zbigniew-herbert

He is an utter failure as a devil. Even his tail. Not long and fleshy with a black brush of hair at the end, but short, fluffy, and sticking out comically like a rabbit’s. His skin is pink, only under his left shoulder-blade a mark the size of a gold ducat. But his horns are the worst. They don’t grow outward like other devils’ but inward, into the brain. That’s why he suffers so often from headaches.

  He is sad. He sleeps for days on end. Neither good nor evil attract him. When he walks down the street, you see distinctly the motion of the rosy wings of his lungs.

Devil, Zbigniew Herbert.

translation Alissa Valles.

Opuszczony

Już łzy mnie opuściły
i tylko czasem
trzęsą się śmiesznie plecy
w dłoniach zamykam twarz

To są chwile słabości
gdy nagle sobie przypomnę
różowe półksiężyce
wschodzące z nad Twoich palców

Lub jakieś zdanie z listu
“czekam Ciebie po śmierci”
lubi cień mój na peronie
kiedy pociąg odjeżdża

Potem przychodzi tępy spokój
ucichły smutek greckiej wazy
i doskonałość samotności

Opuszczony nawet przez łzy
opuszczony przez gest wymowy
pięknie załamanych rąk

Zbigniew Herbert

In the end what can I do with you—tenderness
tenderness for birds and for people for a stone
you should sleep in a palm in the eye’s depths
that’s your place may you be woken by no one

You spoil everything you get it back to front
you contract a tragedy into a pocket romance
you change the high-toned flight of a thought
into sobbing and exclamations into moaning

To describe is to murder because it’s your role
to sit in the darkness of a cold and empty hall
to sit solitary where reason blithely rattles on
with mist in a marble eye tears running down

Tenderness, Zbigniew Herbert.

translation Alissa Valles.

DOS GOTAS

Los bosques ardían–
mas ellos
en sus cuellos enredaban los brazos
como ramos de rosas

la gente corría a los refugios–
él decía que su esposa tenía cabellos
en los que uno podía esconderse

cubiertos con una sola manta
musitaban impúdicas palabras
la letanía de los amantes

Si la cosa se ponía fea
saltaban en los ojos del otro
y los cerraban con fuerza

con tanta fuerza que no sintieron el fuego
que alcanzaba sus pestañas

hasta el final fueron audaces
hasta el final fueron fieles
hasta el final fueron parecidos
como dos gotas
detenidas al borde de la cara


Zbigniew Herbert
Poesía completa
Lumen