ziektes

We zijn nog veel te jong, maar waarvoor weet ik niet echt. Wijsheid komt met de jaren is nog steeds de grootste leugen, en de aarde brokkelt elke dag weer een klein stukje af. 

Er zijn bijna geen plekken meer waar ik alles los kan laten. Ellende is een ziekte, en elk middel is uiteindelijk net zo tijdelijk als wij. Soms ben ik leeg, voel ik me weggewaaid vanbinnen. Als ik alleen sta op een feestje ben ik meestal het gezelligst. 

Mensen wekken mijn interesse als ze over dromen praten, maar iedereen praat over alcohol en of je single bent. Zoekend vind ik mijn weg, ook al snap ik nu nog weinig. Maar op een dag ben ik tevreden over alles wat verdween.

Para

Of het nu respect is dat je hebt, een stoornis
terminale ziekte of heel je leven geen reet
meegemaakt. We staan allemaal weleens onder
dezelfde paraplu.

Daar moet aan toegevoegd dat de weertypen
per persoon, per dag, per ideologie en stroming
noem maar op verschillen. Bij de één regent het
dat het giet - en dat klinkt zo lekker rustgevend.

Een ander zegt ‘Wat een geluk, het sneeuwt, dat dempt
alles, want zolang er sneeuw ligt, is er hoop’.
De ander kan die hoop worden gestolen, staat iemand anders
van de hagel waar hij zelf in staat te behoeden. Au.

Of zon, nog zoiets. Zo lekker fel en scherp. Ik zeg: vitamine D
is een bitch. Doe mij maar donder zonder flits. Ik word blind.

anonymous asked:

ik dacht dat ge u ask ging afzetten

Ja was ik eigenlijk echt van plan. Ik heb andere dingen te doen dan op vragen van u te wachten hoor lieverd, daardoor zit ik nu pas op mijn pc. Maar ik heb het erover gehad met iemand. Heel af en toe kan ik via deze weg iemand helpen, of heb ik toch dienen indruk. En dat weegt echt niet op tegen uw gezaag.. Ik ga gewoon gelijk welk negatief dat er hier op komt over mij negeren. Ik lig er allesbehalve van wakker en ik ben ervan overtuigd dat ge hier wel snel mee zult stoppen als ik u negeer. Toch bedankt voor uw vraagjes, ik hoop uit de grond van mijn hart dat ge er voldoening uit hebt gehaald. Jaloezie is een ziekte hé, aangezien ge mij nooit een andere reden hebt gegeven zullen we het daar maar op steken.

indewar  asked:

9, 11, 17, 19, 26 en 33 :-)))

9. What’s your dream job? Stormfotograaf! (zelf uitgevonden met een vriend haha ;) )

11. Last time you cried? Oeiii, geen idee (ik heb een slecht geheugen haha)

17. What do you love? Ik hou van storm, naar de sterren en de maan kijken, boeken lezen, fotograferen, slapen …  

19. If you had one wish, what would it be? Het eerste waar ik aan dacht is een beetje te depressief oops,  maar ik denk ziektes kunnen wegnemen, mentale ziektes, fysieke ziektes, alles!

26. Best thing that has ever happened to you?  Moet nog komen hoop ik

33. Best day of your life? Momenteel denk ik 5 april 2017, concert van Ed Sheeran :)))


Dankjewel voor de vraagjes! xxx

anonymous asked:

hee lieverd, klagen als je geen problemen hebt is niet erg, want het voelt misschien alsof je geen problemen hebt, maar dat is niet de reden waarom je klaagt. het is een ziekte, de depressie, het is niet jouw schuld. mensen zeggen misschien je hebt het goed, voel je dan ook zo. maar dat is natuurlijk onzin. tegen iemand met bijv. een leverziekte zeggen ze ook niet, hé het gaat wel goed op school en werk dus stel je niet zo aan en voel je goed. (hopelijk begrijp je wat ik bedoel!) liefs

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Het is gewoon dat ik bijvoorbeeld nooit in opname ben geweest of echt intensieve therapieën heb gevolgd (wat telt zelfs al intensieve therapieën?) En ik kan dat ook wel counteren met dingen die ik wel heb moeten doen of de medicatie die ik neem. Maar ja hoeveel mensen nemen dan ook geen antidepressiva, dus dat telt al niet. En het is ook gewoon dat ik er geen reden toe heb? Ik ben nooit echt gepest geweest ofzo, buiten het normale kinderen-zijn-gemene-wezens-gedoe dan. Mijn thuissituatie is oké, school en leren was altijd makkelijk voor mij, ik was een kei vrolijkdoend kind altijd? WAAROM TF BEN IK DAN ZON VERPEST KIND MET PROBLEMEN DIE GEEN PROBLEMEN ZIJN SNAPJE

Oke, sorry, even ranten, maar dank je voor je berichtje!

woorden-wervelwind  asked:

15 & 58 :) (Ik zie trouwens net dat jij Nederlands spreekt, dus sorry dat ik je ask in het brak Engels beantwoord heb haha!)

