Μου λείπουν τα βραδιά που με γυρνούσες σπίτι

Τα βραδιά που κάναμε βόλτες με το αμάξι και δε μας ενοιαζε τίποτα

Τα βραδιά που μου κράταγες το χέρι και δεν ήθελες να φύγεις

Μου λείπουν εκείνα τα βραδιά

Που ημουν δίκη σου

Και εσυ ήσουν δικός μου

Που με αγκάλιαζες

Που με φίλαγες

Και έλεγες πως όλα θα πανε καλά

Και πως δε θέλεις να φύγω

Πως φοβάσαι

Ότι θα με χάσεις

Και ότι θα κανεις καιρό να με δεις

Και δε το αντέχεις

-έτσι έλεγες-

Μου λείπεις

Μα δε σου αξιζει

Μα σε αγαπάω

Μα σε θέλω

Μα γύρισε πάλι

Μα..

Μα είχες πει ότι με αγαπάς

Ότι δε θέλεις να με χάσεις

Και οτι με νοιάζεσαι πολύ

Αληθεια το πίστευα

Και ακόμα το πιστεύω

Έτσι έδειχνες

Έτσι μου έδινες να καταλάβω

Ότι με ήθελες

Ότι με αγάπησες πολύ

Και ότι ημουν κάτι σημαντικό για εσενα.

Μα..

Έφυγες πάλι

Με άφησες εδώ

Να περιμένω

Και να ελπίζω

Σε ένα μήνυμα

Ή ένα τηλέφωνο

Ή ένα σημαδι ότι ακόμα με σκέφτεσαι

Και είναι δύσκολο

Το ξέρω

Δε μπορείς να με ξεχάσεις.

-φάσκω και αντι φάσκω-

Σου είναι δύσκολο

Θυμασαι τα βραδιά μας

Τους καφέδες μας

Τα τσιγάρα μας

Τα «μου λείπεις»

«Ποτέ θα σε δω»

«Σαγαπαω»

Όλα τα θυμασαι

Έχεις αναμνήσεις παντου εκεί

Σε κάθε σημείο

Έχεις να θυμασαι από κάτι

Επίπονο Ε;

Το ξέρω

Και εγώ ποναω

Και σε σκεφτομαι

Και σε νοιάζομαι

Και σε αγαπάω

Και είμαι εδώ

Το ξέρεις

Και εσυ εδώ είσαι

Αλλιώς δε θα μαλωναμε

Παλευεις για κάτι που ελπίζεις

Και εσυ ελπίζεις σε εμάς

Όσο ελπίζω και εγώ

Και ας είμαι εγωίστρια

Και ας είσαι εγωιστής

Και ας έχουμε απόσταση

Εμείς την λύση θα την βρούμε

Δε νομίζεις;

-το κοριτσάκι σου🤞

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Αν τον αγαπάς, ότι και αν γίνει στην ζωή σου, θα προσπαθησεις θα παλεψεις και θα καταλήξετε μαζί.

Τα άτομα που τα αγαπάς δεν τα αφήνεις, δεν τα χάνεις από τα ματια σου, και κανεις ότι μπορείς να προστατεψεις τον θυσαυρο σου.

Είναι ο θησαυρός σου!

Είναι εσυ, αυτός είναι η ταυτότητα σου, χωρίς αυτόν νιώθεις μισή, θυμάσαι?

Ναι, είναι δυσκολο, ότι αξίζει ποναει!

Ποναει , επειδή αν ήταν κάτι προσωρινο και αδιάφορο δεν θα σε ενοιαζε, δεν θα έκαιγες ολόκληρη...

Τον αγαπάς και όταν κάτι το αγαπάς παλευεις για αυτό!

The poem 2Pac wrote for Jada.

my edit

Καλό κάνει η ανάλυση,

μα αν πνίγεσαι σταμάτα.

Όπου κι αν πάω δεν θα βρω πουθενά εσένα.

