slowparenting.family
Stilte in de storm
Het is lang stil geweest op Slow Parenting Family. Het leven heeft ons bij de kladden gepakt, en tussen onze collectieve opgaves van werk (yoga les geven, yay!), geld verdienen, het project ‘Jet goed leren slapen’ en ons huis opknappen was er weinig ruimte voor publieke reflectie. Dat is toch wel hoe ik een blog zie: een plek om publiekelijk te reflecteren. Reflecteren heb ik voldoende gedaan, alleen aangezien ik bezig was om donkere kanten van mezelf als mens te doorgronden, had ik hiervoor twijfel om dit te durven delen. Op Instagram en alle kanalen die ik volg zie ik juist mensen die openlijk hun wonden delen, trots en zonder schaamte. Littekens zijn echter makkelijker te delen dan open wonden. Dankzij een intensief therapeutisch traject, waar ik al meer dan een jaar mee bezig ben op dit moment heb ik steeds meer het gevoel dat mijn wonden langzaam stollen en in littekenweefsel veranderen. Littekens waar ik trots op kan zijn, die ook ik durf te tonen: zie maar eens waar ik doorheen ben gegaan. En wees maar eens er van op de hoogte hoe hard ik gewerkt heb om hier te kunnen zijn. Met mijn fantastische, godsgeschenk van een zoon, en met mijn partner. Het is namelijk flink lang best lastig geweest om ‘mij’ te zijn. Als individu ontwikkel je jezelf nooit in eenzaamheid maar juist in samenspel met je omgeving. Kinderen zijn sponzen, en mijn verslaafde en ruziënde ouders die met een vechtscheiding uit elkaar zijn gegaan hebben mij flink wat kwetsuren opgeleverd. Vaardigheden die ik niet geleerd heb, pijn die ik niet heb kunnen verwerken en altijd bij me heb gedragen. Eindelijk begin ik juist daar grip te krijgen, heb ik die vaardigheden zelfstandig geleerd – niet in de gevoelige fase die Maria Montessori daarvoor vindt, maar op latere leeftijd. Als ouder ben ik me daardoor pijnlijk bewust van de impact die we op onze kinderen kunnen hebben. Om deze reden is Slow parenting family ook geboren, om een plaats te bieden voor mijn schrijfsels over het ouderschap, over verschillende visies en methoden en voorbij deze – hoe integreer je dit nu werkelijk in het leven als ouder? Inmiddels heb ik ook de wonderbaarlijke Parenting Junkie ontdekt, die veel van mijn filosofieën en theorieën niet alleen aanhangt en fascinerend vindt, maar die ook een heel project heeft opgezet: Present Play om deze bij te brengen aan ouders. Ik ben inmiddels dus lid, en ga me verder verdiepen in het aangenamer maken van de huiselijke omgeving voor Jet om zichzelf in te ontwikkelen. Maria Montessori zegt namelijk ook: de omgeving leert het kind de vaardigheden. In mijn academische werk hield ik mij bezig met de relatie met de omgeving, de samenwerking tussen mensen en hun fysieke omgeving, en de vaardigheden die mensen leren gebaseerd op het werk van professor Timothy Ingold. De focus niet alleen op de menselijke agency maar juist op het belang van de objecten en voorwerpen om ons heen heeft me uitvoerig geinspireerd. Niet de geest als vormende bovenaan de hierarchie, maar eerder dat gedachtes onderdeel zijn van een web van materie, verbonden met alles om ons heen maar niet als leidende factor. Maria Montessori was ook een antropoloog, zij zag ook het belang er van om alles eerst aan de handen van een kind te geven, en daarna pas aan de geest. Ik weet niet zeker of ik dat nu met Jet toepas, want ik praat lang en veel met hem, in moeilijke uitgebreide taal ook en ik wil hem juist ook een rijk vocabulair aanbieden in allerlei talen op dit moment. Maar zijn handen, zijn zintuigen die wil ik de kans geven om zich volledig te ontplooien. Nu in deze formatieve fase groeit zijn wezen werkelijk. Het is zijn zelf dat stilletjes aan gecreërd wordt, niet alleen maar door mij alsof ik een plantje water geef maar door de constante interacties tussen mij en Koen, en alle impulsen die de omgeving hem biedt waar hij mee aan de slag gaat. En ook zo’n groot deel komt uit ‘hem zelf’. En dat is het fascinerende. Zijn persoonlijkheid is zo iets prachtigs om te aanschouwen, wat een zachte, zoete en lieve ziel is dit. Hij is erg eigengereid, en zijn temperament is sterk en hij laat absoluut niet met zich sollen. Maar zijn humor is al vanaf het moment dat hij kon glimlachen aanwezig. Is humor niet echt een kwaliteit van de ziel? Wat denken jullie? Ik vind van wel. (Sri Sri Ravishankar trouwens ook, wiens Happiness seminar ik ooit in 2005 gevolgd heb wat me best wel veel gebracht heeft destijds.) Destijds zocht ik ook omgevingen om mezelf te laven, om vaardigheden te leren die ik dus als kind niet geleerd heb. Hoe kun je harmonie ervaren? Hoe kun je ondanks sterke overtuigingen dat je niets waard bent, toch jezelf leren liefhebben en door fysieke daden jezelf beminnen – goede voeding, goede slaap, en nu uiteindelijk ook mijn huis. Dat veels te grote huis, waar ik nooit mee in de weer kon, lijkt nu eindelijk getemd te zijn. Ruimte overheerst nu. De boekenkast is nog altijd overvol en dat zal hij altijd zijn, maar als ik hier een yogales aan vijf mensen wil geven, kán dat. Als ik samen met Jet wil schilderen en kleien, dan kán dat, als ik mensen uit wil nodigen voor een feestje kan dat ook. Het is niet langer een clutterdemoon die mij altijd aanstaart. Mijn relatie met de objecten in mijn huis is inherent verbeterd en verandert. Zoals Marie Kondo ons aanspoort koester ik liefdevolle relaties met het ‘I Love Baby Face’ tasje dat Koen aan me heeft gegeven waar ik nu mijn telefoon en oordopjes in bewaar, de bank is niet langer de permanente verblijfplaats van bergen zooi. Eerlijk gezegd ligt de blauwe skinny jeans die ik vanochtend aan wilde doen er wel, samen met mijn pyjamabroek, sjaal en Koen’s trui bovenop de zachte fluffy mintgroene deken waar onze lieve kleine Cleo poes altijd zo heerlijk op komt spinnen en stampeloerissen. Dit omdat we nog steeds geen teak ladder hebben besteld bij de Xenos, maar alles op zijn tijd. Deze clutter is geen demoon, dit zijn geliefde kledingstukken met een fijn en warm gevoel, die nu eventjes ergens liggen maar die wel in de loop van de dag weer opgeraapt zullen worden. Het gevoel van overweldigd worden is kwijtgeraakt, samen met de spullen die altijd maar in het oog zijn en geen permanente verblijfplaats hebben. Dankbaarheid overheerst vandaag bij mij. Voor mijn huis, mijn gezin en mijn yogaklasje. Want sinds eind september ben ik weer begonnen met een vaste yogaklas op de woensdag ochtend, en langzaamaan breidt dit zich uit. Ik mag in praktijk gaan brengen wat ik geleerd heb. En via deze lessen hoop ik ook dat een deel van mijn duisternis en pijn anderen van dienst kan gaan mogen zijn. Dat mijn huis ook voor anderen een vredige omgeving kan zijn waar zij een omgeving kunnen vinden om als kind hun gemiste heelheid in het hier en nu te vinden in zichzelf.