zendeli

Brieven

Dag,

ik zou je niet moeten schrijven. Ik zou het echt niet moeten doen maar de laatste weken was je er weer, dat vraagt om een reactie. Er zit een zekere mate van veiligheid in de dichte envelop. Misschien werk je niet meer waar je werkte, misschien ben je verhuisd, misschien herken je mijn handschrift op de envelop en besluit je dat het openscheuren van het papier al meer moeite is dan ik verdien. Zelfs als je de envelop opent en dit alles leest, is er een zekere garantie dat je me niet wilt antwoorden, en dat is prima. Ik zend al lang niet meer om een reactie te krijgen, ik vraag me af waarom ik dat eerder zo hard nodig had.

Ik had niet verwacht weer aan je te moeten denken, maar mijn hoofd was leeg, alles wat ik door drukte en nieuwe mensen voor me uit had geschoven sinds juli, dwarrelde neer. Het was anders, zo zonder woede, zonder pijn of wrange gevoelens. Ik voelde een nieuw soort rust in het herbeleven van onze beste en slechtste momenten en ik dacht: ‘wellicht is dit hoe accepteren voelt.’ Misschien is het tijd dat ik stop met over je vertellen alsof je een grapje was, we weten beiden dat ik er toen niet om kon lachen, en nu nog steeds niet, om eerlijk te zijn.

Ik heb een baan, sinds kort. Een echte baan, met veertig uur per week en een kantoor vol collega’s. Na mijn werk ga ik eten, sporten, dan ruim ik op en lees ik een boek tot ik ga slapen. Het is een simpeler leven, het past me beter dan de onregelmatigheden waar ik me zes jaar mee bezig hield. Ik heb weinig behoefte aan sociaal contact, geen zin om mijn leven te delen. Ik ben geschrokken van meisjes die me aan hun ouders wilden voorstellen, dat vind je vast ironisch. Ik heb steeds meer behoefte aan mijzelf op de achtergrond zetten, stiller te zijn. Ik zou het niet erg vinden als wat mensen me zouden vergeten, ik vergeet anderen vaak genoeg.

Er zullen mensen zijn die niet begrijpen waarom ik over je schrijf, die zullen vinden dat je de woorden niet waard bent. Er zit ongetwijfeld een kern van waarheid in, maar ik heb eigenlijk nog nooit geschreven over zaken die het waard zijn. Ik schrijf over eenzaamheid, maar geloof niet dat ik mijn eigen eenzaamheid echt begrijp. Ik schrijf over stuklopende romances (ik weet nog wat voor hekel je daaraan had) en zodoende dachten mensen op een moment dat ik een soort vrouwenverslinder was. Wellicht geloofde ik er zelf ook even in. Ik schrijf over geweld, maar dat publiceer ik niet, zometeen denken mensen nog dat ik issues heb, haha.

Ik heb nooit geschreven over de slechte relatie met mijn broer, over de angst voor ouder worden en kracht verliezen, over mijn zorgen dat ik geen goede vriend ben voor mensen om me heen, over mijn angst om mensen te verliezen die ik onvoorwaardelijk vertrouw. Er blijft te veel ongezegd, net zoals tussen ons. Daar komt niets goeds van.

Ik heb de hoop dat je gelukkig bent en dat je minder verscheurd wordt door twee werelden dan toen ik het meest om je gaf en je het meest verachtte. Soms schilderde ik je af als een kwaadaardig persoon met slechte intenties, maar uiteindelijk droeg je een eenzaamheid met je mee die ik gewoonweg niet begreep en was je dieper beschadigd dan ik dacht. Ik begrijp het beter nu en ik zou kunnen zeggen dat ik je vergeef, maar ik denk dat we beiden fouten hebben gemaakt, beiden schuld hebben. Ik laat het achterwege.

Immer afwachtend,

L.

deathrayben  asked:

8. top 5 stanley parable endings

5. Game ending - portal. Enough said.

4. Not Stanley ending - I just love how meta it is ;;; the voice acting in it is SO GOOD

3. The explosion ending - oh man,, it’s just so emotional and scary and menacing I just love it! Plus did anyone of y'all notice his voice goes out RIGHT before the explosion hits you? Meaning he died too???

2. The zending - the voice acting in it is so good..the floating world is absolutely beautiful, and just…it makes me feel so many emotions. I saw people complaining that it makes light of suicide and as someone who’s gone through that lots of times, not for me it doesn’t seem like it makes light of it at ALL

1.The confusion ending- you become friends with the narrator! That’s all I need in life

0. THEH BREWM CLAWSET ENDANG