zoom: 09

s,

a mãe insiste em dizer que é só uma fase.
mas parece que a vida parou e não passa de nível. parou na fase que a roda viva do chico faz todo sentido, tem dia que a gente se sente como quem partiu ou morreu, só não é um dia ou outro, é um vida inteira.

s,

preciso de você pra me ensinar a lidar comigo mesma, é ridículo o fato de eu não conseguir me conhecer mas você me conhece.
meu cérebro faz o mesmo movimento e isso tá pior que o trabalho de Charles Chaplin. quero acreditar que coisas boas irão acontecer, estão acontecendo, mas só penso em coisas ruins. tô perdida. tô exausta.

exausta de mim.

s,

eu canto sorrindo aqueles versos: “…quando penso em você fecho os olhos de saudade, tenho tido muita coisa menos a felicidade…”

sorrio porque hoje sei lidar com sua ausência, a saudade com seu nome.
a verdade é que não podemos parar no tempo e viver de cara com o óbvio. com o luto de quem se perde alguém que era presente o tempo todo, dois dias, três semanas podem se passar com a dor incomodando. mas e o resto da vida? a verdade é que o óbvio é o cafofo dos preguiçosos, dos pessimistas. se está assim, tanto faz, continuará assim. aliás, se está assim, só fará piorar daqui a diante. tu não acredita? então dê-se por esperar - é assim que se tornam os preguiçosos. estes têm a vantagem sobre os otimistas: não precisam trabalhar. não precisam se mover. aquele que é otimista corre atrás da mudança, daquilo que não é o óbvio e que nem todos alcançam porque desistem no início, sobretudo aquele que é otimista tem esperança. 
pois eu canto esses versos de olhos fechados e sorriso no lábio e digo que canto alto porque assim tu percebe que eu não parei diante do óbvio e alcancei o melhor: a paz e a serenidade da sua presença sem estar por perto. 

…quando penso em você, fecho os olhos de saudade…
v.

Broj nepoznat, bez imena. Mislim da čak nije bio naš broj, neki strani…
-Halo, izvolite ? -Rekao sam…
-Kako si ? -Upita neki drhtavi glas…
-Ko je to ? Da niste pogriješili broj ?
-Bojim se da nisam. Poznajem taj glas još od prije…
Zaćutao sam na par trenutaka, a onda odgovorio.
-Dobro sam, ne žalim se. Bilo je i boljih dana ali eto.
Kako si ti ?
-Ja sam.. dobro, preživljavam. -Reče…
-Otkud ti moj broj ?
Prošlo je dosta godina, niko nije čuo ništa o tebi. Otišla iz iz grada ?
-Nikada nisam obrisala tvoj broj. Znala sam da će doći trenutak kada ću te morati pozvati i tražiti da mi oprostiš neke stvari.
Da, otišla sam. Daleko sam od svih tih gradova. Čak sam i državu promijenila.
-Da ti oprostim ?
Nemam šta da ti oprostim. Sve što je bilo, ostavljam iza nas. Bila si mlada, puna života. Razumijem kako je..
-Mislim da je u tome problem jer uvijek ostavljaš sve iza sebe. Ali isto tako znam da ne možeš. Previše vjeruješ ljudima.
Bio si dobar, znaš. Pored tebe sam bila i više nego sretna. Svakome na svijetu bi te poželjela, ali ne i sebi opet. Ja nisam znala s tobom, a ti se se opet nekako uklapao sa svima. Ponekad mislim da nisam ja bila za ovaj prokleti svijet. Ne znam kako se sada snalaziš, ali željela bi čuti da si dobro i da imaš nekoga. Samo to i idem.
-Ne brini se, obriši suze, ne drami. Nisi ti kriva za sve. Svijet je čudno mjesto za sviju. Bila si mlada i znam da je bilo teško ostati pored mene.
Ma dobro sam ja, znaš još malo i penzija..-Rekoh kroz smijeh. Nemam nikoga, ostario sam ti ja za ljubav. Sada sam više za neki roštilj uz rijeku i hladno pivo…
-Glas ti je još uvijek isti i još uvijek si odličan glumac. Oduvijek sam željela da budem poput tebe. Hladna, čak i onda kada u meni ne bude ništa osim krhotina. Divim ti se, divim… -Reče…
-Oprosti ako sam te omela u nekom poslu, samo sam željela da ti čujem glas.
-Ma ništa. U redu je, preživjećemo već. Ako se nekada nađeš u ovom gradu, navrati. Neće mi škoditi jedna kafa s tobom.
-Navratiću, naravno da hoću. Kao što ti kažeš, preživjećemo…
-Čuvaj se i budi mi dobro…- Već tada glas me izdao. Zadrhtao je, a zatim sam poklopio slušalicu da ne bi čuo kako mi kaže da se i ja čuvam.
Jaka je ona žena, preživjeće…

Perusing the room, Alvar did notice a shelf full of flasks, and identified the reassuring smell of chemicals over the pungent odour rising from the boy in his arms, that enveloped them both. But would Tobio really be of any aid and real resolve?

After his wife’s death, Dr. Löndpeck had been honorably dismissed from the Corporation, and not admitted in any other hospital, public or private – the official reason for that, Alvar having learned from different people, being the physician’s emotional instability.

But Tobio having saved his life three times after the war – the real motive behind Tobio’s dismissal being the unorthodox treatment that had resuscitated Alvar from coma –, there was no one else the nobleman would recur to.

 And what man of their generation, having fought the Great War, was truly emotionally stable, if not plainly mentally ill?


<   previous     next  >