teneffushane.com
Özlemek, Uçsuz Bucaksız | Sema Saka
Soğuk kış sabahlarına denk gelirdi eve dönüşlerin. Gün ağarmadan yün yorganıma sarılıp camdan dışarı bakar, ayak seslerini duymaya çalışırdım kalp atışı dinler gibi. Camdaki buğuyu minik ellerimle silip sokak lambasının altındaki boşluğu saatlerce gözlerdim. Bazen pencerenin tülünü aralayan eller altı tane olurdu, sinirlenirdim. Sözcüklerim çocuktu o zamanlar. Dişleri yeni çıkmıştı harflerimin. Emeklemeyi bırakan cümlelerim