z milionem

Sliby, rajská polívka a deset vteřin

“Ernie, poslouchej mě,” šťouchám loktem do žeber kluka, co leží vedle mě. Zlatavý vlasy má na polštáři rozcuchaný jako andělskou svatozář a zelenýma očima vypaluje díru do stropu. Není to ale anděl. Je to ďábel, chladnej a hluboko v srdci zmrzlej, ale jinak hoří. Všechno co dělá, jak se směje a divá a mluví, to všechno je ožehlý plameny.
“Ernie!” Klepu mu rameny, ale on ani nemrkne. Má tu svoji pitomou extázi po hrnku kafe s nějakou srandou místo cukru. To on tak dělá, rád mě děsí a mizí si do jinejch vesmírů, kde holky ve tři ráno zvracej duhu a on jim utírá třpytky z tváří. Všechno se točí a když se to točí, nemusí být na nohou a nemusí nic řešit.
Tak všechny snahy vzdávám, hrabu se z postele s milionem polštářů a otevírám okno. Je už poledne, ulice se tlačí do pokoje a vyhání z Ernieho spánek.
Teď by si nebe mohlo myslet, že se snad s Erniem milujem, ale dřív, než mu stačím vysvětlit, že jsem jen jeho malá a baculatá kamarádka, o kterou v životě neměl ani nejmenší zájem a že jsme vlastně nejlepší přátelé náhody, tahá mě Ernie za loket zpátky do peřin.
“Pansy, chybíš mi,” usmívá se a já se nezmůžu na něj ani podívat.
Nedokážu spočítat, jak je to dlouho, co mi řekl mým pravým jménem. Jsem pro něj prostě Pansy a on je svým způsobem Draco, kterýho Pansy nikdy nebude mít.
Naštvaně si oblíkám ponožky, i když nemám nejmenší důvod být naštvaná ani si oblíkat ponožky, protože je příjemný teplo. Hořím s ním. A on mě znovu chytá za loket a snaží se mě políbit. Z ničeho nic (nebo spíš z tý jeho srandy v kávě). Chvilku to vypadá, že ho nechám, ale nakonec ho rychle odstrkuju a nervózně začínám odříkávat všechny důvody, proč bychom to neměli dělat. Stejné důvody, které si každý večer říkám před spaním. Víc ale o špatnosti toho všeho spíš přesvědčuju sebe než Ernieho, protože se okamžitě omlouvá a rukou mi zacpává pusu, že prej to chápe. Nedokážu to pochopit, jak by mohl toužit po polibku ode mě a napadá mě, jestli to nebyl vtip nebo zkouška nebo si mě prostě jen s někým spletl. Ale nespletl.
“Sally, slib mi něco.”
Dvě vteřiny od chvíle, kdy mi řekl mým pravým jménem. Šest, sedm, osm, devět, deset vteřin.
“Slib mi, že ať udělám cokoliv, zůstaneme přátelé. Ti nejlepší a navždycky.”
Bylo mi čtrnáct, poprvé jsem v puse měla cigaretu a cizí kluk mi pochválil růžovou čelenku. A od tý doby jsme spolu tak nějak zůstali. Já a o tři roky starší Ernie, jeho byt a protančené a propité dny a noci. Zapálil ve mně jiskřičku a ta už nikdy nevyhasne.
“Slibuju. Slibuju slibuju slibuju!”
Proplítáme si malíčky, v srdci mám příjemné teplo a v očích zbytečný dojetí. Teď už ale z postele opravdu vylízám rozhodnutá se tam nevrátit. Před špinavým zrcadlem si upravuju černou ofinu (asi odtud ta Pansy) a stahuju si triko přes zadek, aby ani nebe nemohlo vidět, jak ho mám tlustej.
“Lolo, Lolitko, vždyť ty už budeš mít osmnáct!”
Ernie už vypadá úplně a na sto procent probuzeně, vyskakuje z peřiny a ze šuplíku nočního stolku vytahuje růžový balíček s mašlí.
“Neříkej mi Lolito. Oba víme, že nejseš žádnej Humbert Humbert, takže to je zbytečný. To za prvý. A za druhý mám osmnáct až příští týden, takže mi to dáš potom,” vracím mu dárek a jdu do koupelny.
“Ale Lolo, nebuď protivná,” dvě vteřiny od chvíle, kdy mi řekl tou nejhorší přezdívkou. Pět, šest, sedm, osm, devět, deset vteřin. Jak můžu být jeho Lolita, když už mi bude osmnáct? Jak můžu být jeho Lolita, když po mně netouží?
Zavírám se v koupelně a shazuju ze sebe všechno oblečení.
“Nefunguje mi sprcha!” Volá na mě přes dveře a pak jen slyším, jak padá zpátky do postele.
“Nějak si poradím! A mezitím mi napiš seznam co chceš koupit!”
Je to takovej stereotyp. Každý úterý a čtvrtek, když se u něj probudím, mu vyplácám teplou vodu a pak zajdu nakoupit, abych byla aspoň k něčemu. Kdybych to nedělala, umře hlady. Už je to dlouho, co dělal něco důležitého a užitečnýho. Jen leží, pije, hoří, jí a chodí zavázet do nějakých klubů.
Napouštím si do vany trochu vody a starou žíňkou ve tvaru pomuchlanýho srdce ze sebe umývám všechny problémy a myšlenky. Dotýkám se prsty míst, kde by mi měly být cítit žebra. Nic ale necítím, prsty mi tančí po měkké kůži, ne po kostech. (Prosím, nesuď mě. Až budeš odcházet z převlíkací kabinky v obchodě pokaždý s pláčem, pochopíš mě.) Rychle se zabaluju do ručníku, aby ani zrcadlo nevidělo moje tělo a já se nemusela zbytečně stydět.
“Ernie, sakra, říkála jsem, ať napíšeš ten seznam!”
Dvacet pitomých minut a ten blbec už zase spí, v ruce má láhev vína, ze který upil ani ne čtvrtku.
“Vím, že to předstíráš, ale mě jen tak nenaštveš. Prostě koupím jen zeleninu a ty na to doplatíš.”
Zelený oči se otevíraj, zbrkle mi diktuje nejrůznější jídla (většinou sladkosti) a doprovází mě ke dveřím.
“Máš dost peněz?” Kývám na souhlas že jo, i když mám peněženku beznadějně prázdnou. Nechci od něj peníze, nechci od něj nic. Možná jen trochu opravdový lásky, ale to nikdy nepřiznám.
Než vcházím na ulici, stahuju si kraťasi co nejníž a proklínám léto a moje tělo.
Tramvají se dostávám k mámě do vysokýho paneláku s velkými balkony.
“Sallynko, zlatíčko!” Vítá mě ve dveřích, z bytu jde cítit vůně pečeného kuřete (jako naschvál moje nejoblíbenější jídlo!) a slyším křik mladších sourozenců.
“Seš jejich starší sestřička, běž si s nimi chvíli hrát, skoro tě nevidí,” prosebně na mě mrká, když si všímá, že natahuju krk směrem k jejich hlasům. Já ji jenom nervózně žádám o pár bankovek na jídlo, nechci se zdržovat. Po tom, co ráno udělal Ernie, cítím potřebu bejt s ním. Předstírat, že mě miluje. Hrát si na lásku. Rychle proto líbám mámu na tvář, když mi mačká do dlaně pár dolarů a říká, abych se taky někdy najedla.
“Vždyť právě proto jsem si přišla pro ty peníze!” Mávám jí a mizím ve vedlejší chodbě.
Nechci mámu takhle obírat o peníze. Vím, že už tak nemůže Andymu a Rachel dopřávat všechno, co by si přáli. Jednou jim to všem ale splatím. Slibuju si to všechno sama pro sebe, nutím se k úsměvu a snažím se nanést si na rty růžovou rtěnku i přes absenci zrcadla.
V obchodě hazím do košíku všechno, na co si vzpomenu: pomeranče, rajský protlak, sýr, pečivo i čokoládu. Rychle kličkuju mezi regály k pokladnám, ale do cesty se mi motá nějaký kluk a srdečně mě zdraví objetím a mně pár vteřin trvá než mi dojde, kdo je. Můj bývalý: sobeckej hajzl, kterej moc rád dělá, že se nikdy nic nestalo a jsme jedni z nejlepších přátel. Líbá mě na obě tváře, nutí mě se otočit dokola a nadšeně mi chválí vlasy. Buď se z něj stal gay, zbláznil se, nezná hranice, kdy je toho přehánění už moc nebo už zjistil, co znamená slovo “emoce” a poznal, že mi je docela nanic. Taky mě napadá, že jsem překročila nějakou dimenzi a nacházím se někde v Kapitolu uprostřed příprav na Hladové hry. To ale zamítám, protože všichni okolo vypadaj stejně nudně. Chválí mi i boty a mě jeho neobvyklá milost děsí. I kdyby ty lichotky ale byly falešný, zvedaj mi náladu a na oplátku mu chválím tričko s nějakým fotbalovým týmem.
“Jak se má Ernie?”
“Nevím. Pořád jenom spí. Už si ani nepamatuju, jak vypadá, když není zabalenej do peřiny,” křičím rameny a on se směje.
“Zvu tě na kafe, co ty na to?”
Nikdy se mi moc nezamlouvalo, když mezi bývalými panovalo přátelství. Z celýho dne jsem ale byla zmatená, kofein mi docela chyběl a během nákupu jsem se rozmyslela, že co se týká Ernieho, tak nebudu doufat vůbec v nic. Píšu mu jen, že přijdu později, vynechávám ale důvod.
Po tolika letech se zdá docela v pohodě, bavíme se a pijeme a já zapomínám na čas. Když se loučíme, znovu mě objímá a šeptá mi, že mě chce ještě někdy vidět a ne jenom přes hrnek v kavárně. Nic na to neříkám a rychle odcházím s velkou plátěnou taškou přes rameno, i když mi nabízí pomoc, protože se bojím toho, co by se dál mohlo stát.
Je už večer, v bytě je ticho a nikde se nesvítí. Nechávám tašku s nákupem v kuchyni a jdu za Erniem do pokoje, abych se přece jen podělila o odpoledne v kavárně, protože jsem prostě strašně upovídaná.
V posteli ale neleží jenom anděl/ďábel, ale i neznáma holka, co na sobě má jenom krajkový kalhotky. Vyhasla jsem. Jeho oheň už hřeje někoho jinýho. Nevím co dělat, motá se mi hlava a trochu to nechápu. Věděla jsem, že ten ranní polibek nic neznamenal, ale takhle to ještě víc zabolelo. Chce se mi plakat, křičet a utíkat. Místo toho zatahuju závěsy, ať je zvědaví sousedi přes okna nevidí, zavírám dveře a vracím se zpátky do kuchyně. Všechno uklízím, vařím rajskou polívku, kterou ani nemusím solit, protože do ní nakonec stejně padá pár slz. Vzpomínám na Andyho a Rachel, jak máma měla pravdu, že mě vídaj strašně málo a dochází mi, že se mi po nich stýská. Balím si teda pár věcí a píšu vzkaz na zelený papírek.
“Milovanej Andílku, uvařila jsem vám večeři (nebo oběd, podle toho, kdy se vzbudíte). Nechci vám tady překážet, jdu na pár dní domů. Pak zavolej!! Mám tě ráda, líbá Sally.” Dvě vteřiny od chvíle, kdy se mi zlomilo srdce. Pět, šest, sedm, osm, devět, deset vteřin.
Všechno uklízím a mizím ve večerních ulicích. Doma kašlu na žebra a plochý břicho, jím pečený kuře a hraju si se sourozenci.
Ernie se neozývá. První, druhý ani pátý den. Nejdu za ním, i když toho pak lituju. Mám ale strach a nevím, co bych mu řekla.
Po pár týdnech místo toho volám mýmu bývalýmu - Robbiemu. Zvu ho do kina ve snaze zapomenout na Anděla a jeho zelený oči, ale moc se mi to nedaří. Potkávám ho na ulici, drží si za ruku slečnu, kterou jsem předtím viděla nahou a smějou se. Zabodává mi šíp do zad, když si mě nevšímá a prochází kolem mě. Na chvíli se ještě otáčím, snad abych se naposledy rozloučila s klukem, co mi měnil život každý den. Naposled kolem sebe cítím jeho teplo, ale bere si ho zpátky s sebou a nechává mě zhasnout. Sliby nám byly k ničemu, legendy z nás už asi nebudou. Pokaždý to končí stejně.
Do kina nakonec nejdu, vypínám si mobil a večer trávím ve vinárně. Snad jim ta rajská aspoň chutnala.

