Hackesche Höfe, Berlin. September 2018.

η φαση που ολοι σε αποφευγουν μολις βρουν γκομενα κι ας λεγατε τα σωψυχα σας δυο μερες πριν πολυ με τρελαινει, μπραβο να το κανετε και οι αλλοι ανωριμοι, μην τους αφηνετε τις πατεντες

Είμαστε παιδιά της ανασφάλειας

Τι με εκνευρίζει;

Οι ψεύτικοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει κάτι πιο λυπηρό από αυτό..

—

Όταν η ζωή μου είναι χάλια

Μαζεύω το δωμάτιο ακούγοντας μουσική

Το ίδιο έπρεπε να κάνω και στο μυαλό μου

«Σου εύχομαι να βρεις τον άνθρωπο που θα κάτσετε μαζί σε ενα μπαλκόνι, τις κρύες νύχτες του χειμώνα, θα κουκουλιαστείτε με τις πιο ζεστές κουβέρτες της μαμάς σου, θα κοιτάτε τα αστέρια και θα συζητάτε για τον κόσμο.»

ανήκουμε στη γενιά που το ένα βράδυ γελάει για ώρες σε λόφους με ωραία θέα και το επόμενο προσπαθεί να συνέλθει από κρίση πανικού στη γωνία ενός δωματίου

— Tahereh Mafi

Αυτό το αυθόρμητο, νοσταλγικό χαμόγελο όταν μπαίνει ένα παλιό τραγούδι, και ξαφνικά ξεδιπλώνεται ένα κουβάρι αναμνήσεων και εικόνων μπροστά σου.

—

Μια φίλη μου απευθυνόμενη σε μενα.

Ζητειται καποιος που να κανει στοργικες αγκαλιες, να ερθει να κοιμηθουμε αγκαλια, το χρειάζομαι.

kissing someones neck is so amazing. you feel their pulse racing and jumping under your lips.

— solmeister

ㅡ Νόμιζες ότι θα καταρρεύσω, αλλά είμαι εντάξει. Λυπάμαι.

Mic Drop (2017) - BTS