“beraber güldük,
tek başıma ağladım.”
size hep iyiyim diyorum ya hani,
aslında hiç iyi değilim,
berbat bi haldeyim.
iki tarafta haklı ya da haksız olur kabul fakat yıkık dökükleri sürekli bir kişinin toplayıp onarmaya çalışması yaşanılan onca güzel anıya hakaret olur, geçmişinize biraz kıymet verin.
oysa sana anlatacak o kadar çok şeyim vardı ki, sadece susmakla yetindim. bitmiş gibi değil de bitirilmiş gibi hissetmekti benimkisi.
Bir sürü zorluğu aşıp yıkıntıdan çıkıyorsun, tek başına ağlayıp kendini büyütüyorsun ve çevren diyor ki “çok güçlüsün”.
Güçlenmenin daha zarif yollarını tercih ederdim, ben eski ben değilim çünkü.
‘beni kurtardığın için tekrar teşekkür ederim.
bir gün, ben de seni kurtaracağım.’
Gördün mü bak, insan deli gibi koşmak istediği yere adım bile atamıyormuş.
ne demişti sait faik;
“sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey.
burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor.”
Ulan hiç önemsenip, peşimizden koşulmadı. Hep koşan, yorulan biz olduk. Olan bize oldu.
rüyamda yüzünü iki avucum arasına alarak
“ben hep senin aramanı bekledim,niye aramadın” diye ağlayan da bendim.