Όσα δεν πρόλαβα ποτέ μου να σου πω,άδειες κουβέντες και κρυμμένα σ’αγαπώ. Όσα δεν πρόλαβα ποτέ μου να σου δείξω μες το τασάκι γίναν στάχτη να ρίξω, είναι τώρα το ποτό που με μεθάει είναι το άρωμα που στο μυαλό γυρνάει ...

17:00

Πόρτο Ράφτη

————————-

Ένα πεζούλι είναι η αγάπη μου,

πούρχεσαι και καθόμαστε τα απογεύματα

και την αυγή μάς βρίσκουνε μαρμαρωμένους.

Κατερίνα Καριζώνη

Η καρδιά μου ξεψυχάει για σένα

Κοιτάζω την άδεια του κρεβατιού πλευρά

Γεμίζει πάλι ο νους μου ερωτήματα

Σε ποιας πόλης τα στενά

Να τριγυρίζεις πάλι;

Ποιο σκοτάδι να σ ‘είδε τελευταίο;

Άραγε με σκέφτεσαι;

Φοβάσαι μη πάθω κακό;

Ή ζεις με αίσθημα πλήρους βεβαιότητας για το ότι είμαι καλά;

Κι αν χανόμουνα μια στιγμή για πάντα

Θα μ’ έψαχνες; Θα έκλαιγες; Θα πονούσες;

 Η καρδιά μου ξεψυχάει για σένα

Μα φοβάμαι πως δε θα είσαι εδώ

Να ακούσεις την τελευταία της πνοή

-ktelamitsi, 03/12/2020