15: Describe your ideal world.
Mijn ideale wereld is dat er in mijn achtertuin later een gezellig tafeltje staat waar alle mensen van de stad thee komen drinken en waar we praten over hoe mooi het leven is en dat iedereen geluk uitstraalt, dat het altijd warm is overdag, en snachts net te fris om alleen te slapen zodat iemand je altijd in slaap knuffelt, een wereld waarin ik met mijn dieren kan praten en waarin ik een vriend heb die gitaar kan spelen en iemand die de mooiste lach heeft die ik me kan bedenken, een wereld waarin kanker en andere ziektes niet bestaan en waarin iedereen geaccepteerd wordt, ongeacht geaardheid of afkomst, een wereld waarin mijn kinderen buiten kunnen spelen met iedereen en waarin niemand gepest wordt, met mooie bossen en fantastische reisbestemming, een wereld waarin reizen gratis is en de thee altijd warm :)

58: Have you ever experienced something supernatural or unexplainable?
Neen, jammer genoeg niet denk ik, maar ik wil wel graag zoiets meemaken

Dankjewel voor je vraagjes!

anonymous asked:

ja ik kan je wel ontvolgen maar ik wil gewoon dat je weet dat er bvb mensen zijn met kanker of tumoren of andere ongeneselijke ziektes (kijk naar iedereen tegen kanker) en jij zit hier te klagen dat je dood wil en je vreselijk voelt

Ja thanks voor de info, maar dat weet ik zelf wel goed genoeg
Pls stop talking if u don’t know a shit about me ok thanks doei

Een kind komt altijd huilend op de wereld. Het leeft; het heeft begrepen dat het lijdt. Wat volgt is strijd, een te bezetten ruimte. Het gonzen van wat tuimelt door de tijd.
We komen nergens van, we gaan naar niets. We dragen claustrofobisch kleine lijven, die op een middelgrote bol door nachtlucht drijven. Dit houden wij zo'n tachtig jaren vol.
‘Hoe?’ vroeg ik aan een man met koude handen. 'We zijn catalogi in ons enorme magazijn. We tellen planten, geven sterren namen, en schreven dit op in de Van Dale: “leven is de toestand van een stof”. De ziekte zijn we en het medicijn.’
De man, hij lachte en hij zei: 'Ik was net acht, ik wilde leren schaatsen. Werd slechts omvat door liters ijzig water, zoals klei gevangen en gevormd wordt in zijn mal. Vier stropige tellen, dat was al, wikkelden als wolken om mijn hoofd, tot ik verdoofd verstild verstopt mijn hart kon horen. Een diepe zucht, een trage, zware klop. Ik zwom omhoog; ik zag het licht; ik werd geboren.’
Hij blies zijn handen warm voor hij vetrok.
Ik bleef achter met gedachten en begrip. We zijn van niemand en we zullen nooit iets leren. We maken kunst om niet te hoeven schreeuwen. We bidden, kerven inkt in onze huid.
En we reizen nergens heen, dus er is tijd. Houdt handen vast en buitel door het duister. Zonder doel is elke weg de juiste.
Op een ochtend barst je door het ijs.

School

Mama,

je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school, mijn taken worden te laat afgegeven en ik kom wel vaker naar huis met nota’s in mijn agenda die zeggen dat ik niet in orde ben. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet, “Jullie zijn nog jong, jullie kunnen helemaal geen stress, problemen, of ernstige mentale ziektes hebben.” Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, de trappen opstappen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout. Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Zeven stappen verder en ik ben in mijn kamer, twee stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

