jongburnout.nl
Fijne vrijdag: Hoe Katja leerde om rust te nemen en naar zichzelf te luisteren. ⋆ Jong Burnout
Wat men ook zei of deed, ik slikte het gewoon in en dacht dat ik daardoor sterk was. Ja, ik dacht echt, als ik niet weende, dat ik toonde dat ik een rots was waar iedereen op kon vertrouwen. Maar nee, ik was een spons met ingehouden tranen. In plaats van ze uit te wringen of weg te spoelen, hield ik ze in. Tot het moment dat mijn spons niet meer kon opnemen, bleef ik alle symptomen negeren die mijn lichaam aangaf. Ik sliep amper of juist heel veel. Nachtmerries werden mijn vaste slaapgenoten en mijn eetlust was weg. Maar ik bleef lachen. Want een optimist werd toch niet moe van alles om zich heen?” Moe zijn kon niet. Na een leuk dagje in het bos met mijn gezin, dacht ik: “Het lukt me morgen wel, mijn batterijtjes zijn weer opgeladen.” Fout. Ik loog mezelf weer wat voor. Want die nacht werd ik wakker met hartkloppingen en de angst nam geheel bezit van me. Ik kon niet meer slapen en voelde alleen een angst op mijn schouders. Hij was loodzwaar en ik kreeg hem niet afgeschud. Nog erger, ik kon nog met moeite voortbewegen. Alsof de batterij bijna leeg was...