#4527

Hej! Szukam kogoś na dwa dni, niemiłego, bez problemow, z milionem wymagań, kto nie umie podtrzymać rozmowy i jeszcze więcej takich zaprzeczen “typowej szukanej osoby” jest ktoś taki?😏

Nauka rysowania i malowania - co polecam i co pomaga

Co jakiś czas ktoś mnie pyta “hej, jak stać się lepszym w malowaniu / rysowaniu?” ‘Prawdziwa’ odpowiedź na to pytanie zajęłaby dobre pół godziny, więc najczęściej rzucam jakieś dobrze znane “robić dużo, pracować więcej, codziennie, i będzie”. Ilekroć jednak to mówię, zdaje sobie sprawę, że więcej w tym szkody niż porady. Zawsze można pracować więcej i… robić te same błędy, kultywować złe nawyki i nie uczyć się absolutnie nic a nic nowego. W tym tekście postaram się wypunktować jak ja staram się unikać takiego kręcenia się w kółko, a co faktycznie pomogło i pomaga mi w nauce.

Keep reading

Alfa i Omega- prompt

Pairing: Larry Stylinson (Louis + Harry), Lick Jonason (Louis+ Nick Jonas)

ilość stron: 9

Opis: @smallworldinsideofme :  Harry jest młodym alfą, który dopiero niedawno przechodził swoją pierwszą ruję i nie do końca potrafi jeszcze nad sobą panować. Kiedy wyczuwa cudowny zapach omegi w gorączce, którym jest jego kolega z klasy - Louis Tomlinson, nie potrafi się powstrzymać i pomaga mu, tym samym ich ze sobą wiążąc. Do momentu gorączki, Louis nie miał pojęcia o istnieniu Harry’ego. Pomimo tego, że jest alfą, jest dość cichy i spokojny. Zmienia się to po połączeniu z Louisem. Myślałam również, aby dla komplikacji Louis miał już wcześniej wybraną alfę, z która miał się połączyć, ale to tylko moja sugestia. Sama zadecyduj, czy o tym też napiszesz, czy nie:)

Od autorki: Po prostu musiałam dać tutaj Nicka. To był mój pierwszy crush, a tego prompta pisałam przy jego muzyce :)

Mam nadzieję, że sprostałam zadaniu :)xx.

ps. dziękuję @justbemytommo za wyręczenie mnie w scenie seksu, to bardzo mi pomogło xx.

________________________________________

Keep reading

Bywa, że ludzie zamiast wyjaśnić ze sobą pewne rzeczy, wolą się rozstać. Mówią, dziekuję za współpracę, następny czy następna, proszę. Nie zdajemy sobie wszyscy sprawy z tego, że nierozwiązane w jednym związku problemy wczesniej czy później pojawią się w nowym związku. Tak jest ze strachem, niemożnością wyartykułowania uczuć, z zazdrością, z milionem innych rzeczy.
—  Katarzyna Grochola
Atlantic City | one-shot

Atlantic City, one shot.

Paring: larry

Ostrzeżenia: miłość homoseksualna, sceny +18

Ilość słów: ponad 6k.

Gatunek: dramat/fluff

Opis:

Święta nie oznaczają końca problemów, ale dają czas na zatrzymanie się, chwilowy oddech i refleksję. Louis i Harry są tylko dwójką nieznajomych. I chociaż różni ich tyle rzeczy, paradoksalnie obaj potrzebują tego samego.

Czyli świąteczne AU, gdzie Louis przeżywając rozstanie z narzeczonym, wsiada w pierwszy lepszy samolot. Ląduje w Atlantic City i zupełnie nie spodziewa się tego, co przyszykowało dla niego to miasto.

____

Soundtrack: It gets cold ; As we are now ; Atlantic City ; What the world needs now


Zaciska palce na kubku parującej cieczy. Kakao, pomimo tego, że jest jego ulubionym zimowym napojem, w ogóle nie smakuje. Gardło wydaje się być ściśnięte i spływające goryczą rozczarowania.

Keep reading

#5707

Chcialabym aby ktoś pokochał mnie taką jaką jestem. Z milionem wad, beznadziejnym charakterem i niską samooceną. Aż tak dużo wymagam? Chce poczuć się kochaną, chce być ważna. Czy to tak wiele?

Bywa, że ludzie zamiast wyjaśnić ze sobą pewne rzeczy, wolą się rozstać. Mówią, dziękuję za współpracę, następny czy następna, proszę. Nie zdajemy sobie wszyscy sprawy z tego, że nierozwiązane w jednym związku problemy wcześniej czy później pojawią się w nowym związku. Tak jest ze strachem, niemożnością wyartykułowania uczuć, z zazdrością, z milionem innych rzeczy.
—  Katarzyna Grochola ‘Ja wam pokażę!’
Outwit, Outplay, Outlast - rozdział I: dzień 1 i 2

Autorki: dancesongsoul, lookatyourchoices

Tłumaczenie: Madeleine

Beta: wannabesure

Opis: “Tommo i Harry mają zamiar to zrobić. Nie wiem kiedy, ale zamierzają to zrobić. Mają materac, poduszki, wszystko jest na swoim miejscu, a oni zamierzają to zrobić. Naprawdę życzę im powodzenia” - Taylor Swift, “Chapera”

Lub Survivor All-Stars AU, w którym Harry i Louis są w tej grze tylko po to, by wygrać milion dolarów, ale kończą z czymś o wiele lepszym.

Gościnnie żółte kąpielowe szorty Harry'ego, Louis w snapback'u i nieuczciwe działania OT5.


                                           >>masterpost<<



DZIEŃ 1

Reality TV jest dziwne.

To jedna z pierwszych prawdziwych myśli Louisa poza podnieceniem buzującym w jego mózgu, gdy płynie motorówką kierowaną na jakąś plażę w Panama wraz z pięcioma stosunkowo obcymi ludźmi. Jego mama myśli, że jest szalony, ale to tylko ten rodzaj wyzwania, dla których Louis żyje i pewnie właśnie dlatego, zgodził się zrobić to po raz drugi.

Nie zaszkodzi, że dostał drugą szansę na milion dolarów; i tym razem, Louis ma zamiar to wszystko wygrać.

Kiedy został poproszony przez producentów Survivor, by być częścią ich pierwszego sezonu All-Stars, Louis nie zastanawiał się nawet przez sekundę przed zaakceptowaniem propozycji. Poprzedni sezon był dla niego trochę rozczarowaniem - był kreowany na czarny charakter i został przegłosowany na krótko po scaleniu - więc to jego szansa na odkupienie.

Oglądał i oglądał swój poprzedni sezon, identyfikując niedociągnięcia i tworząc szereg strategii, aby to zrekompensować. Postawił na trening fizyczny, który obejmował - ale nie ograniczał się do - zwiększenia jego cotygodniowych wyjść na siłownię, uczenia się jak związywać i rozwiązywać węzły, i praktycznie rozpalić ogień. Siedząc teraz na motorówce, jest  przygotowany tak, jak tylko można być na trzydzieści dziewięć dni z małą ilością wody i pożywienia oraz z całą masą nieznajomych.

Louis poprawia swojego snapback'a i ukradkiem ocenia konkurencję. Louis z St. Louis w swojej Cardinals Cap, to trwały wizerunek jego sezonu, tak bardzo, że czapka została powiązana z “sezonem czarnego charakteru”. Kiedy Louis przyjął rolę w tym sezonie, producenci podkreślili, że zachowują ten sam image tak, by fani byli w stanie go rozpoznać. Louis wiedział, że próbują wrobić go w czarny charakter ponownie, ale szczerze, to nie dbał o to. Lubił swojego snapback'a.

Jego oczy przyjrzały się innym w łodzi, oceniając każdego z nich, bo w tym intro zostali już podzieleni na plemiona, co oznacza, że piątka nieudaczników siedzących teraz obok niego, to osoby na które został skazany w pierwszej połowie gry. A jego gra opiera się na jednym z nich, będącym silnym sojusznikiem.

Gdy Louis przygląda się ludziom wokół niego, wzdycha wewnętrznie. Wybór jest niewielki.

Częścią niespodzianki tego sezonu jest to, że wszyscy zawodnicy widzieli grę innych. Louis wie, że to przyniesie mu wielkie straty; wszyscy cnotliwi gracze nie będą chcieli z nim załatwiać spraw, a ci mądrzejsi  będą wobec niego ostrożni. Potrzebuje sojusznika, który sprawi, że będzie wyglądał bardziej przystępnie.

Początkowy plan był taki, by mieć po swojej stronie jakąś dziewczynę w wczesnym etapie gry, ale patrząc na kobiety w jego plemieniu, nie sądzi, że któraś z nich pasowałaby do jego strategii.

