ziekenhuis

10

Projekt 16 - Schnitt

Blut kann ich nicht sehen, wenn jemand für eine Operation aufgeschnitten wird falle ich in Ohnmacht und selbst diese Bilder durchzuschauen bedarf viel Überwindung.
Die OP, bei der ich dabei war, dauerte mehrere Stunden, ein Bruch am Fuß, kompliziert. Die Vorbereitungen dauern über eine halbe Stunde, nicht eingerechnet die Zeit des Reinigungs-personals.
Am Anfang wirkt alles wie bei einem Orchester wo jeder erstmal die Instrumente stimmt.  Nur die nüchterne Umgebung passt nicht ins Bild. Überall Kabel, Monitore, Werkzeuge.
Der Gips wird aufgeschnitten, das Bein mit Jod eingerieben, die Instrumente und Werkzeuge liegen an der richtigen Stelle und die Checkliste wird durchgegangen. Bei Piloten läuft das wahrscheinlich nicht anders.
Alles wirkt einstudiert, wie schon tausendmal gemacht, höchst professionell.
In manchen Momenten bin ich froh, dass ich Fotograf und kein Arzt geworden bin, den Job könnte ich nicht machen.

Die ganze Geschichte unter:

http://www.robertpoorten.de/dataStorage/downloads/160315.pdf

Een bizar getoeter

‘Wat is dat toch voor een bizar getoeter wat ik hoor,’ zei ik nogal hard tegen Koen in de wachtkamer van het ziekenhuis. 'Sssh,’ zei Koen geïrriteerd. Blijkbaar wist hij wel wat het was, maar vond hij het niet echt nodig om zijn kennis met mij te delen. Afijn, dan probeerde ik er zelf wel achter te komen. 

Op de achtergrond toeterde het doordringend verder en het stoorde me mateloos. Het was niet de eerste maandag van de maand, dus het was geen oefening luchtalarm. Bij mijn weten zat er geen slachthuis in het ziekenhuis en was de kraamafdeling in een ander gebouw. Het was definitely geen politie- of brandweersirene. Ik probeerde mijn oren te spitsen, zoals onze kleine Mimi van Miemensteijn dat zo mooi kan doen, en concentreerde me op het geluid. Het klonk als een boos kind dat veel pijn had en het uit frustratie op een onophoudelijk monotoon brullen had gezet. Misschien hard op z'n kop gevallen of iets dergelijks. Maar jeetjemina, waarom troostte iemand dat kwaaie jochie dan niet even? 

Nu moet ik toegeven dat ik nogal dovig ben aan één oor en dat ik ook niet best had geslapen die nacht. Geluiden herkennen en plaatsen, daar ben ik gewoon niet goed in. En de zenuwen speelden waarschijnlijk een rol. Sorry hoor, dat ik niet al te scherp ben als het moment nadert waarop iemand een lange naald door mijn vaginawand richting mijn eierstokken gaat steken, op zoek naar de paar armzalige eicellen die daar na vijf weken hoogste dosis hormonen spuiten zijn gegroeid. Het kon nog wel halfuur duren, had de zuster gezegd, want ze liepen nogal uit. Maar dat gaf niks, want de Pregnyl die ik anderhalve dag eerder had gespoten gaf een flinke marge, van wel een paar uur. Oh, oké dan. Wachten we toch nog even. Coolness. 

Het geluid was gestopt. Ik was er niet achter wat het was, maar goed. Daar zaten we dan. Koen als zijn eigen kalme zelf en ik dus ook. Van de buitenkant dan, hè. In mijn hersenen speelden zich gruwelijke horrorscènes af. Met bloed, jongen! En pijn! En nog meer bloed! De zuster die ons op de hoogte hield van de vertraging - de punctiezuster noemen we haar maar even - kwam weer voorbij gerend. Er was iets aan de hand wat haar onverdeelde aandacht opeiste, want ze was enorm aan het redderen en negeerde ons al een tijdje volkomen. Ze liep de punctiekamer weer in. Ik hield mijn ogen op de deur gericht. Daarachter gaat het straks gebeuren, dacht ik. Shit. Daarachter gaat het straks gebeuren. Niks aan de hand. Daarachter gaat het straks gebeuren. 

