dolapta yarım yemek varken, başladığım kitabı bitirmemişken, birini çok seviyorken öylece her şeyi ortada bırakıp kendimi öldürebilirim. eskiden bunlar güvence veriyordu. şimdi bir bardak suyu bile bitiremeden ölebilirim.

Ferace

ne kadar değişirsen değiş, nerede mutlu olduysan hep oraya çevirirsin kafanı.

Eğer bir sabah göz göze uyanabilirsek, evvelden kalma tüm kırgınlığımı belki unutabilirim…

— (via yaslicocukk)

uzak gibi olsak da biz aslında yan yanayız.*

“bütün umutlarım senin olsun al.”

Düşerdim yamaçlarından Sapsarı saçlarından, avuçlarından Yine de kalkar severdim, gülüşün özeldi...

Zaten ne olduysa çıkarsız olmaktan, içtenlikle yaklaşmaktan ve sevdiğimiz birileri yorulmasın diye ben hallederim diyerek yükleri omuzlamaktan oldu. Bunun sonu hep nankörlüktür, şaşmadı hiç.