Keep reading

Give me danger

TYTUŁ: Give me danger
BOHATEROWIE: Harry Styles, William Austin(Louis Tomlinson)
BOHATEROWIE DRUGOPLANOWI: Charlotte, Felicite, Daisy
oraz Phoebe Tomlinson
OSTRZEŻENIA: Wulgaryzmy, +18, miłość męsko-męska
UWAGI: One Direction nie istnieje
KRÓTKO O TREŚCI: Po tragiczniej śmierci matki, życie młodego chłopaka diametralnie się zmienia. Musi przejąć rolę głowy rodziny, dbając o bezpieczeństwo swoich młodszych sióstr. Martwi go jedno – krótka notatka z pogróżką, którą znalazł przy ciele matki. Drugie imię Harry’ego to Niebezpieczeństwo, choć wbrew pozorom, to tylko i wyłącznie zagubiony chłopak, który pragnie zapłacić za błędy swojej rodziny – ma za zadanie utrzymać Williama przy życiu tak długo, jak to tylko możliwe. Czy zdoła doprowadzić swoją misję do końca?


Jestem człowiekiem, który bez wahania może powiedzieć, że odmienił losy drugiego człowieka. Często mawia się, że ludzie się nie zmieniają. Ja jestem żywym dowodem, który może obalić to nędzne stwierdzenie i uświadomić innym, że człowiek jest tylko człowiekiem, jest wpływowy i przede wszystkim – zawsze kieruje się uczuciami. Nieważne, jaką drogą stąpa. Na każdego z nas coś oddziałuje, coś nas kształtuje, bez względu na to, czy opowiadamy się po stronie zła, czy dobra. Nie jest też prawdą, że zło do nas powraca, gdy sami wyrządzimy coś złego. Karma jest ciekawą teorią, ale nie ma odzwierciedlenia w ludzkim życiu, chyba, że ktoś mocno w to wierzy. Nie wchodząc w kompetencje wielkich filozofów, wyznawców danych religii, zwolenników dowolnego kultu, obiektywnie stwierdzam, że piekło nie istnieje. Ludzie sami je sobie tworzą na potrzeby usprawiedliwienia swoich słabości i niemoralnych wykroczeń. Podświadomie sami chcą karać siebie. Prawda jest jednak taka, że nikt nie jest do końca dobry, ale nie jest też do końca zły. Niektórym trzeba po prostu wskazać właściwy drogowskaz…

