Bİ GÜN ANNEANNEMLERDEYDİM. HASTA OLMUŞTUM O GECE VE BABAM BENİ AŞAĞIKİ DURAKTA  BEKLİYODU HASTANEYE GÖTÜRMEK İÇİN. ANNEANNEMLERDEN ÇIKTIM VE İLK MERDİVENLERİ İNDİM. Bİ SORUN YOKTU O DAKİKA YADA SANİYELERE KADAR. AMA YEDİ YADA SEKİZ ADIM SONRA GÖRDÜKLERİMLE KALBİM ACIDI Bİ AN. GÖZLERİM FALAN DOLDU. BENİM Bİ ADAMLA BİRLİKTE HAYALİNİ KURDUĞUM Bİ EV VARDI. GERÇİ O ADAMIN PEK UMRUNDA DEĞİLDİ. BEN VARIM YADA YOĞUM PEK FARKINA VARMAZDI. HER NEYSE O EVİ YIKMIŞLAR. BENİM İÇİNDE Bİ TON HAYAL KURDUĞUM EVİ YIKMIŞLAR. HAYALLERİMEDE RAHAT YOK. GERÇEKLEŞMİCENİ BİLSEMDE SEVMİŞTİM ORAYI VE TAM HAYALİ KURULCAK Bİ ORTAMDI AMA ARTIK YOK. GERÇİ O DEDİĞİM ADAMDA YOK. KİMSE YOK AMA ŞUNU ANLADIM HAYAL KURMAK KÖTÜ BİŞİY BENCE. ZATEN UMUDU OLMAYAN BİRİNİN HAYAL KURMASI DEMEK ÖLÜMÜ GÖRMEK DEMEK. OLMAYINCA YAŞAMAK İÇİN BİŞİYİNİz KALMİYO. BEN O ZAMANDIR DAHA HAYAL KURMADI,KURMAMDA.

Çünki bana inanmicaklardı.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!

Wernerg