(via beklentileruzer)

a typical situation in my life.

Geceye yazılan bazı insanlar vardır, hiç unutulmayan.

Ruh hastası olmak öyle basit değil. Ben yıllarımı verdim.

Sevilmeyi beklerken, beklemeyi sevmişiz. Her şey gibi buda tuhaf.

YA HASİKTİR ÇOK İYİ

İZLERKEN DELİRDİM GALİBA OHA

(via beklentileruzer)

Adile Naşit, 1950'de kendisi gibi tiyatrocu olan Ziya Keskiner ile evlendi. 1952 yılında çiftin bir çocukları oldu. Bu bebeğin sağ yanağında bir ben vardı ve çok da güzel gözlü bir bebekti. Adını Ahmet koydular. Ahmet ilkokul 2.sınıfa geldiğinde rahatsızlandı. Kalbinin doğuştan delik olduğu anlaşıldı. Uzun yıllar okula gidemedi bu sebepten. İlkokul bitirme sınavlarını dışarıdan verdi. Orta okul bitirme sınavlarına hazırlandığı dönemde kalp ameliyatına girdi. 1966 yılının 16 Haziran günü yapılan operasyon çok başarılı geçti, ama sonrasında Ahmet fenalaşarak komaya girdi. Bir daha da uyanamadı. Adile Naşit o gün, Gazanfer Özcan-Gönül Ülkü tiyatrosu'yla İzmir'de turnedeydi. Bu haberi aldıktan sonra bağrına taş bastı ve sahneye çıktı. Salondaki izleyicileri kahkahaya boğdu, kendi içi cayır cayır yanarken. Üstelik oğlunu kaybettiği gün, kendisinin de doğum günüydü. Adile Naşit, bu dramı yıllarca evinin baş köşesine astığı Ahmet'in resmiyle her gün yeniden yaşadı.Ancak tek çocuğunu kaybeden Adile Naşit, yıllar sonra milyonlarca çocuğun, koca bir neslin değil birden çok neslin sevgisini kazandı.

Ya tüylerim diken diken oldu. Ne güzel insnalar var…