olmayanı oldurmaya calıstıgım günlerden olanı istemedigim günlere nasıl geldik

Eliften Eyşana çevirdiler beni nasıl geldiği mi mi var?

Okuduğum kitaplarda, izlediğim filmlerde babalar hep süper kahraman gibi. Çocuklarını seven, sayan, ağızlarından çıkan tek bir cümleye bakan, sevgi ve saygı dolu babalar…

Benim babam hiç öyle olmadı. Olamayacak sanırım. Ben çaresiz ağlarken, omuzlarımdaki yüklerin ağırlığından bahsederken bir taş daha koydu omuzlarıma. 

Sarmadı hiçbir zaman. Düştüğümde “İyi misin?” diye sormadı mesela. “Neden düştün?” dedi hep. Kanayan dizlerime merhem olmadı, bilakis bir bir soydu her yaranın üzerindeki kabuğu. 

Benim hiç babama “Hayır” deme cesaretimde olmadı. “Ben ne dersem o!” dedi, gitti hep. 

Önceden, babam uzaklarda çalışırken, özlerdim onu. Başka kızları- çocukları babaları ile görür, boynum bükük bakardım hep. Kıskanırdım, özlerdim belkide. Ama bu alışkanlık babam hayatımda daha fazla yer edindiğinden beri daha da arttı. Ve sonra şeyi fark ettim: önemli olan babanın fiziksel olarak yanında olması değildi mesele. Önemli olan ruhen ve kalben yanında olmasıydı. Ufak bir tebessüm, küçük bir baş hareketi ya da güvenli bir göz kırpış bile sevinçle doldurabilirken kalbimi o hep cebime para koyup iki üç öğütle beni büyütebileceğini zannetti. 

Ben büyüdüm. Yaş aldım, saçlarımı kestim defalarca, defalarca uzattım. Ama asla ruhen içimdeki eksikliği tamamlayamadım hiç. Bir tarafım hep boş, hep kalbi kırık ve intihara meyilli yaşadı.

Ve şimdi, şu dakikadan itibaren söz veriyorum kendime. Susmak yok! Sen de daha çocuksun. Hataların elbette olabilir, sorunların ve belki kötü huyların… Ama SUSMA!

Ben babamdan hayatım boyunca tam 3 kez nefret ettim. Ölesiye… Öldüresiye… Ve baba bu son. Bu dördüncü ve son nefret edişim senden. Son çarem. Son çıkışım. Çünkü sen benim nefretimi bile hak etmeyen, kendi doğru bildiğin yanlışların üstüne giden, sana karşı gelen herkesin yalancı ve aptal olduğunu iddia eden, saygıdan, merhametten, sevgiden yoksun ve en önemlisi ne sevgiyi ne de nefreti hak eden birisin. Sana kin bile duymuyorum artık. Sana acımıyorum bile. Çünkü sana acımak için kullandığım vicdanım bile köreldi. Sen cehennemi bile hak etmiyorsun gözümde ve benim sana hakkımın helal olmadığı gibi, sende hakkını helal etme.

olamam abi

tek tip blog olamam

senin sülalen bir daha benim kadar auralısını bulabilir mi

Sahiden kimse yokmuş, ben hep tek başınaymışım...