"Diren. Devam et. İşini yap. Kendi yolunu bulacaksın."
— Kurtlarla Koşan Kadınlar, Clarissa P. Estes
“burada kalamazsın, başa dönemezsin ama dön. eve dön. şarkıya dön. kalbine dön.”
Gelsene dedi bana..
Kalsana dedi bana..
Gülsene dedi bana..
Ölsene dedi bana..
Geldim..
Kaldım..
Güldüm..
Öldüm.
Ah be adam... Senden uzak durduğum için seni sevmediğimi zannetme. Gözlerin gülüşün hâlâ aklımda, sadece bazı şeyler çok ağır gelmişti.
"Her şeyi tek başına halletmiş olma güçlüğü insanı bazen bir bankta hüngür hüngür ağlatıyor. Ardından, bir kedinin başını okşarken bile mahzun bakıyorsun etrafa. Çok güçlü olmak da yenilmektir bazen. İnsan bazen, en dik yokuşları aşıp bir düzlükte yere yıkılabilir, olabilir."
"Nasıl bir his biliyor musun? Oda çok geniş ama sığamıyorsun, bak kapı orada ama çıkamıyorsun, pencere açık ama nefes alamıyorsun."
Herkesi alttan almaktan orta yol bulmaya çalışmaktan çok yoruldum artık. Herkesin nazını çekip kimseye birsey anlatamamaktan bıktım.
İçimde öyle bir öfke var ki ondan bir türlü kurtulamıyorum. Dumana boğuyorum yok etmek için, alkole basıyorum belki sakinleşir diye, olmuyor. İşin garip yanı ne büyüyor ne küçülüyor taş gibi öylece duruyor. Büyüse çıkıp avaz avaz bağıracağım, gidip herseyi herkesi hayatımı ateşe vereceğim. Küçülse baş etmenin yolunu bulacağım. Ruhumun tam ortasında odadaki fil gibi duruyor. Yapamıyorum.
Normalde kalbimi, kendimi, canımı müdafaa ederim. Hep ettim. Ama birisine canım diyip, onu canımdan sayınca kendimi ona karşı koruyamıyormuşum meğer.
"artık susabilirsin, dinlen artık. yeterince yenildin. hiçbir işe yaramadı kıpırtıları içinin, değmez bu dünya iç çekişlerine..."
