. Δεν ξέρω τι να κάνω γι'αυτό, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, και προσπαθώ να βρίσκω νόημα σε ότι κάνω κάθε μέρα. Πιέζω τον εαυτό μου να κάνει κάποια πράγματα γιατί αλλιώς μπορώ να κάθομαι βδομάδες μέσα στο σπίτι χωρίς να κάνω τίποτα. Προσπαθώ να είμαι ευγνώμων γι'αυτά που έχω αλλά υπάρχουν ώρες μέσα στη μέρα που δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα πράγμα που θα με έκανε πραγματικά χαρούμενη.

Η χαρά δεν ανθίζει στο έχω αλλά στο είμαι, στο νιώθω και στο γίνομαι.

Η στεναχώρια δεν είναι παρά μια σκιά από αυτά που έχεις ως προς αυτό που είσαι τώρα.

Δε θα φύγει η στεναχώρια, εσύ θα νιώσεις περισσότερα χρώματα από το μαύρο.

υπερισχύει το κακό μέσα μου, το φριχτό ενώ κάπου βαθιά υπάρχει και το καλό

Κι αν το "καλό" βάφτισε αυτό που υπερισχύει μέσα σου ως "κακό" τί είναι πραγματικά "καλό";

δεν ξέρω πως να βάλω την ζωή μου σε τάξη

Πιστεύω ότι γνωρίζεις αλλά περισσότερο σε φοβίζει για το αν θα σου δώσουν απαντήσεις τα κομμάτια στη θέση τους