te lesh dhimbjen te te mbyse, eshte ajo qe te len te zbresish nga qielli ne toke, te ndjesh cdo tronditje dhe cdo levizje qe ta jep toka. dhimbja eshte ajo qe na ofron e na zbut shpirtrat, por cka eshte ajo ndjesia kur vritesh dhe ku zemra e shpirti te buzqeshin deri ne ate moment kur e verteta te shkelmon ne kulminalitetin me te madh te dopamines dhe endorfines, ajo ndjesia qe ta mbyt shpirtin e grimcat e thyera te shpirtit apo zemres te dyfishohen dhe behen me te vogla. pse kac te pashpirte? pse copzat shendrohen ne hi dhe humbet ndjenjat nga mbrenda po ashtu edhe nga jasht? ku eshte vlera e njeriut ku nje 20 vjecar humbet ndjenjen e te dashuruarit, dashurise, perkledhjes dhe emocionit. ku qendron ajo pashpirtsia qe njerzit nuk duan te jetojne dhe lotet i permbysin ata sikur te jen ne mes te oqeanit? ku qendron mirsia ku njerzit jan ne mes te nje hapsires se madhe plot oksigjen mirpo nuk e ndjejne ate sepse adrenalina i mbyt rrahjet e zemres dhe ti ndjehesh sikur po mbytesh? ku eshte dashuria ku dielli digjet vec per ne ndersa neve na mbyt hena nga erresira ne dhome? dua te marr fryme por nuk mundem. dua te jem gjalle por krevati me terheq poshte. dua te cohem

mirpo butsia e jastekut me jep ngrohtesine me te madhe nga e gjithe bota qe me rrethon. dua te eksploroj boten por nuk dua te jetoj. dua te jetoj por dhimbja nuk me mban gjalle. dua te vrapoj ne kopshtin e lulzuar por nuk dua te dal nga keto 4 faqe te murrit qe ma ngushtojne shpirtin. dua te jem pjes e gjithckaje por nuk dua te pjeseroj ne komfortin e ngushtuar te pales qeter. dua te jem gjithkund, por frika nuk me len te dal nga vetja.