Het bleef even rustig in de punctiekamer. Daarna was er wat gestommel. De deur vloog open. Begeleid door de punctiezuster aan de ene kant en een andere zuster aan de andere kant, kwam er een lange dunne vrouw in een gebloemde jurk doorheen gewandeld. Nee man, niet gewandeld, gestrómpeld. Millimeter voor millimeter schuifelde ze naar het herstelkamertje aan de overkant. Met een verwrongen gezicht van pijn en ellende. Ze kreunde er hartstochtelijk bij. Het was mij en de rest van de mensen in de wachtkamer helder: er was haar iets af- schu- we- lijks overkomen. Even daarachter liep een veel kleiner mannetje, met een al bijna net zo'n gekwelde uitdrukking op z'n gezicht. 

Ik verzonk weer in mijn eigen gedachten, toen het besef begon te dalen en opeens met z'n volle gewicht in mijn bewustzijn terechtkwam. Oh. Mijn. God. Ik moest hier weg. ONMIDDELLIJK! Ik kneep Koen in zijn been, zo hard als ik kon. Koen, nog steeds zijn eigen kalme zelf natuurlijk, die lul, keek me berustend aan. Hij wist dat ik nu wist wat hij de hele tijd al had geweten. Het doordringende geluid, het getoeter of gejengel, dat was helemaal geen boze kleuter geweest. Het was het gegil van de vrouw in de punctiekamer. Het aanhoudende, keiharde gegil van pijn en van angst. Alle verhalen die ik had gehoord over puncties from hell waren waar. Dit was niet normaal, dit waren geen dingen die je jezelf moest aandoen. Zelfs niet voor een baby, ook al is dat je liefste wens waar je best een ledemaat voor zou willen afstaan. Straks ben ik aan de beurt, straks ben ik aan de beurt, dacht ik, maar nu kan ik nog vluchten. Ik maak het gewoon nú uit met Koen, dacht ik, en ik zeg dat ik iets anders te doen heb. Iets belangrijks. Een taart bakken. Carrière maken. E=mc2. 

Daar kwam de punctiezuster aan, met een grote griezelige punctiezusterglimlach van oor tot oor, en ze hield precies halt voor de neuzen van onze schoenen. 

'Mevrouw Donker?’

Reallife-soap in VU Medisch Centrum!

Vanavond zat ik Pauw & Witteman te kijken op Nederland 1. Het eerste item waarmee de uitzending begint is een schandalig nieuwtje uit de medische wereld maar ook de televisiewereld! Het VU Medisch Centrum heeft in overleg met Eyeworks een programma geproduceerd op de eerste hulp van het ziekenhuis. Als voorbeeld: Jij krijgt een zwaar ongeluk en wordt afgevoerd met een ambulance. Of je het gaat overleven is nog niet zeker en je familie komt ook naar de eerste hulp met spoed. Wat u en uw familie niet weten is dat er vanaf het moment met binnenkomst in het ziekenhuis zonder toestemming al gefilmd wordt. Je familie komt aan en je hebt persoonlijke gesprekken.

Achteraf komt een regisseur uw kamer binnenlopen met de mededeling dat uzelf inclusief uw gesprekken en behandeling gefilmd zijn en of u toestemming wilt geven voor uitzending? U kunt nog weigeren maar wat wel een feit is, is dat veel mensen van de tv productie alles van u wel live hebben zitten meekijken in de regie ruimte! Dit is in mijn ogen een behoorlijke privacy schending. Volgens de cijfers zal het gaan om ongeveer 2500 mensen. De eerste uitzending is vanavond (23-02-2012) als ingelaste uitzending uitgezonden op RTL4. Het VU Medisch Centrum zal de nodige aanklachten gaan krijgen, en heeft in een verklaring op de website van het Medisch Centrum laten weten dat zij akkoord zijn gegaan om mensen een kijkje te geven op de afdeling spoedeisende hulp.

Op Twitter is de afgelopen dagen al een behoorlijke discussie ontstaan waarbij het ziekenhuis behoorlijk onder vuur is komen te liggen. Vanavond is dat zoals verwacht nog vele malen erger geworden. Ik denk dat Eyeworks maar ook het VU Medisch Centrum zich klaar mag gaan maken voor een forse uitgave van schadevergoedingen van ongeveer 2500 mensen.

