Δώσ'της όλα όσα της αξίζουν.

Πότε κανενας

«Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά.» -G.G.Marquez

Σου έχει τύχει ποτέ; Να προσπαθείς να αφήσεις κάποιον πίσω γιατί σου κάνει κακό, αλλά να γυρνάς πάντα πίσω γιατί όλα χωρίς εκείνον σου φαίνονται λάθος; 

ενα μηνυμα προς τον εαυτό μου: σταμάτα να δένεσαι τόσο

Γαμω την τύχη μου.

Με έκανε να νιώσω.

Έτσι όπως δεν είχα ξανανιώσει. Έτσι που δεν ήξερα τι ήταν. Έτσι όπως πίστευα πως νιώθουν αυτοί στις ταινίες και τα παραμύθια. Ευτυχία, ήταν, νομίζω Αλλά, ήταν.

Προς το αγορι μου και καθε άλλο αγορι.

“Εισαι τέλεια. Τουλάχιστον για εμενα.” Μου λες συνεχώς. Το εννοείς; Προφανώς και οχι. Το ξέρουμε καλά και οι δύο οτι δεν ειμαι τέλεια. Ουτε καν Καλή. Δεν εχω το τέλειο σωμα, τα τέλεια μαλλιά, τα τέλεια μάτια, το τέλειο χαμόγελο ή την τέλεια μύτη. Είμαι γεμάτη ατελειες. Παντού. Θα στο αποδείξω ξεκινώντας από το πρόσωπο.

•Σπυράκια: Υπάρχουν εκατοντάδες σπυράκια και μικρές “λακουβες” μόνο στο κουτελο μου. Μαυρα στίγματα, σπυράκια, ανοιγμενοι πόροι. Ο,τι χειρότερο και σπαστικό. Όμως κάνω 3-4 φορες την εβδομάδα καθαρισμό Μήπως φύγουν κάποια στιγμή στο μελλον.

•Φρύδια: Ειναι απο αυτα που είναι πλεον μοδα. Αλλά δυστυχώς μόνο το σχήμα. Δεν ειναι καθόλου παχιά και μερικες φορες τα αφαιρώ και λαθος, πράγμα που τα κάνει να φαίνονται ακομα χειροτερα.

•Μύτη: Απο σχεδον 7 χρονών εχω τοσες ανασφάλειες για την μυτη μου. Θυμάμαι συμμαθητές μου να φωναζουν “Δρακουμελ” γιατι ηταν χοντρή και μεγάλη μυτη. Πλέον ειναι και στραβή Επειδή την ραγισα μια μερα στην προπόνηση. Περιττό να σου πω τι δούλεμα εφαγα την επομενη μερα στο σχολείο.

•Μάτια: Το κομματι που ολοι λενε “Εχεις ματαρες.” Οχι φιλε μου. Δεν εχω. Το γκρι σε συνδυασμό με μπλε και πράσινο δεν ειναι ωραιο. Ειναι αηδιαστικό και τρομακτικό. Αλλά για μισό λεπτό, δεν μου την εχεις πει κι αρκετες φορες για τους μαυρους κυκλους και τις σακουλες κάτω απο τα ματια;

•Χείλη: Ενα θα σου πω μονάχα. Πρεπει να αρχισω ενεσεις κολλαγόνου πάνω σε αυτά.

•Χαμόγελο: 3 χρόνια ταλαιπωρήθηκα με εξωστοματικα και σιδερακια. Τσαμπα πηγαν τα λεφτά μου και ο πονος. Μου την λενε και γι αυτα πλεον.

Τελειωσα με το πρόσωπο. Θες να παω και στο σώμα; Θες όντως να ανοίξω αυτο το κεφάλαιο; Ακουω ανθρώπους να λενε συνεχώς “Κοίταξε να αγαπησεις το σωμα σου. Θα ειναι μαζι σου μέχρι και στα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωης σου.” Κρίμα ομως. Δεν μου αρεσει. Εχει περάσει πολλα σκαμπανεβάσματα. Πάχος, γραμμωση, ανορεξία, βουλιμία. Δεν συνηθιζω να μιλαω γι αυτα. Αλλα με κούρασε να το κραταω μεσα μου. Εχω κάνει τοσα σημαδια πανω μου, που πλεον δεν ξέρω τι να πρωτοκανω και που. Κι απλα ερχεσαι εσυ, να μου κάνεις “πλακα” για το σωμα μου. Συγγνώμη που δεν εχω καλογυμνασμενο σωμα σαν εσενα. Συγγνώμη που δεν εχω στήθος κι οπίσθια σαν τις Καρντασιανς. Συγγνώμη, αλήθεια. Προσπαθώ να αλλάξω. Μα οταν αλλάξω εξωτερικά, θα αλλάξω και τα παντα. Ισως αλλαξω κι εσενα. Ισως βρω κάποιον που θα με εκτιμήσει γι αυτό που πραγματικά ειμαι. Μεχρι τότε όμως, εχω πολυ δρόμο μπροστα μου.

to kalutero post edw mesa

Συγχωρείς τα λάθη τους επειδή τους αγαπάς αλλά περιμένουν το δικό σου για να βρουν αφορμή να φύγουν.

