justkeeprunning.nl
Jezelf opnieuw uitvinden
Lieve trouwe lezers van Just Keep Running, Hoewel ik slechts enkelen van jullie van naam en gezicht ken, voelt het toch alsof ik schrijf aan een heel grote groep goede bekenden. Met wie ik de afgelopen drie jaar lief en leed heb gedeeld. De euforie van een eerste keer over de finish komen na een marathon. De frustratie als een wedstrijd niet loopt zoals gepland. Maar ook zaken die niet direct verband houden met hardlopen – en toch weer wel: opkrabbelen na een depressie of omgaan met het verlies van mijn moeder. Ik heb de afgelopen drie jaar geprobeerd om mijn leven zo echt mogelijk weer te geven. Iets wat we overigens bij Just Keep Running allemaal hebben geprobeerd. Want het leven is niet alleen maar blije selfies, roodaangelopen hardloopkoppies en strakblauwe luchten tijdens je run. Het is ook gedoe. Verdriet. Onmacht. Chagrijnig zijn omdat je dag net even anders loopt. Mot met je man. Een kort nachtje door een ziek kind. En dat alles heeft zijn weerslag in je benen. Het leven bepaalt hoe je loopt. Natuurlijk kun je die benen een handje helpen. Bijvoorbeeld door regelmatig en veelzijdig te trainen en door een beetje op je voeding te letten. Hierover kon je wekelijks lezen op Just Keep Running. We deelden graag onze eigen ervaringen en de adviezen van professionals. Zodat je blijft lopen, ook als het even tegenzit. Wees gerust: we blijven deze verhalen delen. Want hardlopen is onderdeel van ons leven geworden. Just Keep Running is onderdeel van ons leven geworden. En dat schrijf ik, terwijl ik al weken – wat zeg ik, máánden niet meer heb hardgelopen. Omdat het leven even anders bepaalde. De korte samenvatting (plotse verhuizing, nieuwe stad, langere reistijd, hoogtijdagen op werk, overlijden in de familie) doet geen recht aan de achtbaan van de afgelopen maanden. Ik was zo moe, zo klaar met alles: er was even geen ruimte meer voor sport. En dat voelde gek. Want de afgelopen jaren was die ruimte er altijd – hoe slecht ik mij ook voelde. Tóch voel ik mij nog steeds een hardloper. Ik wist namelijk zeker dat ik het lopen weer zou oppakken. Inmiddels ben ik op dat punt aangekomen. Ik baal van mijn inactiviteit. Ik wil naar buiten, bewegen, gebruikmaken van die prachtige nazomer. Maar het voelt alsof dan voorheen. Anders dan alle andere keren dat het lopen even on hold stond. Want ík ben anders. Ik heb andere prioriteiten en een compleet ander leven dan drie jaar geleden. Dat is niet erg. De kunst is om vorm te geven aan het nieuwe leven. Om vorm te geven aan een vernieuwd Just Keep Running. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. De afgelopen jaren heb ik mezelf meermaals opnieuw moeten uitvinden. Andere baan, andere stad (2 x), andere relatie, andere gezinssamenstelling, andere familieverhoudingen, andere vrienden. Mijn wereld stond op zijn kop. Maar uiteindelijk is er niet zoveel veranderd. Ik ben nog steeds ik en ik houd nog steeds van hardlopen. Zo zie ik Just Keep Running ook. Dezelfde, maar dan anders. Ik heb mijn hardloopschoenen onder het stof vandaan gehaald. Dit is dan ook geen afscheid. Dit is een nieuw begin. Tot gauw! Liefs, Eveline Volg je ons al? Instagram, Facebook, Twitter