Dutch Vocab : Psychologie

Originally posted by x-allis-in-w0nderland-x

  • Psychische aandoening - Mental disorders
  • Obsessieve-compulsieve stoornis - OCD
  • Bipolaire stoornis - Bipolar disorder
  • Waanstoornis - Delusional disorder
  • Morfodysforie/Stoornis van de lichaamsbeleving - Body dismorphic order
  • Persoonlijkheidsstoornis - Personality disorder
  • Antisociale persoonlijkheidsstoornis - Antisocial
  • Borderline persoonlijkheidsstoornis - Bordeline personality disorder
  • Eetstoornis - Eating disorder
  • Dissociatieve identietsstoornis / Multipele persoonlijkheidsstoornis - Multiple personality disorder
  • Aandachtstetkort-hyperkinetische stoornis - ADHD
  • Eetstoornis - Eating disorder
  • Eetbuistoornis - Binge eating disorder
  • Slaapstoornis - Sleeping disorder
  • Angststoornis - Anxiety disorder
  • Paniekstoornis - Panic disorder
  • Ontwikkelingsstoornis - Developmental disorder
  • Stoornis in de impulsbeheersing - Impulse control disorder
  • Geheugenstoornissen - Memory disorder
  • Intellectuele stoornis - Intellectual disorder
  • Taalstoornis - Language disorder
  • Posttraumatische stres stoornis - PTSD
  • Narcolepsie - Narcolepsy
  • Slaapapneu - Sleep apnea
  • Ontwenningsverschijnselen - Drug withdrawal
  • Bezorgdheid - Anxiety
  • Autisme - Autism
  • Psychopathie - Psychopathy
  • Sociopathie - Sociopathy
  • Depressie - Depression
  • Schizofrenie - Schizophrenia
  • Paranoia/Achtervolgingswaan - Paranoia
  • Anorexia - Anorexia
  • Boulimie - Boulimia
  • Slapeloosheid - Insomnia
  • Kleptomanie - Kleptomania
  • Dementie - Dementia
  • Tic ziekte/ Tourettesyndroom - Tourette syndrome
  • Dyslexie - Dyslexia
  • Geheugenverlies/Amnesie - Amnesia
  • Verslaving - Addiction

  • Behaviorisme - Behaviorial psychology
  • Psycholinguïstiek - Psycholinguistics
  • Neurolinguïstiek - Neurolinguistics
  • Psychologie - Psychology
  • Psychiatrie - Psychiatry
  • Psychiater - Psychiatrist
  • Psycholoog - Psychologist
  • Psychopathologie - Psychopathology

  • Bewustzijn - Consciousness
  • Persoonlijkheid - Personality
  • Gedrag - Behavior
  • Cognitie - Cognition
  • Het centrum van Broca - Broca’s area
  • Het centrum van Wernicke - Wernicke’s Area
  • Neurale plasticiteit - Neural Plasticity
  • Fobie - Phobia
  • Waan - Delusion
  • Hallucinatie - Hallucinations
  • De hersenen - the brain
Dinsdag 24 maart 2015 een rampendag

Langzaam ontwaak ik. Ik rek me uit en draai me op mijn zij. Met half dichtgeplakte ogen van de slaap lees ik de rode cijfers op het schermpje van mijn wekker. 11.42 uur. Een ochtend zoals vele vrije ochtenden. Geen wekker gezet, heerlijk uitslapen dus. Maandag en dinsdag, mijn weekend, zo gaat dat bij iemand die in de Horeca werkt. Eerst eens kijken hoe belangrijk ik deze morgen weer ben. Gapend gris ik naar mijn telefoon die normaliter aan de oplader naast mijn hoofdkussen op haar manier aan energie komt. Een dagelijks ritueel, een lichte verslaving. 

Ik kom tot de conclusie dat mijn iPhone tijdens mijn blijkbaar wilde nacht”rust” naast mijn bed op de houten vloer is gevallen. Ik lach, veel kan er toch niet meer stuk aan. Een thuisknop ontbreekt en de barst in mijn scherm doen de glasscherven van het touchscreen elk moment loslaten. Diegene die mij goed kennen weten dat ik van mooie en dure dingen houdt. Het verbaast ze dat ik met zo’n afthans ding nog over straat durf. Maar goed, hij doet het nog. En daar blijf ik bij.

Op mijn beginscherm staan een aantal WhatsApp berichtjes van een groepsapp waar ik in zit en een mail van onze administratieve medewerkster die voor de zoveelste keer weer eens niet weet wat ze moet factureren. Dit is de eerste confrontatie met mijn werk op mijn vrije dag, sinds de 2 minuten die ik nu wakker ben, waarvan ik vrijwel zeker weet dat er die dag nog velen zullen volgen. Ik zucht en scroll verder. Ik stuit op een alertmelding van mijn NU.nl app. Een app dat belangrijk nieuws direct via een pop-up toont in mijn beginscherm. Wanneer zo’n melding zich op mijn telefoon voordoet krijg ik bij voorbaat al een benauwd gevoel. Het gevoel wat je kunt omschrijven als wanneer je te horen krijgt dat een naast iemand opgenomen is in het ziekenhuis. Je verwacht altijd slecht nieuws.