Όταν μαλώνετε να χαίρεστε. Σημαίνει ότι προσπαθείτε να σώσετε κάτι. Όταν σωπάτε να φοβάστε. Η σιωπή συνεπάγεται με το τέλος.

Είμαι στην φάση που θέλω φουλ την ένταση στα ακουστικά και να πλαντάξω στο κλάμα.

(via justloveback)

Εκείνα τα βράδια Που είστε παρέα στο μπαλκόνι εσύ και η μοναξιά σου Εκείνα τα βράδια Που κάνεις αμέτρητα τσιγάρα Εκείνα τα βράδια Που απλά σκέφτεσαι και δεν μπορείς να καταλάβεις πως έγιναν έτσι τα πράγματα Εκείνα τα βράδια Δεν είναι πλέον εκείνα τα βράδια Είναι όλα τα βράδια..

-Pes

(via blonde-mengbong)

Έφυγες ξανα.

11 Οκτωβρίου 1:42 μ.μ. Έφυγες πάλι. Σου ειπα πως δεν θελω να φύγεις ξανα. Αλλα δεν με άκουσες. Έκανες το δικό σου. Δεν με σκέφτηκες. 10 μερες άφαντος και ξαφνικά αυτο. Έφυγες πάλι. Για τριτη φορα. Μα εσυ δεν λυπάσαι. Δεν με λυπάσαι. Έμαθα πως εισαι καλα. Εγω γιατι δεν είμαι όμως; Γιατι δεν είμαι καλα; Νόμιζα πως ήμουν αλλα τελικά όχι. Τα πρώτα δάκρυα εμφανίστηκαν 1:05 μ.μ. Στεναχωριέμαι. Πολυ. Μα εγω σε αγαπω.. Ήθελα να πιστέψω πως με αγαπάς και εσυ. Αλλα μάλλον έκανα λάθος. Σίγουρα έκανα λάθος. Δεν εχω κουράγιο αυτη την στιγμή. Θα μου λείψεις. Μου είπες να προσέχω. Θα το κοιτάξω απάντησα. Δεν δέχτηκα άλλο μήνυμα. Μίλησα με τους φίλους μου. Ειπα ότι όλα ειναι καλα. Γελούσα ψεύτικα. Χαμογελούσα ψεύτικα. Μου είπαν ότι μου έκανες κακό. Αλλα εδώ κάνουν λάθος. Νιώθω μια πίεση στην καρδιά μου. Βοήθεια. Πνίγομαι ξανα και ξανα. Πηγαίνω στον πάτο. Αλλα δεν εισαι εκει για να με βοηθήσεις. Ποτε δεν ήσουν εξάλλου. Δεν πειράζει. Θυμήθηκα τότε που σου ειπα “δεν θελω να φύγεις δε νομίζω πως θα το ξανα αντέξω” μου απάντησες “μην τα σκέφτεσαι αυτά μάτια μου”. Πως να μην τα σκέφτομαι; Δεν θα επιστρέψεις ξανα. Το νιώθω. Δεν μπορώ να κλάψω άλλο. Στέρεψα. Ξέρω ότι δεν θα δεις ποτε αυτά που γράφω απλά ήθελα να σου πω ένα σαγαπαω,ένα μου λείπεις,ένα να προσέχεις και ένα να χαμογελάς. Πάντα και παντού. Δεν θα σε ξεχάσω ποτε. Δεν γίνεται να ξεχάσεις τον πρώτο σου έρωτα εξάλλου. Εχεις χαραχθεί στην καρδιά μου. Πάντα θα εισαι εκει. Ότι και να κανεις όπως και να μου φερθείς πάντα θα εισαι εκει μέσα. Τι θα πω τωρα στα παιδια; Στους γονείς μου; Στους γνωστούς μου; Τίποτα. Όλα ειναι μια χαρά. Όλα εκτός απο εμένα. Θα σε ξαναπεριμενω ξερεις μα αφού το ξερεις. Προς το παρών αντίο βάσανο μου. Αντίο.