denediysen ve olmadıysa, çabaladıysan ve başaramadıysan, eline bir kova alıp serptiysen yangın yerine belki söner diye, bir güneşi kucaklayıp koyabildiysen karanlığının çaprazına olmadıysa yine de, çok da üzülme. yorgunluğu güzeldir çünkü, “içim rahat” diyebilmenin..
Dans etmemizi günah görecek kadar gelişmemiş bu şehirde, bizi sokak ortasında vals yaparken gördüler. Haklılarsa, günahı bana yazılsın.
Kabullenince büyüyor insan. Her zaman daha dik bir yokuş olduğunu, yokuşların çıkmakla bitmeyeceğini, her güzellikten sonra inatla gelen bir sancının olduğunu. Kabullenmeye başladığında düzenine boyun eğiyorsun hayatın. Yapabildiğin kadarıyla mutlu olmaya başlıyorsun, şükür etmeye başlıyorsun. Hediyelerin fiyatının değil de zarafetine bakmaya başlıyorsun. Günaydın kelimesinin aslında ne kadar önemli olduğunu, özledim kelimesinin çok basite indirgenmiş olduğunu, aslında ne kadar derin olduğunu anlıyorsun. Elindekine sarılmak, değerini bilmek bir şeylerin, her şeye sahip olamayacağını, her şeyin en iyisini yapamayacağını kabullenmekle başlıyor. Birkaç duvara çarpmadan da anlayamıyor insan işte bunu.
Ne güzeldin. Orada, ilk oturduğumuz yerde, bana baktığın pek çok zaman beni yerdeki parkelere bakarken yakalıyordun ya zaman zaman. Ben o anların hiçbirinde parkelere bakmıyordum da, öyle zannet istiyordum. Yoksa karşımda sen otururken sikeyim parkesini! Parke değildi mevzu, mevzu sana mevzunun parke olduğunu zannettirmekti. Bunu gerektiriyordu çünkü takıntılı bir ruh hastası olmak!
sleep until you’re okay again
iki kişinin arasındaki muhabbette birinin boğazı düğüm düğüm olacaksa, ben yokum.
sana gelmeyene gidemezsin.
Koy ver gitsin.
Emir Can İğrek Defoluyorum şarkısının “sen bana nefes, ben sana herkes.” cümlesinde boğuluyorum.
“Yıkılışın acısına ve bir türlü gerçekleşmeyen düşlerine merhaba de. Yüreğinde sakladığın gözyaşlarını ortaya çıkar ve kendine şu soruyu sor. Sırılsıklam olduğum gecelerde bile yalnızdım ve sen yatmadan önce ettiğim kaçıncı duamdın…?”
— Burak Erdel (via sozbirikimi)
“Oydu bir bakışta tanıdım onu.”
— Cemal Süreya
Ben şimdi inatla kalkmıyorsam ayağa, daha kötü düşeceğimi bildiğimden. Sevgilim, yaz günü bana kış yaşatanların hepsinin ciğerini bilmeme rağmen, git diyemiyorsam kimseye, sevdiğimden değil, tekrar sevemeyeceğimi bildiğimden.
Dedi adam kadın zaten daha toparlayamadı gülüşünü.
Sonra kadını bıraktı adam,kadın bir daha gülemedi öyle.
Ruhunda kocaman bir boşluk açıldı kadının, hiçbir şey dolduramazdı o boşluğu artık…
Hayalet Sevgilim şarkısını söyleyen İrem büyümüş avukat olmuş, vay be
“bana seni sevmeyi öğret çünkü bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum”
bir küçük halit ikbal ve andreas akis meselesi
“Her şey yolunda. Mükemmel. İlk aşkımın kollarındayım. Sevdiğim ilk kişinin. Hep seveceğim kişinin. Seni seviyorum. Scott. Scott McCall.”