                                                                       ***

Urodziłem się na przedmieściach Bronx, jednego z pięciu okręgów Nowego Yorku pod koniec grudnia 1991 roku. To miejsce to największy i zarazem najgorszy obszar nędzy na terenie całych Stanów Zjednoczonych i właśnie w takich warunkach przyszło mi żyć i dorastać. Nie znałem dobrze swojego ojca, odszedł, gdy miałem niespełna pięć lat. Z okresu dzieciństwa nie pamiętam zbyt wiele. Często, jako mały chłopiec, przesiadywałem na schodach wejściowych, aby bezpośrednio nie musieć wysłuchiwać rodzicielskich kłótni, które stanowiły niemalże codzienność. Gdy byłem starszy, mama wyjawiła mi, że ojciec był zamieszany w jakieś nielegalne interesy i odchodząc zrobił nam tylko i wyłącznie przysługę. Nie było to dla mnie niczym dziwny. W Bronx większość społeczeństwa uprawiała tzn. „czarny biznes”. Na ulicach roiło się od handlarzy narkotykami, drobnych gangów i tych poważnych, dzianych kolesi, którzy działają na czyjeś zlecenie. To miejsce z góry skazane było na potępienie i gdyby ktoś przypadkiem tutaj trafił, bez wahania powiedziałby, że wszedł w sam środek piekła. Gdy miałem niespełna osiem lat, moja mama wyszła ponownie za mąż. Byłem niemal pewny, że ten człowiek zapewni nam godny byt i przede wszystkim bezpieczeństwo, którego zawsze nam brakowało. Był jednym z szanowanych biznesmenów i ludzie czuli przed nim swojego rodzaju respekt. Dodatkowo był naprawdę miłym człowiekiem i od razu złapałem z nim odpowiedni kontakt. Dzięki niemu mogłem bez problemów uczęszczać do szkoły, jak i na dodatkowe zajęcia. Co tydzień opłacał moje lekcje gry na gitarze. Szło mi zaskakująco dobrze, toteż rodzice zaczęli pokładać we mnie muzyczne nadzieje. Chcieli, abym kiedyś mógł wyrwać się z Bronx i zyskać odpowiedni status w swoim życiu. Wielokrotnie w domu podejmowany był temat przeprowadzki, jednak Bob, bo tak miał na imię mój ojczym, tłumaczył, że jest to niemożliwe, gdyż związany jest wieloma obowiązkami w swojej pracy. Nigdy nie mówił nic na jej temat i jeśli mam być szczery, gdyby nie pewne okoliczności, nigdy nie dowiedziałbym się, kim był naprawdę. Pewnego dnia po prostu zniknął, zostawiając moją mamę, mnie i moje cztery siostry, które zdążyły urodzić się z tego związku, z milionem długów do spłacenia. Ta sytuacja tylko i wyłącznie utwierdziła mnie w przekonaniu, że całe moje życie potoczy się pod górkę. Moja mama w trybie natychmiastowym musiała podjąć jakąkolwiek prace. Od poniedziałku do piątku pracowała w maleńkim sklepie z odzieżą, często na dwie zmiany, żeby zapewnić nam wszystkim jakikolwiek byt. W weekendy również znikała w pracy, ale nigdy nie wyjawiła nam, czym się trudniła. Miałem do niej wielki szacunek za to, co robiła. Mimo naszej fatalnej sytuacji, nie poddawała się i robiła wszystko, żeby niczego nam nie brakowało. Gdy tylko skończyłem szesnaście lat, podjąłem dorywczą pracę jako kelner w Cotton Club. Nawet lubiłem to zajęcie, choć ludzie, którzy odwiedzali to miejsce nie napawali mnie optymizmem. Jedyną odskocznią od codzienności były dla mnie organizowane tam koncerty. Niejednokrotnie miałem przyjemność posłuchać wybitnych twórców muzyki jazz’owej. Całe zarobione pieniądze oddawałem Jay, mojej rodzicielce, która z kolei przeznaczała je na naszą edukację i tym sposobem udało mi się ukończyć szkołę średnią. Moje siostry nadal się uczyły, a nasze długi zamiast maleć, rosły wzwyż. Często odwiedzali nas jacyś podejrzani ludzie i choć mama odseparowywała nas od tego środowiska, wiedziałem, że nie wróży to niczego dobrego. Niejednokrotnie spotykałem się z tym, że byłem śledzony, obserwowany. Podobnie było z moimi młodszymi siostrami. Codziennie urywałem się z pracy, żeby móc je zaprowadzić i odebrać ze szkoły. Nigdy nie wiadomo, co mogłoby je spotkać, gdyby pokonywały tę drogę samotnie. Cała czwórka dziewcząt była moim oczkiem w głowie. Nie zapomnę, jak urodziła się pierwsza z nich – Charlotte. Miałem wtedy osiem lat i płakałem z przejęcia, gdy mama wróciła do domu z tak małym dzieckiem. Początkowo byłem nieco zazdrosny, bo dotąd byłem jedynakiem, ale z czasem przyzwyczaiłem się do nowej sytuacji, a Lottie, bo tak potocznie ją nazywałem, stała się moją małą księżniczką. Dwa lata później na świat przyszła Felicite, a siedem lat po niej bliźniaczki Daisy i Phoebe. Gdy skończyłem dwadzieścia jeden lat, mama zaczęła znikać z domu na dłuższy okres czasu. Od czasu do czasu informowała nas o celu swojej podróży, ale często zdarzało się tak, że po prostu wychodziła i jak gdyby nigdy nic, wracała za parę dni cała i zdrowa. Niejednokrotnie próbowałem z niej cokolwiek wyciągnąć, jednak milczała jak głaz, nie chcąc wtajemniczać nikogo z nas w swoje życie, które zaczęła prowadzić jakby obok nas. Byłem w stanie zrozumieć troskę o swoje dzieci, ale nie mogłem pojąć, dlaczego nie chciała o niczym poinformować mnie, byłem już przecież dorosłym człowiekiem i w razie jakichkolwiek problemów byłem gotowy jej pomóc i ją wesprzeć. Nigdy nie zapomnę czerwca 2013 roku. Pracowałem tego dnia jak zwykle w Cotton Club i nie zapowiadało się, że właśnie tego dnia wydarzy się taka tragedia. Punktualnie o trzynastej wymeldowałem się u szefa i pewnym krokiem ruszyłem do szkoły odebrać moje siostry. Całą drogę do domu opowiadały mi o swoich stopniach, koleżankach i kolegach z klasy oraz o projekcie, w jaki zaangażowała je ich wychowawczyni. Charlotte była taka podekscytowana, że otrzymała pierwszą w życiu ocenę celującą ze sprawdzianu z historii, że przez cały czas podskakiwała jak oszalała, potrącając niechcący innych przechodniów. Zaraziła mnie swoim optymizmem na tyle, że postanowiłem zabrać je ze sobą do pracy i postawić im wszystkim wielką porcję owocowych lodów. Dziewczynki nigdy nie sprawiały problemów, więc mój szef pozwolił im zostać ze mną do końca mojej zmiany. Był niewątpliwie złotym człowiekiem, zawsze skorym do pomocy i chodzącym ludziom na rękę. Bardzo go lubiłem, bo jako jedyny interesował się moją życiową sytuacją i wspierał mnie tak bardzo, jak tylko mógł. Sam był osobą samotną. Jego żona zmarła kilka lat temu na skutek ciężkiej choroby i od tego czasu Lex mieszkał sam. Jego źródłem utrzymania był właśnie Cotton Club, który założył wraz ze swoim dobrym przyjacielem jeszcze przed moim przyjściem na świat. Felicite tak bardzo spodobała się praca kelnerki, że tego dnia wyręczyła mnie w moich codziennych obowiązkach, jednak gdy tylko zbliżył się wieczór, nie pozwoliłem jej nawet wystawić nosa zza zaplecza, oszczędzając jej tym samym niepochlebnych tekstów naszych stałych gości, którzy do dobrze wychowanych nie należeli. Lex pożegnał całą naszą piątkę o dwudziestej drugiej i od tego czasu sam stanął na stanowisku za barem. Zarzuciłem na siebie kurtkę, gdyż ten czerwiec nie należał do najcieplejszych i wyszedłem zabierając ze sobą moje siostry. Na ulicach Bronx zaczął już panować codzienny harmider, zaczęli zjeżdżać się podejrzani ludzie, którym zależało tylko i wyłącznie na chwili dobrej zabawy w jakimś nocnym klubie lub na wciągnięciu porządnej działki jakiegoś świństwa. Co rusz ktoś zaczepiał nas na ulicy i składał niemoralne propozycje, zwłaszcza pod adresem mojej najstarszej siostry. Widziałem, że dziewczyny są przerażone, dlatego zacząłem zastanawiać się, czy dobrze zrobiłem, zabierając je ze sobą do pracy. Teraz chcieliśmy tylko jak najszybciej dotrzeć do naszego mieszkania, które wynajmowaliśmy na rogu Oxford Street. Mieliśmy w zasadzie dwa malutkie pokoje na piętrze, jeszcze mniejszą kuchnię i łazienkę, w której dosłownie ciężko było się porządnie obrócić, ale lepsze to, niż nic. Moje siostry dosłownie wbiegły do bloku i rzuciły się pędem po schodach na drugie piętro, podczas gdy mnie zagadał sąsiad z dołu. Nie minęły sekundy, gdy usłyszałem ich przerażający krzyk. Rzuciłem siatkę z zakupami, którą niosłem przez całą drogę i pobiegłem zobaczyć, co takiego się stało. Od progu zauważyłem, że coś jest nie tak. Bliźniaczki siedziały zapłakane przed drzwiami wejściowymi, a dwie starsze dziewczyny najwyraźniej musiały być gdzieś w mieszkaniu. Pewnym krokiem wszedłem do środka kompletnie nie spodziewając się, co zastanę po przekroczeniu progu domu. W salonie, w kałuży bordowej krwi leżała nasza mama. Zszokowany padłem na kolana tuż obok moich sióstr. Nie miałem pojęcia, co się stało, ale w tamtym momencie cieszyłem się, że zabrałem rodzeństwo ze sobą do pracy. Kto wie, pewnie spotkałby je taki sam los, jak Jay. Nie wiedziałem, co powinienem zrobić w takiej sytuacji, więc wyprowadziłem Charlotte i Felicite na zewnątrz i poprosiłem sąsiada, żeby miał na nie oko. Zadzwoniłem na policję, a zanim przyjechała, zdążyłem rozejrzeć się pod zdewastowanym mieszkaniu, szukając czegoś, co naprowadziłoby mnie na jakikolwiek trop. Znalazłem tylko kartkę z napisem: Dorwiemy Was. Skończycie jak matka. Nie wiem, czy dobrze zrobiłem, nie wspominając o tym policji, która z uporem maniaka przeszukała ponownie nasze mieszkanie, nie znajdując żadnych poszlak. Kierowałem się swoim przeczuciem, poza tym, policja w naszym kraju, a już zwłaszcza w Bronx nie była w stanie nic zdziałać. Codziennie zdarzały się rozboje, strzelaniny, napady, a żaden sprawca jak dotąd nie został ujęty. Wolałem ufać samemu sobie niż bandzie teoretycznie wykształconych ludzi. Tego dnia stałem się i matką i ojcem, więc musiałem wziąć sprawy we własne ręce. Nazajutrz z pomocą Lexa zorganizowałem pogrzeb naszej mamie, zwolniłem dziewczynki ze szkoły do końca roku i przeprowadziłem się z nimi do domu mojego szefa, który był na tyle uprzejmy, że pozwolił nam z nim zamieszkać. Byłem mu wdzięczny, bo wiedziałem, że w naszym starym mieszkaniu nikt nie będzie bezpieczny. Nie miałem pojęcia, kto zabił Jay i nie miałem pewności, ile ten ktoś wie o nas samych. Dla zapewnienia minimum bezpieczeństwa udałem się wraz z rodzeństwem do urzędu z prośbą o zmianę nazwiska. W dzielnicy, w której mieszkaliśmy wszystko było możliwe i wszystko dało się bez problemu załatwić. Nikt nawet nie pytał o żaden powód. Jeszcze tego samego dnia opuściłem mury instytucji państwowej z kompletnie nową tożsamością. Wyszedłem z urzędu jako William Austin. Identyczne nazwisko otrzymały moje siostry. Było to nazwisko mojego biologicznego ojca, uznałem, że tak będzie najstosowniej. Nikt z późniejszego otoczenia naszej matki nie miał pojęcia, że kiedyś w jej życiu funkcjonował ktoś taki, jak Troy Austin, więc intuicyjnie sądziłem, że to posunięcie było najlepszym posunięciem z mojej strony. Informacje o pogrzebie zatailiśmy nawet przed najbliższą rodziną, chcąc poniekąd ją chronić. Nie wiedziałem, czego chce od nas zabójca Jay, ale mimo wszystko nie chciałem wciągać w to bagno jeszcze większej ilości osób. Wystarczyło, że musiałem bać się o siebie i moje siostry. Dziewczynki ciężko zniosły śmierć matki, ale co rusz uświadamiałem im, że pomimo tej tragedii wszyscy musimy żyć dalej. Patrzenie na to, jak cierpią było nie do zniesienia, ale nie mogłem nic na to poradzić. Wiedziałem, że to fatalne doświadczenie w pewien sposób je umocni i uodporni na przyszłość. Pracowałem od tego czasu na dwie zmiany u Lexa, chcąc zapewnić byt całej naszej rodzinie. Mój szef zapewnił nam dach nad głową, co więcej, zatrudnił do pracy też moje dwie starsze siostry, aby mogły dorobić sobie na swoje drobne wydatki. Bliźniaczki od września poszły do nowej szkoły praktycznie na drugim końcu dzielnicy. Przyjaciel Lexa woził je co rano do szkoły i odbierał je późnym popołudniem, gdy jeździł po zaopatrzenie dla Cotton Club. Byłem mu dozgonnie wdzięczny, bo wiedziałem, że dzięki niemu Daisy i Phoebe mają zapewnione dostateczne bezpieczeństwo. Na Charlotte i Felicite sam miałem oko. Pracowaliśmy w jednym klubie, więc mogłem je non stop kontrolować i interweniować, gdy działo się coś podejrzanego. Nie stać nas było na opuszczenie Bronx, choć to byłoby najlepszym rozwiązaniem. Liczyłem na to, że kiedyś zarobię tyle pieniędzy, że będę mógł bez problemu spakować walizki i powiedzieć tej dzielnicy „żegnaj”. Od tego feralnego wypadku z naszą mamą w roli głównej nie działo się wokół nas nic nadzwyczajnego. Nie uważałem jednak, że możemy czuć się bezpieczni. Wiedziałem, że prócz tej kartki z pogróżkami, którą skrzętnie ukryłem przed rodzeństwem, mieliśmy jeszcze do spłacenia ogromny dług po Bobie. Zdawałem sobie świetnie sprawę, że chyba musiałby stać się cud, żebym kiedykolwiek zarobił taką sumę pieniędzy. Praktycznie w oczach tego zabójcy byliśmy już skreśleni. Łączyłem morderstwo matki właśnie z tymi długami, a w przekonaniu o słuszności tego połączenia utwierdziła mnie nagła śmierć Boba, który został zastrzelony w odległej od Bronx dzielnicy Stanów Zjednoczonych. Teraz zdałem sobie sprawę z beznadziejności naszego położenia. Najchętniej spakowałbym dziewczyny i wystrzelił je w kosmos byleby tylko zapewnić im stu procentowe bezpieczeństwo. Nie darowałbym sobie, gdyby spadł im chociażby włos z głowy. Kochałem je nad życie i teraz to one stanowiły moją rodzinę, więc logiczne było, że oddałbym wszystko, co mam, aby nic złego je nigdy nie spotkało. Do Cotton Club wieczorami wpadało nieciekawe towarzystwo, które non stop adorowało Lottie i Fizzy, które dorabiały podobnie jak ja, jako kelnerki. W moich oczach kreowały się najgorsze scenariusze, nie ufałem nikomu, kto przekraczał próg klubu w obawie, że kiedyś może wejść tutaj ten, kto zabił naszą matkę. Poprosiłem Lexa, aby dziewczynki nie pracowały wieczorami, a ten rzecz jasna przystał na moją prośbę. Podobnie jak ja, zdawał sobie sprawę, że obydwie są atrakcyjnymi, młodymi dziewczętami i zainteresowanie nimi jest wielkie, zwłaszcza po kilku piwach, gdy człowiek nie jest nawet świadomy tego, co mówi. Odsyłałem je punktualnie o dwudziestej do domu szefa, obsesyjnie sprawdzałem, czy wszystkie okna są szczelnie zamknięte, zakluczyłem drzwi i wracałem na swoje stanowisko, gdzie sprawowałem nadzór czasami nawet i do rana. Pierwsze miesiące od śmieci matki mijały wyjątkowo spokojnie i zastanawiałem się, czy przypadkiem nie powinienem trochę odpuścić natarczywe kontrolowanie wszystkiego. Niejednokrotne starsze siostry prosiły mnie, abym wypuścił je do koleżanek czy kolegów, ale nigdy im nie uległem. Daisy i Phoebe stanowiły na tyle zgrany duet, że zapewniały sobie nawzajem odpowiednie towarzystwo, więc nie robiły z niczego większych problemów. Lottie doskonale rozumiała sytuację, więc jeśli tylko chciała, zapraszała koleżanki do naszego nowego domu i nie wybrzydzała, gdy nie pozwalałem jej chociażby wytknąć nosa poza mury budynku. Felicite była już inna. Zawsze była straszną indywidualistką i zawsze musiała postawić na swoim, więc niejednokrotnie musiałem szukać jej nocami po Bronx w obawie, czy nie spotkało ją coś złego. Wiedziałem, że przyjaźniła się z o dwa lata starszym od niej Tomem i wiedziałem, że chłopak w razie potrzeby by ją obronił, ale niestety włączał mi się syndrom starszego brata i chciałem ją mieć non stop na oku. Często buntowała się przeciwko mnie i wszystko chciała wiedzieć lepiej. W akcie buntu pewnego dnia nawet pofarbowała sobie włosy na czarno z nadzieją, że wyprowadzi mnie z tym z równowagi. Jej zdziwienie było jeszcze większe, gdy przyklasnąłem na to posunięcie. Ktokolwiek ją znał, o ile cokolwiek o niej wiedział, miał teraz utrudniony dostęp do niej. Miałem rzecz jasna na myśli tego kogoś, kto w dniu śmieci matki poprzysiągł nam zemstę. Z czasem i Fizzy zrozumiała, że Bronx nie jest bezpiecznym miejscem, gdy pewnego pięknego wieczoru musiała uciekać przed bandą pijanych mężczyzn. Od tego czasu nie miałem z nią najmniejszych problemów, podobnie jak z pozostałą trójką dziewcząt. Bliźniaczki idealnie radziły sobie w szkole, Charlotte i  Felicite uczyły się we własnym zakresie, a do tego nabierały praktyk, pracując w Cotton Club. Nastał wyjątkowo spokojny czas i już nie obawiałem się tak, jak w pierwszych tygodniach po śmieci Jay. Pozwalałem siostrom spotykać się ze znajomymi i prowadzić normalne, nastoletnie życie. Nadal jednak nie mogliśmy sobie pozwolić na jakiekolwiek luksusy. Żyliśmy praktycznie z dnia na dzień, w dużej mierze uzależnieni od dobrego serca Lexa. On jednak uważał, że nic lepszego nie mogło go spotkać w życiu. Od kiedy wprowadziliśmy się do niego – odżył. Był sam od czasu śmieci żony i po prostu najzwyczajniej w świecie potrzebował odrobiny normalnego towarzystwa. Nigdy nie bawiły go pogaduszki z pijanymi gośćmi jego klubu. Często dosłownie wyrzucał ich z budynku, gdy zaczynali przesadzać z alkoholem, ale nie żywili do niego urazy i wracali na drugi dzień, aby znów zapijać swoje smutki i troski. Czasami miałem ochotę zrobić to samo. Po prostu rozsiąść się za barem i skinieniem palca prosić o kolejne piwo, żeby utopić to, co we mnie siedziało. Nigdy nie okazywałem emocji, choć te dosłownie paliły mnie od wewnątrz. To zabrzmi brutalnie, ale nie miałem nawet czasu odpowiednio przeżyć żałoby, bo na moją głowę w jednej sekundzie spadło wszystko. Pogrzeb, opieka nad siostrami, praca, długi… Najbardziej jednak drażniło mnie uczucie stałego strachu, który nie opuszczał mnie od momentu przekroczenia progu domu i zobaczenia naszej martwej matki. Grudzień stał się fatalnym miesiącem. Do klubu coraz częściej wpadały podejrzane osoby, a przed budynkiem notorycznie rozgrywały się uliczne bójki. Lex praktycznie co wieczór był zmuszony wzywać policję, żeby rozgonić to całe rozszalałe towarzystwo. Zaczęło się to na nim mścić w momencie, gdy schwytano organizatora jednej z bójek. Policja postawiła mu zarzuty licznych rozbojów i handlu narkotykami, co nie spodobało się pozostałym jego kolegom, którzy nachodzili nas regularnie każdego wieczora grożąc, że prędzej czy później pożałujemy. Nie musieliśmy długo czekać na realizację tych gróźb. We wtorek, dokładnie tydzień przed Wigilią miała miejsce bardzo nieprzyjemna sytuacja.

