Κάποιες φοβήθηκαν το νερό
Και κάποιες άλλες έγιναν θάλασσες
Και μου λες λοιπόν θυμήσου, σαν ταινία η ζωή σου να κυλά.
Δεν θέλω να χάνω τις λέξεις μου σε βαρετά μυαλά.
Θέλω να μιλάω μόνο σε όσους διψούν για τη θάλασσα.
コバメ。
Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.
-Οδυσσέας Ελύτης
Μα να..
Είναι αυτή η περίεργη σχέση μου με το τέλος
Οποιοδήποτε τέλος
Που ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω
Θες να “συνεχίσουμε να τα λέμε” παρόλ’ αυτά
Κάποια στιγμή
Καλά θα δούμε
ΥΓ. Το μέρος που χαιρετηθήκαμε για πρώτη φορά
Έτυχε να είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό
Που χαιρετηθήκαμε την τελευταία
Ένας πεζόδρομος έξω από έναν σταθμό του ηλεκτρικού
Να που ζήσαμε κι εμείς
-οι χλιαροί- κάτι
Που να θυμίζει ταινία.
Μια μέρα κάποιος μου είπε
Η ζωή είναι ωραία μαζί σου
Οι εμπειρίες που ζω είναι ωραίες μαζί σου
Ο χρόνος που περνάω είναι ωραίος μαζί σου
Το σεξ που κάνω είναι ωραίο μαζί σου
Κι αν όλα αυτά δεν στα δείχνω πάντα ότι τα θεωρώ ωραία συγχώρεσε με
Δυστυχώς δεν δίνεται πάντα η δυνατότητα να το κάνω
Αλλά πάντα προσπαθώ κι ας μη φαίνεται
Νιώθω ωραία μαζί σου.
.
.
.
Και η ζωή άλλαξε .
Φωτιά πάνω σε υδάτινο πέπλο
Γυναίκες ασπροντυμένες περπατούν νύχτα με θλιμμένα πρόσωπα
Χορευω πάνω σε ένα υδάτινο πέπλο , τρέχω και πηδάω με ορμή , πέφτω με τα γόνατα
Την ώρα που τα χρώματα από παστέλ , απαλό γαλάζιο , λευκό , μπεζ ή κίτρινο τρέπονται σε κόκκινο μαύρο βαθύ μπλε και ηλεκτρίκ.
Την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου στο -λάμδα και το -ρο του καλημέρα
Ανεβαίνεις σε ένα δέντρο που έχει τις ρίζες του σε ένα υδάτινο πέπλο.
Πέφτεις πάνω από το πιο ψηλό κλαδί με το κεφάλι στην μαλακή επιφάνεια
Εγκλεισμός
Θα σε παρακαλούσα, αν πας στη Γαλλία
Να μη χρησιμοποιήσεις τα μόνα Γαλλικά που ξέρεις
Μπορείς να μου δείχνεις τι σου αρέσει
Να περιμένω να τελειώσεις
Για να σου δείξω τα δικά μου;
Αναλαμβάνω ευθύνη για την ανευθυνότητά μου
Δεν μένω μακριά
Μακριά είναι το αεροδρόμιο
Μακριά είναι ο πόλεμος
Εγώ μένω κοντά
Αλλά δεν θα 'ρθω ποτέ..



