Στο ένα χέρι μαχαίρι στ' άλλο μπαλόνι κρατούσε.

@georvsd x @blz1phoenix - Το Παιδί με το Μπαλόνι | #WNCfam

Throwback music will always be the wave.

Always

— Frank Ocean // Ivy

Ένιωσες να χάνεσαι.. και όμως εκείνος/η ήταν εκεί, με μία ξύλινη σχεδία πρόθυμος/η να θαλασσοπνίγεται για χάρη σου ακόμα και αν αυτό γινόταν αρκετά συχνά, έμενε αγόγγυστος/η στο πλάι σου. Πώς να ξεπληρώσεις κάτι τέτοιο άραγε σκεφτόσουν.. ένα ευχαριστώ δεν γίνεται να αρκεί για να εκφράσεις ευγνωμοσύνη γαι το άτομο που σε τράβηξε από το έρεβος σου και με την αγάπη του ξόρκισε το κακό και το σκότος που σε έπνιγε αργά αργά. Και όταν αυτό το άτομο φεύγει και δεν σε αφήνει να πλησιάσεις ενώ ξέρεις πως έχεις νιώσει τόσα προς το πρόσωπο του και ίσως να μην έχεις προλάβει να ξεπληρώσεις το χρέος σου γιατί ακόμα είσαι αδύναμος να το κάνεις και το να δείξεις την αγάπη σου ίσως φαντάζει δύσκολη αποστολή για να την παρουσιάσεις με τον επιθυμητό τρόπο χωρίς να εκλαμβάνεται λάθος; Μήπως φταίω εγώ; Κουράστηκε να με ανέχεται.. δεν είμαι αρκετός.. δεν την κυνήγησα όσο θα έπρεπε.. Αυτά και άλλα τόσα περνούν από το νου σου. Ευθύνες που μπορεί να μην σου ανήκουν. Δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αν άλλαζες ορισμένα πράγματα σε αυτή τη σχέση το άτομο θα έμενε κοντά σου. Ακόμα και αν έχει κάνει τόσα για σένα φεύγει. Δεν μπορείς να τον/την κατηγορίσεις αν και είναι ιδιαίτερα βολικό να το κάνεις. Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο, μας κάνουν ευτυχισμένους αλλά μας πληγώνουν πολλές φορές βαθιά και σαν μια λούπα ένας άλλος άνθρωπος έρχεται και επουλώνει αυτές τις πληγές. Αυτούς τους ανθρώπους ίσως εμμονικά προσπαθούμε να τους κρατήσουμε στην καθημερινότητα και να τους κάνουμε μέρος της ζωής μας.. όλοι χρειάζονται χρόνο και χώρο.. Αν αγαπάς αυτά τα άτομα προσέφερε τους αυτά τα δύο ακόμα και αν σε πονέσει να τους αφήσεις να φύγουν.

a relationship where you can both act like idiots together>>>

This quarantine made me realize a lot.

ugh i love this cover so much

αααα <333

Και ξανανοιγόμαστε και έρχονται και φεύγουν και ξανακλεινόμαστε.

be careful who you give your sunsets and midnights to

Η Ζαχαροζυμωμένη

Στα όνειρα μου είμαι παιδί και κρατάω ένα μπαλόνι, μα μου φεύγει απ’ το χέρι το σκοινί. Έτσι, ρωτάω τρομαγμένος τη γιαγιά μου άμα το μπαλόνι μου θα το φροντίζουν οι ουρανοί.

Μου λέει πως “όσους αγκαλιάζει ο ουρανός, να ξέρεις τους προσέχει καλύτερα, προφανώς, απ’ όσο θα μπορούσαμε να τους προστατέψουμε εμείς, είναι υπέροχα εκεί πάνω και να μην ανησυχείς.

Αλλά να ξέρεις πως οι άνθρωποι ξεκινάμε μια πορεία απ’ το μηδέν και στο μηδέν ξαναγυρνάμε. Κι όσο και να μας αρέσει η διαδρομή, στα σύννεφα κάνουν γιορτή και μας φωνάζουν να πάμε

για να γίνουμε βροχή, να πέσουμε στη γη αγνοί, να ξεπλύνουμε τις αμαρτίες όσων μετανιώσανε. Κι ύστερα οι πιο καλοί γίνονται άγγελοι κι απο ψηλά προσέχουν τα παιδιά που μεγαλώσανε.”

Εσύ γιαγιά είσαι εξαίρεση όμως, ό,τι κι αν γίνει θα ‘σαι εδώ να με βάζεις να κοιμηθώ, να με περιμένεις στο εξοχικό τα καλοκαίρια, να πηγαίνουμε για μπάνιο και να τρώμε παγωτό.

“Αυτό, λατρεία μου” μου λέει “δε στο υπόσχομαι, δεν είναι ότι δε θέλω, είναι ότι δε μπορώ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να ξεκουραστώ και να δω και τον παππου σου που 'χω χρόνια να τον δω…

Να μην ξεχάσεις” μου λέει “τα παραμύθια μας και τα παιχνίδια μας κι εγώ θα είμαι πάντοτε εδώ, θα γίνω μία βουκαμβίλια στην αυλή στο πατρικό, τα καλοκαίρια να μυρίζουν ‘σ’ αγαπώ’

και θα 'ρχομαι στα όνειρα σου, όπως τώρα, που σε πεθύμησα και είπα να σε επισκεφτώ.” “Εγώ γιαγιά όταν μου λείπεις τι να κάνω;” “Να κοιτάς στον ουρανό και θα σου χαμογελώ…”

– Solmeister, Νύχτες Πρεμιέρας (2015)

Χαζές μου σκέψεις, καταλήγουν σε γκρεμούς

ναι αλλά γιατί δεν λέει κάνεις ότι το βλέμμα του Μπράντο μπορεί να σε αφήσει έγκυο και μέσα απ' την οθονη;

@sikonebrando

ellagrace

She’s an angel