                                                                       ***

Wychodziłem właśnie po skończonej pracy. Kilkakrotnie sprawdziłem, czy aby na pewno dobrze zamknąłem lokal i powolnym krokiem udałem się w drogę do domu Lexa. Mój szef miał tego dnia wolne, bo nie czuł się zbyt dobrze, więc zastąpiłem go i pozostałem w Cotton Club aż do ostatniego gościa, którego niestety musiałem wyprosić ze względu na jego beznadziejne zachowanie. Odetchnąłem z ulgą, że wreszcie skończyła się ta przeklęta zmiana i mogę ze spokojem wracać do domu. Wziąłem kilka głębszych oddechów, zaciągając się rześkim, zimowym powietrzem. Wokół mnie ponownie rozgrywała się jakaś bójka, ale byłem już do tego przyzwyczajony. Dopóki nie wchodziło się tym ludziom w paradę, dało się przejść koło nich kompletnie niezauważenie i liczyłem, że tak będzie i tym razem. Od czasu do czasu ktoś wpadał we mnie, ale starałem się nie zwracać na to najmniejszej uwagi. Moim celem było bezpieczne dotarcie do Lexa i moich czterech sióstr. Nie wyobrażałem sobie, że coś mogłoby mi się stać.
- Hej, jest tam! Tak, to on! – krzyknął ktoś za mną i zanim zdążyłem w jakikolwiek sposób zareagować, piątka dorosłych mężczyzn przygwoździła mnie do najbliższego muru. Byli o wiele wyżsi i zdecydowanie silniejsi ode mnie, więc uznałem, że nie mam po co się z nimi szarpać. Zdawałem sobie sprawę, że w tym momencie jestem na przegranej pozycji. Ta piątka bez wahania mogłaby zrobić ze mnie miazgę, gdyby tylko chciała. Każdy z nich wyposażony był w pokaźny nóż, a jeden z nich właśnie kręcił mi nim przed samym nosem. – Nie udało ci się jednak przed nami ukryć, moje biedactwo… - rzucił oschle jeden z moich oprawców. Będąc tam, przyciśnięty do tego zimnego muru zdałem sobie sprawę, przez co musiała przejść moja mama, gdy ci sami ludzie dopadli ją w naszym mieszkaniu. Nagle przed oczyma przemknęło mi całe moje życie i widok moich ukochanych sióstr nad zwłokami Jay. Nie mogłem dopuścić do tego, żeby stanęły z identycznym wyrazem twarzy nad moim martwym ciałem. Szarpnąłem się niewyobrażalnie mocno i od razu tego pożałowałem, gdyż jeden z nich „poczęstował” mnie bardzo silnym kopniakiem w brzuch. Ugiąłem się w pół zahaczając policzkiem koniuszek noża. Byłem w takim szoku, że nie zdołałem nawet zarejestrować tego, jak oni wyglądają. Zresztą, nie przypuszczałem, że wyjdę z tego cało.
- Odwalcie się od niego! – krzyknął ktoś nieco mniej poważnym głosem. – On jest mój. Ja chcę się nim trochę pobawić! – zdołałem usłyszeć, jak ktoś do nas podbiega.
- Haha, nasza mała maszynka do zabijania, jestem z ciebie taki dumny! – rzucił jeden z facetów, który mnie trzymał. – Niech on będzie twoją kolejną ofiarą.
Piątka rosłych facetów momentalnie odstąpiła od mojego poobijanego i osłabionego od uścisku ciała i zrobiła miejsce szóstemu, który podbiegł do nas niespełna kilka minut temu. Chłopak uniósł mnie za kurtkę nieco do góry i spojrzał mi głęboko w oczy. Był o wiele młodszy, niż pozostali, ale w jego oczach tliła się identyczna chęć mordu i zemsty. Zdążyłem zauważyć tylko rozciągłą bliznę na jego lewym policzku, która kończyła się tuż nad brwią. Uświadomiło mi to tym samym, że nie mam styczności z laikiem w dziedzinie zabijania. Byłem niemalże pewny, że ten nastolatek miał na swoim koncie niejedno zabójstwo. Mimo ogarniającego mnie strachu chciałem przyjrzeć mu się uważniej. Jego dobrze zbudowane ciało okalała czarna, porozdzierana od bójki koszulka. Miał na sobie czarne, obcisłe rurki, a na nogach nieco przetarte, brązowe buty. Potrząsnął mną lekko, gdy zauważył, że mierzę każdy centymetr jego ciała. Przycisnął mnie mocniej do ściany i zmienił sposób, w jaki mnie trzymał. Oparł swoje kolano na moim brzuchu w razie gdybym próbował mu się oswobodzić. Pozostała piątka zniknęła w tyle pogrążona w dalszej bijatyce. Zostałem sam z nieznajomym, który w każdej chwili mógł zrobić ze mną co chciał.
- Posłuchaj, chłoptasiu… - zaczął groźnie swoją przemowę. Jego zielone oczy zaszkliły się niewyobrażalnym blaskiem. – Jeszcze z tobą nie skończyłem. A teraz uciekaj, póki życie ci miłe. – rozluźnił uścisk i odsunął się ode mnie na bezpieczną odległość. Stałem chwilę jak wryty nie wiedząc, co mam robić i co zamierza ten młody chłopak. Nie dowierzałem, że od tak sobie puści mnie wolno. Cofnąłem się krok w tył i ponownie wpadłem na ścianę tuż za moimi plecami. Odbiłem się od niej lekko i zatoczyłem się. Nadal czułem silny ból brzucha, który nie pozwalał mi trzeźwo myśleć. Nastolatek nadal stał przede mną i wpatrywał się we mnie swoimi zielonymi tęczówkami. Był chyba jeszcze bardziej zdziwiony, niż ja. Powoli odwróciłem się na pięcie i ruszyłem wolnym krokiem przed siebie. Zdążyłem zauważyć, jak przewraca oczyma. Gdy odsunąłem się kawałek od niego, nagle do mnie podbiegł.
- Uciekaj, do jasnej cholery! Idziesz z nóżki na nóżkę, jakbyś wracał ze spaceru. – krzyknął i pogonił mnie kawałek. Nie spodziewałem się, jak szybko potrafię biegać. Nie robiłem tego od dawien dawna i nie sądziłem, że ta umiejętność kiedyś do czego mi się przyda. Nieznajomy trzymał się kilkanaście kroków za mną, ale nadal siedział mi na przysłowiowym ogonie. Obróciłem się, żeby spojrzeć czy nadal biegnie za mną, po czym ten w kapitalny sposób udał, że się przewraca. Przystanąłem, żeby zobaczyć, czy aby na pewno wszystko z nim w porządku. Miałem taką chwilę zawahania, że chciałem podbiec do niego i podać mu pomocną dłoń. To było bardzo nierozsądne rozumowanie. Właśnie chciałem uratować mojego oprawcę. Oboje usłyszeliśmy w tyle głos pozostałych pięciu mężczyzn. Spojrzałem po raz ostatni na lokowanego chłopaka, który jakby z ubolewaniem pokiwał głową i dłonią pokazał mi, że mam biec dalej. Puściłem się pędem ile sił w nogach, potykając się kilkakrotnie o nierówny chodnik jednej z ulic Bronx.
- Spieprzył ci! Skończony debil z ciebie! – usłyszałem w oddali głos jednego z mężczyzn.


