zawodzie

Być może miałaś wyjść, ale znowu nie zadzwonił
I być może chciałaś z nim, ale znowu cię zawodzi.
I być może sama z tym jesteś i znowu patrzysz w sufit,
I być sama z tym nie chcesz, a może tak być musi?
Dałaś wiele mu, nie chciałaś w zamian nic,
Zabrał wiele chuj, ale nie chciał dawać nic.
Może dasz mu jeszcze wrócić, chociaż męczy cię ta gra,
W tle znajomy głos nuci, że już nie ma szans.
Prawdziwa kobieta ma zasady, ambicje i plany, szacunek do swojego ciała, kocha bezgranicznie i nie zawodzi. Ma również granicę wytrzymałości i nawet kochając całą duszą, wybierze rozstanie zamiast bycie na drugim planie, upominania się o czyjąś uwagę czy żebrania o gest.
Prawdziwa kobieta ma zasady, ambicje i plany, szacunek do swojego ciała, kocha bezgranicznie i nie zawodzi. Ma również granice wytrzymałości i nawet kochając całą duszą, wybierze rozstanie zamiast bycie na drugim planie i upominanie się o czułe słowa, bo wie ile jest warta.
Kobieta – która ma dobrą pracę, która ma własne zajęcia, która pnie się do przodu, która ma ambicje, która lubi spać sama w poprzek na swoim jebitnym łóżku – i tak dla matki, babki, ojca i stryjecznego wujka ze strony dziadka poniosła życiową porażkę, jeżeli: przecież, kurwa, JEST SAMA. Nikogo nie ma. A skoro nie ma, to zawodzi. I powinna to zmienić. Bo społeczeństwo uważa, że kobieta z wibratorem zamiast żywego penisa za pazuchą, to zło. A przede wszystkim, to chodząca porażka, bo nikt jej nie chce.
—  Pokolenie Ikea “Dlaczego kobiety uciekają ze związków, których zazdroszczą im koleżanki”