Μια μερα θα καταλαβεις οτι δεν μου αξιζε αυτη η αντιμετωπιση

Αλλα τοτε θα ειναι αργα

Γιατι τωρα το καταλαβα εγω

Θυμαμαι ένα βραδυ μαζί σου,

που μου’χες πει

ότι δεν θα βρω ποτέ κανεναν

να με κοιτάζει οπως εσυ.

βρήκα όμως, αρκετούς.

βρήκα ,ακόμη, ανθρώπους να με κοιτούν

ομορφότερα απ’οτι εσυ...

η βλακεία ξερεις ποια είναι;

ότι δεν βρήκα

ποτέ κανεναν

να κοιτάω εγω

οπως εσένα...

Με έκανε να νιώσω.

Έτσι όπως δεν είχα ξανανιώσει. Έτσι που δεν ήξερα τι ήταν. Έτσι όπως πίστευα πως νιώθουν αυτοί στις ταινίες και τα παραμύθια. Ευτυχία, ήταν, νομίζω Αλλά, ήταν.

Ευτυχία είναι.

"Δεν είναι μόνο που δεν θα ξαναβρώ κάποιον σαν εσένα...

Είναι που δεν θα κάνω καν τον κόπο να ψάξω"

- Ρενέ

Να κάνουμε έρωτα μ' έναν τρόπο άρρωστο, που δεν θα καταλάβαινε κανένας υγιής.

Location: Thessaloniki

Δεν ειναι ολοκληρη η γ λυκειου για τον πουτσο τελικα.

Κι ας λενε πως ο ερωτας των 15 - που γινεται 16, που γινεται 17, που γινεται 18 - ειναι απλα ενθουσιασμος και τρελα. Και ας λενε πως δεν μπορω να εννοω το σ'αγαπω, και πως δεν ειναι αυτος ο φυλακας αγγελος μου.

Εγω ξερω οτι, τη πιο δυσκολη χρονια της ως τωρα ζωης μου, εχω εναν φυλακα αγγελο. Εχω εναν ανθρωπο που με ρωταει αν εφαγα, και αν κοιμηθηκα καλα. Που μου θυμιζει να πινω νερο και να παιρνω τις βιταμινες μου. Που με αγκαλιαζει καθε πρωι στο σχολειο και μου φιλαει το μετωπο στοργικα. Που μου στελνει καθε βραδυ για καληνυχτα, και ποτε δεν ξεχναει το "ονειρα γλυκα" γιατι ξερει ποσους εφιαλτες βλεπω. Που με αφηνει να κλαψω στον ωμο του για να μην ξεσπασω πανω μου. Που μου στελνει ενα φωνητικο καθε βραδυ αφοτου κοιμηθω, για να ειναι το πρωτο πραγμα που θα ακουσω το επομενο πρωι, ειτε με δει ειτε οχι. Που μου κραταει σφιχτα το χερι οταν φοβαμαι. Που ειναι περηφανος για μενα για αποτυχιες και επιτυχιες. Που με ρωταει τι εχω, και σεβεται το "απλα δεν θελω να μιλησω σημερα". Που μου δινει τη ζακετα του παντα. Που μου δειχνει την αγαπη του με ενα και μονο βλεμμα, και με απλες, καθημερινες μικρες πραξεις. Που μαγαπαει, οσο τον αγαπαω και εγω σχεδον.

Κι αν ολα αυτα δεν τον καθιστουν τον φυλακα αγγελο μου, τοτε τι;

Μαζι θα τα περασουμε ολα, μαζι αρχισαμε, μαζι και θα τελειωσουμε. Γιατι μεσα σε ολα αυτα μου υπενθυμιζεις αυτο που συνηθως ξεχναω. Οτι δεν ειναι ολοκληρη η γ λυκειου για τον πουτσο τελικα.

Το αρχικο ποστ δεν ανεβηκε ποτε για καποιο λογο, και καλυτερα. Αξιζει να ξαναγραψω για σενα απειρες φορες, μεχρι να τολμησω να αγγιξω τη τελειοτητα.

Τόσο απλά..

Μάνα όλων σαλούγκα.