                                                                       ***

Do domu Lexa trafiłem prawie, że nad ranem. Moje siostry były jeszcze pogrążone w głębokim śnie, a ja rozsiadłem się na kanapie w salonie, analizując to, co właśnie mnie spotkało. Nie zamierzałem nikomu zwierzać się z tego, co stało się dzisiejszej nocy. Nie miałem zamiaru nikogo obarczać swoimi problemami, a już na pewno nie chciałem wzbudzać strachu w moich młodszych siostrach. Zdawałem sobie jednak sprawę, że jakimś sposobem ci ludzie mnie odnaleźli, więc mogli także odnaleźć Charlotte, Felicite, Daisy i Phoebe. Przez moment rozważałem nawet posłanie ich na jakiś kurs samoobrony, ale szybko zrezygnowałem z tego pomysłu. Jaką szansę miałaby którakolwiek z dziewcząt w starciu z tą szóstką bandytów? Żadną. Wziąłem sobie w tamtej chwili za punkt honoru, że obronię je i zrobię wszystko, że były całe i zdrowe. Nawet jeśli to ja miałbym kogoś zabić. Ludzie, których dziś spotkałem zdecydowanie nie mieli skrupułów, co więcej, działali w zorganizowanej grupie i dałbym sobie głowę uciąć, że ich mottem przewodnim było: „Jeden za wszystkich. Wszyscy za jednego”. Wyróżniał się tylko ten młody chłopak, który ocalił mi życie. Pomimo tego, że był w swoim żywiole, otoczony swoim gangiem, ze swoim własnym nożem w kieszeni jako jedyny wykazywał przejawy jakiekolwiek moralności. Nie wiem, kim był, ale głębia jego zielonych tęczówek była tak charakterystyczna, że rozpoznałbym ją dosłownie wszędzie. Miał w sobie coś hipnotyzującego. Bez wątpienia był groźny, ale biła od niego jakaś dobra aura i pomimo porażającego strachu, chciało się stać tuż koło niego i nigdzie nie odchodzić. Nie ufałem jednak w stu procentach jego dobrym chęciom. W swoim działaniu z pewnością miał jakiś ukryty cel, który z pewnością dane mi będzie poznać. Sam powiedział, że to jeszcze nie koniec… Nawet nie wiem, kiedy zasnąłem. Obudził mnie nastawiony przez Lexa budzik, który rozbrzmiał punktualnie o ósmej piętnaście. Kilkakrotnie klepnąłem się w policzek, aby doprowadzić się do stanu jakiejkolwiek używalności i zaparzyłem sobie kubek mocnej, czarnej kawy, której szczerze nienawidziłem. W międzyczasie zdążyłem uszykować dziewczynkom śniadanie do szkoły i odprowadziłem je bezpiecznie do samochodu Alexa. W pośpiechu wróciłem do domu, żeby obudzić jeszcze śpiące Lottie i  Fizzy. Ku mojemu zdziwieniu – nie było ich w pokoju. Po raz kolejny ogarnął mnie niewyobrażalny strach i już chciałem dzwonić na policję, gdy znalazłem na ich łóżku liścik: Poszłyśmy wcześniej do pracy. Nie martw się o nas. Odetchnąłem z ulgą, że nic złego im się nie stało. Zacząłem zdawać sobie sprawę, że po tym, co ostatnio mnie spotkało, nie będę spuszczał ich z oka. Szykował się dla nas kolejny ciężki okres. Za długo było cicho i spokojnie, a wiadomo, że wszystko, co dobre, szybko się kończy. Do pracy wstawiłem się około dziewiątej trzydzieści rano, ale wiedziałem, że nie oberwie mi się za to drobne spóźnienie. Mój szef był wyjątkowo wyrozumiałym człowiekiem i doskonale wiedział, przez co wszyscy przechodzimy. Na dzień dobry uśmiechnął się do mnie serdecznie i podał mi wielki kubek gorącej kawy, która miała podziałać na mnie pobudzająco. Musiał zauważyć moje podkrążone oczy. Zresztą, wiedział doskonale, o której zlądowałem wczoraj do domu. Charlotte pochłonięta była zamiataniem klubowej podłogi i nawet mnie nie zauważyła. Felicite z kolei wycierała na wpół mokre szklanki od piwa. Cieszyłem się, że widzę je całe i zdrowe. W myślach układałem najgorsze scenariusze. Nie chciałbym wiedzieć, co stałoby się z nimi, gdyby wpadły w ręce któregokolwiek z tych mężczyzn. W takich momentach żałowałem, że nie mam braci, którzy mogliby bronić się samodzielnie. Dzień był wyjątkowo leniwy i nie działo się nic nadzwyczajnego. Wszyscy dookoła byli zadowoleni, że tego dnia obeszło się bez większych zamieszek. Zbliżała się jednak druga zmiana, która nigdy nie wróżyła niczego dobrego. Tego dnia w Cotton Club miał odbyć się drobny, rockowy koncert, więc byliśmy pewni, że przyjdzie na niego sporo zwolenników tego typu muzyki. Już o dwudziestej zaczęli zjeżdżać się motocykliści, aby podziwiać charyzmatycznego wokalistę zespołu, którego nazwy nie byłem w stanie nawet zapamiętać. Wysłałem Fizzy do domu, a Lottie uparła się, że zostanie i pomoże, bo wiedziała, że sami nie damy rady zapanować nad takim tłumem. Nie myliła się. Klub, który był w stanie pomieścić góra dwieście osób, nagle zapełnił się po brzegi. Na środku rozstawiona była prowizoryczna scena, na której występował band, a stoliki stanowiły swojego rodzaju loże dla widowni. Ciężko było w trójkę obsługiwać tylu ludzi, którzy co chwilę domagali się czegoś nowego. Bałem się wpuszczać Charlottę w tłum samych facetów w większości już pod wpływem alkoholu, ale nie miałem na to najmniejszego wpływu. Radziła sobie znakomicie i do tej pory nie słyszałem, żeby pod jej adresem padły jakieś nieciekawe komentarze. Być może ludzie zdawali sobie sprawę, że tak naprawdę jest jeszcze niepełnoletnim dzieckiem. Nikt jej nie zaczepiał i nie traktował tak, jak to czasami traktuje się zwyczajne kelnerki w przydrożnych barach. Przejąłem stanowisko za barem, a moja siostra wraz z Lexem roznosiła piwo do danych stolików. Od czasu do czasu zamieniłem z nią kilka słów, aby upewnić się, czy aby na pewno jest w porządku, ale z uśmiechem na twarzy odpowiadała, żebym niczym się nie przejmował. Z boku dane mi było obserwować zarówno koncert, jak i przybyłych gości. Nie zauważyłem niczego podejrzanego, więc chwilowo odetchnąłem z ulgą ciesząc się, że być może wczorajszy koszmar był tylko jednorazowym incydentem. Niespełna kilka minut później poczułem, jak mój telefon wibruje w kieszeni moich spodni. Rozejrzałem się po zgromadzonych ludziach, ale nie dostrzegłem nikogo znajomego. Usiadłem za barem i wyjąłem komórkę. Na wyświetlaczu widniała nieodczytana wiadomość od nieznanego numeru. Niepewnie kliknąłem zieloną słuchawkę, aby odczytać sms’a. Chwilę zajęło mi zebranie się na odwagę i przeczytanie tych kilku znaczących słów: Jesteś debilem, że po tym wszystkim, co cię spotkało, nadal tutaj pracujesz. Głośno przełknąłem ślinę i nerwowo przeszedłem się za ladą. Wzrokiem odszukałem Lottie, która jak gdyby nigdy nic rozmawiała z Lexem i klientami. Starałem się wychwycić coś nienaturalnego, jakieś niestosowne zachowanie tłumu, bo intuicyjnie przeczuwałem, że zaraz stanie się coś złego, ale ku mojemu zdziwieniu ludzie zachowywali się nad wyraz poprawnie. Poczułem ukłucie w klatce piersiowej, gdy po raz kolejny mój telefon zaczął wibrować.
Masz niewyobrażalnie piękną siostrę. Szkoda byłoby ją stracić. Poproś Lexa, żeby grzecznie odprowadził ją do domu. Uważaj na siebie, jak będziesz wracał do swojego przytulnego gniazdka, dupku.
Niemalże podbiegłem do Lexa ze łzami w oczach. Rzuciłem mu tylko, że ma natychmiast wyprowadzić stąd Charlotte i przynajmniej kilka razy sprawdzić, czy dobrze zamknął dom. Mój szef nie pytał o nic konkretnego, po prostu chwycił moją siostrę pod rękę i wyprowadził z klubu, zostawiając mnie w nim samego. Koncert powoli dobiegał końca i, o dziwo, nie wydarzyło się nic złego. Zacząłem krzątać się po pomieszczeniu sprawdzając ewentualne szkody, ale tym razem ludzie pozytywnie mnie zaskoczyli. Wystarczyło tylko umyć podłogę i pozmywać oklejone od piwa kufle i po przysłowiowej robocie. Od razu zabrałem się do pracy uprzednio starannie zamykając lokal i wywieszając karteczkę: „Zamknięte”. Chciałem jak najszybciej skończyć i wrócić do domu, gdzie wszyscy na mnie czekali. Napisałem krótką wiadomość do sióstr, żeby położyły się spać, bo być może wrócę późno i już po chwili otrzymałem wiadomość zwrotną. Odetchnąłem z ulgą, że są bezpieczne pod czujnym okiem szefa. Od razu chwyciłem za mopa i zacząłem myć klubową podłogę. I pomyśleć, że gdybym nie miał miliona długów na głowie, gdyby nie groziło mi śmiertelne niebezpieczeństwo, gdybym z dnia na dzień nie musiał bać się o czyjeś życie, żyłbym sobie jak pan i władca, który ma dach nad głową, kochające rodzeństwo i stałą pracę, o którą tak ciężko w dzisiejszych czasach. Los jednak nie był tak kolorowy i nie oszczędzał mnie od najmłodszych lat. Odkąd pamiętam zawsze miałem pod górkę, ale nigdy nie narzekałem. Szczerze wierzyłem, że kiedyś w końcu będzie lepiej.

