zhirayravetisyan.com
Չմիջակ պոետի ձված ցեխ
Ակնոցդ Աչքերդ չվառելու համար է, Երբ արևածագ է իջնում Շրթունքիդ։ Կրճիկ-աղջիկ, Որ պլստալեն դուրս է պրծնում, Ով ոչ պինդ է, ոչ՝ Փափուկ։ Քեզ՝ Օտարի՛դ, Ով միշտ գնում է, Եւ գնում է ամենաթանկը Պոմիդո…