Boğuluyormuş gibi hissediyorum

bu şehirden nefret ettim günahı yok sokakların

düşüncelerim de uyuştu en kuytu köşelerde vazgeçenler gibi

Kafamın içinde belirsiz cızıltılar

Tanrı bile beni kendimle sınıyor

İçimde canımı yakan, adını bilmediğim bi duygu var

Ne yaparsam yapayım dağılmıyor içimdeki duman

Çıkmak istedikçe, dibe iyice battım

Ben asla gidilmeyecek o yolun, en sonuyum

Aldığım her nefesi bir mutsuzluk böldü. Bütün nefeslerim yarım kaldı. Konuşmalarım başlamadan bitti.

Bi dünya yarattım kendime bu dumanlarımın sönmek bilmediği

Kendimi, kendimden koparmak zorunda kaldım

Bi feleğin çemberinde yüz hatlarım naif oldu

Doğru cümlelerimle kurduğum bütün hayatlar yalanlarla bitti

En solgun ayaklanmanın en öfkeli haliyim

Ben bu dünyanın en çiçeksiz mezarıyım

Hiç görmediğim sabahlarım var

Hiç arkama bakmadan, yaklaştım yolun sonuna

Kafamın içi cehennemin en dibi