                                                                       ***

- Danger, danger, give me danger(Niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo, daj mi niebezpieczeństwo) – usłyszałem jak ktoś nuci tuż zza lady za moimi plecami jedną z piosenek z koncertu. Stanąłem jak sparaliżowany, nie byłem w stanie nawet delikatnie skręcić głową, żeby zobaczyć, kto za mną stoi. Usłyszałem tylko ciężkie kroki i poczułem ciepły oddech na swoim karku. – Oh, no. You better run away(Oh, nie. Powinieneś uciekać). – przez moją głowę przemknęły miliony myśli, ale żadna z nich nie była odpowiednia i nie znalazłem w swojej podświadomości jakiejkolwiek propozycji co do systemu działania. Przymknąłem oczy i modliłem się w duchu, żeby to wszystko było jakimś kiepskim żartem. Niestety, nie było. Poczułem czyjś silny uścisk na moim ramieniu. Odruchowo machnąłem mopem z nadzieją, że trafię gdziekolwiek swojego przeciwnika. Ten jednak zrobił sprawny unik, a mi dane było patrzeć, jak drewniana szczotka łamie się w pół na jednym z klubowych stołów. Ponownie stałem skołowany naprzeciwko swojego domniemanego oprawcy. Był nim nastolatek z poprzedniej nocy. Nie wiedziałem, jakim cudem znalazł się w Cotton Club, skoro przynajmniej trzy razy sprawdziłem, czy zamknąłem drzwi.
- Co ty tu robisz, do jasnej cholery? – zdobyłem się na odwagę i niemalże wyplułem te kilka słów. Pożałowałem, że nie należę do tego typu osób, które najpierw myślą, a dopiero potem mówią. W ułamku sekundy wisiałem kilka centymetrów nad ziemią, trzymany przez tego chłopaka. Jego uścisk był tak silny, że ja osobiście musiałbym spędzić kilka ładnych lat na siłowni, żeby wyrobić sobie tego typu tężyznę fizyczną. Wpatrywał się we mnie oczyma pełnymi pogardy i nienawiści, byłem niemalże przekonany, że gdyby tylko chciał, mógłby zabić mnie samym spojrzeniem.
- Jesteś kompletnym debilem, który nie potrafi nawet zamknąć poprawnie drzwi… - zaśmiał się z rozczarowaniem w głosie. – Tak łatwo cię podejść, chłoptasiu. – nastała między nami chwila niezręcznej ciszy, podczas której byłem w stanie bez problemu obliczyć swój puls. Moje serce waliło jak młotem, a dłonie miałem tak spocone, jakbym dosłownie przed sekundą wyjął je z wody. Rozglądałem się po pomieszczeniu szukając czegoś, co ewentualnie mogłoby mi w jakiś sposób pomóc, ale szybko uznałem, że nie mam szans w starciu z tym młodym mężczyzną. Nie dość, że był ode mnie co najmniej o pół głowy wyższy to na dodatek był przerażająco silny. Dawno nie spotkałem się z kimś podobnego pokroju. Dziwiłem się sobie, bo zamiast zastanawiać się, jakim sposobem mógłbym mu się wymknąć, rozmyślałem, jakie pytania chciałbym mu zadać, gdyby po raz kolejny jakimś cudem darował mi moje marne życie. Znów przyłapał mnie na wpatrywaniu się w jego posturę, więc bez najmniejszego oporu rzucił mną na najbliższy stolik. Usiadł na jego krańcu i zaczął bawić się nożem, który w oka mgnieniu pojawił się w jego dłoni. Odruchowo obrócił głowę w moją stronę, gdy usłyszał, jak głośno przełykam ślinę. Wybuchnął jedynie gromkim śmiechem i zaczął swój niepowtarzalny pokaz żonglowania ostrzem. Siedziałem jak oniemiały i wpatrywałem się, jak nóż bez najmniejszego problemu przemieszcza się z jednej dłoni, do drugiej. Robił to tak płynnie, że można by bez wahania wysunąć tezę, że kiedyś pracował w cyrku i zajmował się zawodowo żonglowaniem. Mimo, że bałem się go jak cholera, miał w sobie coś, co przyciągało. Ten niesamowity i niespotykany magnetyzm.
- I pomyśleć, że zamiast uciekać siedzisz tutaj i wpatrujesz się jak głupi w to, jak żongluje… - po raz kolejny pokiwał głową z dezaprobatą. – Ciekawe, czy będzie ci tak zabawnie, gdy ten nóż wyląduje w tobie. – rzucił pewnym głosem i zamachnął się ostrzem w błyskawicznym tempie. Nie zdążyłem nawet drgnąć, gdy nóż wbił się w stół tuż przy moim brzuchu. – Żałosny chłopak. Wczoraj chciał podać mi rękę, dzisiaj pozwoliłby mi bez wahania rozpruć sobie brzuch. Jesteś masochistą.
- Kim jesteś? – zdołałem wypowiedzieć drżącym głosem. Naprawdę interesowało mnie to, kim jest i dlaczego po raz kolejny bawi się ze mną w kotka i myszkę. Dałbym sobie głowę uciąć, że ten nastolatek zabije mnie prędzej, czy później, ale najpierw musi odpowiednio się ze mną zabawić.
- Nie ty tutaj dyktujesz zasady. Masz dziesięć sekund, żeby stąd wybiec. W innym razie ten nóż naprawdę skończy w twoim ciele. Raz, dwa, trzy… - spojrzał na mnie spode łba i kolejny raz wywrócił swoimi szmaragdowymi tęczówkami. Nadal ani drgnąłem, nie wiedząc, co mam począć. W głowie kotłowała mi się tylko jedna myśl, a mianowicie, co ten dzieciak ma na celu. – Cztery! – niemal ryknął mi w twarz. Podskoczyłem ze strachu, nie spodziewając się takiej reakcji. Najwyraźniej zacząłem wyprowadzać go z równowagi. Wyrwał nóż ze stołu i zaczął kręcić mi nim przy policzku. – Pięć… - dodał przeciągając literę „ę”, dając mi tym samym dodatkowe sekundy na ucieczkę. Byłem chyba jego pierwszą ofiarą, która nie do końca była przekonana, czy chce uciekać. Nie wiedziałem, jak traktował innych, być może zabijał ich z zimna krwią, ale wobec mnie był dziwnie ustępliwy. – Sześć!  - poderwał się i ściągnął mnie za ubrania ze stołu. Postawił mnie w pozycji pionowej i popchnął w kierunku zaplecza. O mały włos nie wywróciłbym się. Spojrzałem jeszcze raz na tego chłopaka, w którym złość najwyraźniej zawrzała. – Siedem. Wypierdalaj stąd, człowieku! I na przyszłość zamykaj to cholerne zaplecze, bo ktoś skopie ci ten delikatny tyłek. – dorzucił na odchodne. Puściłem się biegiem przez niemalże pustą ulicę. Noc była wyjątkowo spokojna jak na Bronx i cieszyłem się, że nie natrafię po raz kolejny na jakąś nocną bijatykę. Drogę do domu pokonałem w niecałe dziesięć minut, co było moim rekordowym osiągnięciem. Odkryłem, że potrafię coraz lepiej i szybciej biegać…