Robin Busscher

In de wachtkamer in het ziekenhuis

Ik zat in de wachtkamer in het ziekenhuis tussen poli 21 en poli 22. Gynaecologie en oogheelkunde. Niet voor mijzelf hoor, voor mijn zusje. Ze moest naar de oogarts. De vorige afspraak was ondertussen al zeven minuten uitgelopen. Er kwam een familie uit de deur die leidde naar gynaecologie. Een man, een vrouw en een moeder van een van de twee. Tenminste, daar ging ik vanuit. De man had foto’s van een echo in zijn hand en zijn gezicht straalde. Voorzichtig maar het straalde wel. Hij zag er dolgelukkig uit en zijn vrouw ook toen ze, na een toiletbezoek, weer bij de man stond. Hij nam haar gezicht in zijn handen en hij kuste haar. Samen liepen ze de afdeling af. Het ziekenhuis uit. Wachtend op een nieuw begin. 

De afspraak was inmiddels al veertig minuten uitgelopen. De wachtkamer stroomde vol met nieuwe mensen. Naast mij zat een moeder met een jong meisje. Ze zal een jaar of zeven geweest zijn. De toon die de moeder tegen het kind aansloeg, beviel mij helemaal niet. Het leek het meisje niet te deren. Ze ging vrolijk verder met datgene waar ze mee bezig was. 
Ik glimlachte en zei, in mijn hoofd, tegen mezelf hoe bijzonder mensen konden zijn. 

Boerenwijsheid

Ik ontmoet meneer B bij aanvang van mijn vroege dienst. De meeste patiënten draaien zich dan nog een keertje om, maar de ooit zo ijverige boer beslist niet. Zijn interne wekker gaat al ruim 60 jaar om exact 5.00 uur af. Klaar om het land en de dieren te verzorgen. Zo ook vandaag.

Als ik zijn kamer binnenloop krijg ik een brede glimlach van hem. “Goed’nmoarg’n zuster!” zegt hij met een vrolijk, bijna onverstaanbaar, Achterhoeks accent. Jammer dat hij zijn kunstgebit nog niet in gedaan heeft.

Een aandoenlijk gezicht.

Terwijl ik zijn temperatuur opneem, leg ik hem uit hoe de afstandsbieding van het elektronisch bestuurbare bed gebruikt kan worden; in minstens 20 manieren te verstellen, zeer comfortabel. “Maor zuster, wat een boer nie kent, verstelt hij nie!” antwoordt hij overtuigend. Geen fratsen voor deze man.

Het ontwapende gedrag van meneer charmeert mij. Onwetend wat ik er precies mee wil, noteer ik vol bewondering mijn dagelijkse observaties. Een greep uit deze notities:

  • Het elke ochtend ontbijten met 6 boterhammen en een half pak melk
  • Het bewaren van een bonte rode zakdoek in de mouw van zijn overall
  • Het dragen van lange onderbroeken tot de enkels
  • Het herhaaldelijk uitdragen van het agrarisch beroep; de pracht en de passie van het verzorgen van koeien
  • En nogmaals; het absoluut niet gebruiken van moderne technieken. Waarom zou je je bed rechtop zetten als je dat al 80 jaar niet gedaan hebt?


Bij het nalezen begrijp ik ineens zijn levenswijze; het zorgen voor een stevige bodem voor het zware werk op het land, de maatregelen tegen loopneuzen en zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn beroep.

Misschien wat overbodig, vraag ik meneer of hij nog op het land werkt. Vol verbazing kijkt hij op: “Ik werk al bekant z’n 20 joar niet meer op ’t land, deerntje. Hoe kum je d’r bij!”

De, je zou kunnen zeggen, ouderwetse boer maakt een gelukkige indruk. Voor hem is het niet nodig om een facebookpagina van zijn favoriete koe aan te maken of de nieuwste iPhone met ingebouwde wekker aan te schaffen. Zijn liefde voor Klara 15 en het vanzelf wakker worden, gaan automatisch. Meneer is blij met wat hij heeft en meer is niet nodig.

In een omgeving waar constant veel verandert, is er bijna geen tijd meer om stil te staan. Meneer B liet mij zien dat gewoonten niet te verleren zijn als je hartstochtelijk verknocht bent aan je mooie beroep. En waarom zou je ook, als je perfect gelukkig bent.