Mijn ogen glijden over de zin: ”Duits passagiersvliegtuig neergestort in zuiden Frankrijk”. Ik ga rechtovereind in bed zitten. Oké dit gebeurd wel vaker. Terwijl ik het nieuwsberichtje open, spelen er allerlei vragen op in mijn hoofd.
Zijn er slachtoffers? Wat voor achtergrond heeft deze crash? De crash van MH17 in mijn achterhoofd hebbende. Ik ben geboeid. Een eerste update, weinig inhoudelijks, niks over eventuele slachtoffers “later meer” geeft het aan. Iets in mij hoopt dat het allemaal wel mee valt.

Ik stap uit bed en loop voorzichtig mijn slaapkamer uit, richting de slaapkamer van mijn huisgenoot, die zich zoals gewoonlijk achter zijn computer schuil houd. Weer een vliegtuig neergestort, hoor ik mezelf mompelen. “Huh” hoor ik hem roepen, terwijl ik via de trap naar beneden loop. Niet echt de reactie die ik had verwacht voor iemand die niet achter zijn computer is weg te slaan en waar internet en dus nieuws binnen handbereik ligt.

Ik zet koffie. Tussendoor even douchen. Wel snel bedenk ik me terwijl het warme water uit de douchekop spoelt (in tegenstelling tot andere dagen, waarbij ik wel een uur onbezorgd kan staan douchen totdat mijn handen beginnen te lijken op die van mijn oma), misschien is er wat meer bekend over de crash. Het houdt me bezig. Net als toen de striptekenaars van Charlie Hebdo op brute wijze werden afgeslacht en ik in mijn hoofd alleen maar bezig was met het nieuws dat de daders eindelijk eens gepakt zouden worden. De koffie is klaar, ik haast me naar de televisie in de woonkamer en betrap me op het morsen van een spoor donkerbruine druppels koffie. Dat komt later wel.

NOS 1 staat op, gek genoeg is dat altijd de zender die ik het meest betrouwbaar vind en in dit soort situaties graag als eerste aanzet. Ik hoor de verslaggever zeggen dat er 144 passagiers en 6 bemanningsleden aan boord waren en dat er wordt gevreesd voor slachtoffers. Over de nationaliteiten aan boord is nog niks bekend.

Even later. Een verklaring van president Hollande van Frankrijk, onwaarschijnlijk dat iemand de ramp heeft kunnen overleven, gezien het gebergte. Het “het zal wel meevallen” gevoel verdwijnt abrupt als sneeuw voor de zon. Wederom een ramp. Ik voel een soort solidariteit met de slachtoffers en nabestaanden. Op zo’n moment komt onbewust het egoïstische in een mens naar boven, namelijk het -hopelijk waren er geen Nederlanders aan boord- moment. Voor sommige zal die vraag of beter gezegd hoop wel ergens bekend voorkomen. Wat eigenlijk best egoïstisch is gezien het feit dat Duitsers, Spanjaarden en Turken ook gewoon mensen zijn. Er wordt gespeculeerd over in ieder geval één Nederlandse vrouw aan boord.

Ik zit in het raamkozijn van de slaapkamer met de TV aan op de achtergrond. Ik krijg een telefoontje van mijn vader, we bellen wel vaker over van alles en niets. Ik vraag hoe het gaat, maar die vraag is overbodig. Ik hoor het aan zijn stem hij is niet in zijn humeur vandaag. Het gaat niet goed op zijn werk en hij zit er even doorheen. Dat kent al een voorgeschiedenis. Bovendien laat hij weten dat het slecht gaat met mijn oom, hij is levensmoe. Het is nooit fijn om je vader zo te zien of te horen. Dat doet wat met je.

Even eruit, ik spring op de fiets op weg naar de begraafplaats iets verderop. Daar ligt de zus van een vriend die op jonge leeftijd is overleden aan een ziekte die ik nog steeds niet kan begrijpen. Lisa, een meisje dat vol in het leven stond met zoveel plannen. Ik kom daar wel vaker, dan zit ik daar op een houten bankje om mijn hoofd even leeg te maken. Maar ook even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan.

Thuis aangekomen is er niks veranderd. Mijn huisgenoot zit nog altijd op zijn vertrouwde plek. Het aanrecht is nog altijd een bende en in de woonkamer ligt nu ondertussen een plakkerig opgedroogd spoor van koffiedruppels. Ik heb suiker in mijn koffie. Mijn broertje komt langs. Hij vraagt of ik iets met hem wil drinken op het terras. Ondertussen heb ik nog niet echt van mijn vrije dag kunnen genieten, dus ik ga mee. We hebben het gezellig, geen nieuws meer gevolgd en lopen naar huis. We hebben gelachen, ondanks de dingetjes thuis. Maar, ieder huisje heeft zijn kruisje.

Terug thuis krijg ik een Facebook berichtje die de stempel op mijn dag zal drukken;

“Dat meisje wat is overleden bij die vliegramp is Iris Claassen je bent vrienden met haar op FB zie ik”. 

Even staat alles stil. Die ene jonge vrouw uit het Brabantse Deurne, de enige Nederlandse passagier aan boord is nota bene Iris. Een meisje dat ik ken. Dat kan toch niet? Snel Facebook checken, waarom? Geen idee. Waarschijnlijk op zoek naar bevestiging. Die bevestiging vind ik snel. Nu vallen alle puzzelstukjes op haar plek. Opeens komt de vliegtuigramp die al zo dichtbij is, nog dichterbij.

In de zomer van 2013 heb ik Iris leren kennen toen zij met vriendinnen op vakantie was in Chersonissos, daar was ik met onze vriendengroep en hebben wij tijdens onze vakanties heel wat avonden met elkaar doorgebracht. Hoe klein kan deze wrede wereld zijn. We spraken elkaar niet of nauwelijks meer. Maar tegenwoordig volg je elkaar op Social media. Het is niet te bevatten dat iemand twee uur van tevoren nog een foto plaatst op Instagram en vervolgens niet meer kan na vertellen wat voor rare types er over de La Rambla lopen, dat de Sagrada Família nog steeds niet af is gebouwd en hoe de échte Tapas in een klassiek Catalaans tentje smaken.

Vol ongeloof en erg aangedaan schrijf ik deze tekst, terwijl ik een slok neem van mijn Whiskey. Het is mijn manier om slecht nieuws te verwerken denk ik. Mijn emoties op papier zetten en de brok in mijn keel wegspoelen.

Iris, een meisje dat vol in het leven stond en met nog zoveel plannen.
Wetende dat zij nooit meer zal ontwaken, en voor altijd uit kan slapen zonder één wekker te hoeven zetten.

Ik denk dat ik vandaag maar weer naar de begraafplaats ga, even op dat houten bankje zitten, even mijn hoofd leeg maken. Maar ook om even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan…

Lieve Iris, rust zacht 


maar laten we even vergeten. Laten we vergeten hoe de littekens altijd parallel tegenover elkaar leken te staan & niet vergeten te vermelden hoe stof het perfect wist te bedekken. Laten we vergeten hoe iedereen ‘de tijd’ altijd wist aan te raden als een wondermiddel tussen alle ‘ ziektes’ heen. 

  maar laten we niet vergeten. laten we niet vergeten hoe we de lege dagen recht in hun ogen aankeken om daarna gewoon terug tussen de lakens te gaan liggen. Laten we niet vergeten hoe we heel soms de kracht vonden om met de armen bloot de wereld in te rennen, want rennen deden we. Dag in dag uit lopend met het leven op het hielen. Laten we niet vergeten hoe we vergaten wat links en recht was & uiteindelijk lachend op de splitsing bleven staan, alsof het kiezen of verliezen was. Laten we niet vergeten hoe we onszelf aanleerden om lettergrepen in te slikken, gewoon om ze de dag erna als tranen op ons hoofdkussen te zien liggen.Laten we het spiegelbeeld niet vergeten, die glazen reflectie die uiteindelijk nooit ‘ genoeg’ bleek te zijn. Laten we de nachten niet vergeten, deze die we moeiteloos wisten te ontwijken want niet alles valt stil het moment dat je uw ogen sluit. Laten we tenslotte de jaren niet vergeten, deze die we vechtend, huilend & krijsend doorkruisten om uiteindelijk te eindigen waar we nu beginnen. 

Boer Zoekt Vrouw 2015, aflevering 8: Een lied van André van Duin en een lied van Ennio Morricone en een speech van een zekere Martin Luther King.

Het spiet mie donders mensen, dat jullie dit nu pas lezen. Ik lag gisteren geveld door rugpijn in bed. Zielig he? Ja, vond ik ook. Ik kon amper ademhalen. Ik takel af. Ik ben dan ook bijna dertig. Het was allemaal heel erg. Tot ik me bedacht dat lezeres Annemieke deze blogs altijd leest tijdens haar chemokuur op maandag, en toen vond ik mezelf ineens een ontzettende slampamper en sukkel en een afhaker. Sorry Annemieke! 

Keep reading