                                                                       ***

Obudził mnie jak zwykle natarczywy dźwięk budzika. Machinalnie wykonałem czynności z poprzedniego poranka z tym małym wyjątkiem, że dziś podpisałem Phoebe oceny szkolne. Uczyła się bardzo dobrze. Zresztą, wszystkie moje siostry były nieprzeciętnie zdolne i żałowałem, że nie pójdą nigdy na żaden ważny uniwersytet tylko dlatego, że mamy taką sytuację finansową, jaką mamy. Żałowałem też, że nigdy nie będę w stanie zapewnić im bezpiecznej przyszłości. Miałem jednak cień nadziei, że nikt do nich nie dotrze, tak jak docierano do mnie drugi wieczór z rzędu. Nie wiem, jak zareagowałyby dziewczyny w takiej sytuacji, jaka spotkała mnie i nie wiedziałem, czy ktoś potraktowałby je tak ulgowo, jak ten chłopak traktował mnie. Po raz kolejny rozsiadłem się na kanapie i zacząłem rozmyślać o tym dzieciaku. Jego taktyka nie dawała mi spokoju, próbowałem go rozgryźć. Chciałem wiedzieć co planuje, zanim po prostu mnie zabije. Wiedziałem, że zabawa ze mną sprawia mu swojego rodzaju radość, ale nie rozumiałem, dlaczego dwukrotnie wyszedłem z tego bez najmniejszego szwanku. Lokowany chłopak był dla mnie niesłychanie intrygującym osobnikiem. Mimo strachu, jaki wokół siebie rozsiewał miał w sobie coś przyciągającego. Coś, co popychało człowieka do zgłębiania jego niebezpieczeństwa. Miałem nieodparte wrażenie, że gdybym spotkał go raz jeszcze, dałbym mu szanse policzenia do dziesięciu i zobaczyłbym, czy rzeczywiście posunąłby się do zabójstwa w tak bezpośredni i zarazem banalny sposób. Nie byłem przekonany, czy jego zabawa była całkowicie na poważnie. Może rzeczywiście byłem masochistą, ale wyczuwałem w nim cień dobroci i litości. Nie miałem pewności do czego się posunie, ale intuicyjnie czułem, że jeszcze nie nadszedł mój czas pożegnania z tym światem, że zielonooki da mi jeszcze niejedną szansę. Niechętnie wstałem z wygodnej kanapy, która stanowiła w zasadzie jedyny mebel w domu, na którym dało się usiąść i odpocząć. Zaparzyłem sobie kubek kawy, którą piłem tylko i wyłącznie dlatego, że teoretycznie miała postawić mnie na nogi i wyszedłem do pracy. Bałem się, że tym razem dostanę niezłą reprymendę od Lexa za to, że zostawiłem Cotton Club w opłakanym stanie po wczorajszym koncercie, a tymczasem zastałem to miejsce w idealnym porządku. Szef poklepał mnie po ramieniu i rzucił tylko krótkie: „Dobra robota!” po czym odszedł uśmiechnięty załatwiać papierkową robotę. Nie sądziłem, że Fizzy lub Lottie zdążyły posprzątać cały ten bałagan, a więc byłem niemalże pewny, że mój oprawca jest równie dobrą pomocą domową. Dziwne, ale podziękowałem mu w myślach, bo chcąc nie chcąc zapewnił mi spokojny dzień pracy, który nie rozpoczął się od awantury o brudny i zaniedbany klub. Wielkimi krokami zbliżały się święta Bożego Narodzenia, w zasadzie przypadały one dokładnie za dwa dni, więc ruch zmniejszył się o połowę. Popołudniami nie przychodziło tylu ludzi, co w dni robocze. Teraz każdy przygotowywał się do rodzinnych świąt i nikomu nie chciało się zalewać smutków piwem. Cieszył mnie taki obrót sprawy, bo oznaczało to o wiele mniej pracy i jak myślałem, o wiele mniej kłopotów. Cały dzień przesiedziałem za barem, skrobiąc wosk, który kapał ze świec. Dziewczyny czyściły bombki, które zamierzały zawiesić na choince, którą przyobiecał przywieźć im Alex. Były to nasze pierwsze święta bez matki, więc był to zarazem ciężki okres. Dziękowałem jednak w duchu, że żadne z nas nie dołączyło do Jay i modliłem się, żeby kolejne święta spędzić w takim samym, niezmiennym gronie. Liczyłem, że uda nam się jakimś cudem utrzymać się przy życiu, choć doskonale wiedziałem, że ktoś cały czas wodzi nas za nos. Nie bez powodu przy ciele matki pozostawiono kartkę z groźbą. Tacy ludzie nie odpuszczają i prędzej czy później dopadają swoje ofiary i to w najmniej oczekiwanym momencie. Musiałem być cały czas czujny. Śledziłem w zasadzie każde poczynanie moich młodszych sióstr i to nie dlatego, że chciałem je kontrolować, po prostu dbałem o ich bezpieczeństwo. Dotychczas nie działo się nic podejrzanego, rzecz jasna, jeśli chodzi o dziewczynki. Odesłałem Charlottę i Felicite do domu tuż przed dziewiętnastą, żeby ze spokojem mogły ubrać świąteczne drzewko. Lex nie miał nic przeciwko, aby wyszły wcześniej. Tego dnia ruch był wyjątkowo mały. Klub odwiedziło może dziesięć osób od samego rana, aż do późnego popołudnia. Postanowiliśmy zamknąć wcześniej, więc szef opuścił stanowisko około dwudziestej drugiej, ja zostałem jeszcze trochę dłużej, aby zająć się dokończeniem papierkowej roboty. Chciałem choć w ten sposób odwdzięczyć się Lexowi za to, co dla nas robił. Zamknąłem dobrze wszystkie drzwi łącznie z zapleczem i zasiadłem do sprawdzania listy zaopatrzenia. Wszystko idealnie się zgadzało, ale chcąc mieć stuprocentową pewność, sprawdziłem wszystko dwukrotnie. Po skończonej pracy zgasiłem stojącą na barze lampkę i pewnym krokiem udałem się do wyjścia. Zakluczyłem Cotton Club i przystanąłem przed drzwiami wejściowymi. Bronx było beznadziejnym miejscem, ale gdy przychodził świąteczny okres, nabierał swoistego rodzaju uroku. Mimo codziennych bijatyk, dzielnicę przyozdabiały kolorowe lampki i poubierane choinki. Dzieci wesoło biegały po ulicy rzucając się śnieżkami, choć zdecydowanie było już za późno na tego typu zabawy. Mieszkali tu sami nieodpowiedzialni ludzie. Ja bałem się wypuszczać którąkolwiek z sióstr z domu, gdy tylko się ściemniło, a tymczasem małe dzieciaki biegały po ulicy bez jakiekolwiek opieki, choć zbliżała się dwudziesta trzecia piętnaście. Oddychałem rześkim powietrzem nie zaprzątając sobie głowy żadną myślą. Po prostu stałem oparty o framugę drzwi i obserwowałem krążące w powietrzu płatki śniegu. Każdy z nich był niepowtarzalny, wyjątkowy. W dzieciństwie często łapałem je z mamą. Było to jedno z moich ulubionych, zimowych zajęć. Poczułem swojego rodzaju ukłucie w sercu, że nie ma już przy mnie tej cudownej kobiety, która robiła wszystko, byśmy czuli się dobrze. Nie spostrzegłem się nawet, jak łzy zaczęły samoistnie spływać po moich policzkach, pozostawiając na nich smugi. Otarłem je wierzchem dłoni i mocniej naciągnąłem czapkę na głowę. Było co najmniej kilkanaście stopni poniżej zera, ale nie przeszkadzało mi to w staniu na rogu ulicy. Nigdy nie czułem takiej potrzeby pobycia chwilę samemu, jednak teraz, gdy opierałem się o Cotton Club czułem się cudownie wolny, bez żadnych zobowiązań, bez strachu i bez troski o innych. Miałem takie momenty, że chciałem istnieć sam jak palec, chciałem, aby ci wszyscy ludzie po prostu zniknęli z powierzchni ziemi. Stałbym tak dalej, gdybym nie poczuł niepokojących wibracji mojego telefonu. Postoisz tam jeszcze chwilę, a moi ludzie sprzątną cię stamtąd. Dobrze ci radzę, jeśli chcesz ubrać w tym roku choinkę, spadaj do domu. Ponownie otrzymałem wiadomość od nieznanego numery, choć doskonale wiedziałem z kim mam do czynienia. Najwyraźniej musiał mnie obserwować i to już od dłuższego czasu. Westchnąłem głęboko i ruszyłem przed siebie z nogi na nogę. Znów poczułem te przeklęte wibracje. Wleczesz się jak żółw. BIEGIEM. Niemalże upuściłem swoją komórkę, skąd ten gówniarz miał mój numer telefonu? Posłuchałem go jednak i znacznie przyspieszyłem. Piętnaście minut później stałem już pod drzwiami domu Lexa. Cały i zdrowy. Przekroczyłem próg i od razu dopadły mnie najmłodsze siostry. Kazały usiąść mi na ziemi i przewiązały moje oczy chustką. Poprowadziły mnie znaną mi drogą do salonu po czym, po uprzednim skonsultowaniu się z Lottie i Fizzy, uwolniły mnie od zbędnego materiału. Musiałem przyznać, że Alex się postarał i przede mną stała właśnie wielka choinka sięgająca aż do samego sufitu, przyozdobiona w najpiękniejsze bombki w różnych odcieniach czerwieni. Dziewczyny kręciły się wokół niej zadowolone z tego, co właśnie zrobiły. Cała nasza szóstka usiadła wspólnie, mimo późnej pory, przy filiżance herbaty. Zamieniliśmy raptem kilka słów, po czym poszedłem położyć do snu najmłodsze siostry. Charlotte i Felicite obejrzały jeszcze końcówkę „Kevina samego w domu”, po czym także udały się spać. Wróciłem do pustego już salonu, aby jeszcze przez chwilę pozachwycać się pięknem świątecznego drzewka. Już prawie zasypiałem, gdy usłyszałem dźwięk mojego przeklętego telefonu. Szczerze nienawidziłem komórek, ale musiałem ją mieć, aby móc bez problemu i w każdej chwili kontaktować się z rodzeństwem. Nie zdziwiłem się widząc na wyświetlaczu sms’a od nieznanego numeru. „Last Christmas”(„Ostatnie święta”). Piękna choinka, naciesz się jej widokiem. W sumie… odrobinę ci zazdroszczę. Nie zamierzałem odpisywać. Odrzuciłem telefon w przeciwległy kąt pokoju i przekląłem się w duchu, że ten ktoś wie, gdzie mieszkamy. Być może wiedział to już wcześniej, a być może właśnie dzisiejszego dnia podążał za mną, gdy wlokłem się tutaj z nogi na nogę. Wiedziałem jedno – jesteśmy wszyscy w jeszcze większym niebezpieczeństwie…
Cholerny budzik ustawiony na ósmą trzydzieści dzień przed Wigilią. Pocieszał mnie jednak fakt, że od jutra będę miał wolne, że będę mógł ten czas spędzić z rodziną, choć w zasadzie spędzałem z nią każdą chwilę. Świąteczny czas był dla mnie zawsze bardzo ważny. Kochałem ten klimat, zima za oknem, a to niewyobrażalne ciepło w domu. Ten kontrast był wprost idealny. Zawsze zachwycałem się takimi drobnymi rzeczami, byłem swojego rodzaju romantykiem, ale życie sprawiło, że musiałem nauczyć się twardo stąpać po ziemi. Upiłem łyk ohydnej kawy i wyszedłem do pracy. Moja rzeczywistość była beznadziejnie szara i cholernie monotonna. Codziennie powtarzałem te same czynności, a zarazem codziennie dziękowałem, że dane mi było raz jeszcze je powtórzyć. Sprzeczności bywały intrygujące. W Cotton Club nie było ruchu, więc spędziłem ten dzień gawędząc z Lexem na przeróżne tematy. Był moim prawdziwym przyjacielem, ale nawet jemu nie wyjawiłem tego, co spotkało mnie już dwukrotnie. Nie chciałem w to niepotrzebnie kogokolwiek mieszać. Nie darowałbym sobie, gdybym ściągnął nieszczęście na kogoś, kto w ogóle nie zawinił. Szef wrócił do domu popołudniu, ponieważ obiecał moim siostrom pieczenie świątecznych pierników, mnie poprosił o to, aby został i dokończył liczenie całorocznych zysków, jakie przyniósł klub. Zgodziłem się bez kiwnięcia palcem, w końcu zawdzięczałem temu człowiekowi dach nad głową. Nie przepadałem za papierkową robotą, ale jak mus, to mus. Nie mogłem nic na to poradzić, aczkolwiek papiery niczego mi nie utrudniały. Wszystko zgadzało się idealnie i nawet nie zdawałem sobie sprawy, że Cotton Club tak dobrze prosperuje. Lubiłem to miejsce, bo pomimo wszystko miało swój specyficzny klimat i lata, które na swój sposób je ukształtowały. Gdybym nie musiał zaprzątać sobie głowy niepewną przyszłością, skakałbym z radości jak małe dziecko, że los uśmiechnął się do mnie i mogłem pracować w takim miejscu z tak wspaniałym człowiekiem. Rzeczywistość jednak była odmienna i co dzień błagałem, żebym mógł bezpiecznie wrócić stąd do domu. Truchlałem ze strachu za każdym razem, gdy wchodził tutaj ktoś z goła podejrzany i spinałem się, gdy widziałem ludzi, którzy od czasu do czasu kręcili się przez budynkiem. Dla innych to wszystko było normalne i doskonale to rozumiałem. Też odbierałbym to za codzienność, gdyby nie ścigał mnie sześcioosobowy gang pragnący zemsty. Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk klubowego telefonu. Na śmierć zapomniałem, że nie zabrałem z domu swojej komórki. Niepewnym ruchem uniosłem słuchawkę.
- Zadzwoń do sióstr, że nie wrócisz dzisiaj na noc, że mają się nie martwić. Potem wyjdź przed klub. Obiecuję, że dostarczę cię w całości na tą przeklętą Wigilię.
Z impetem odłożyłem słuchawkę i popukałem się kilkakrotnie w czoło. Nie mogłem spełniać każdej prośby, czy raczej rozkazu, tego z pewnością nieletniego szczyla. Kim on w ogóle był, żeby mi rozkazywać? Wróciłem do przeglądania papierów, jednak jego słowa nie dawały mi  spokoju. Niespełna kilka minut później znów zabrzmiał dźwięk telefonu.
- Kurwa, ile mam czekać na tym mrozie? Masz dziesięć minut. Pospiesz się, dobrze ci radzę.
Wkręciłem numer do Lexa i przekazałem, że mam ważną sprawę do załatwienia i że ma mieć oko na dziewczynki. Kazałem je ucałować i powiedzieć, że jutro rano wstawię się w domu. Rzuciłem tym przeklętym telefonem, wyrywając przy tym kabel. „Genialnie, szef nie będzie zadowolony”, pomyślałem. Ubrałem kurtkę i wyszedłem na ulicę przed klubem.

                                                                       ***

Rzeczywiście ta noc była wyjątkowo chłodna, ale w końcu była prawie końcówka grudnia.
W Stanach Zjednoczonych nie było czegoś takiego, jak cieplejsza zima. Tutaj zawsze było kilkanaście stopni poniżej zera. Przynajmniej ja od zawsze tak pamiętam tę porę roku. Rozejrzałem się nerwowo po, o dziwo, pustej ulicy w Bronx, ale nie dostrzegłem niczego ani nikogo. Odetchnąłem świeżym powietrzem, którego chłód od razu okalał moje płuca przez co musiałem głośno odkaszlnąć. Pierwszy raz zdarzyło mi się dusić powietrzem. Mimowolnie zaśmiałem się z tego, choć nie miałem ku temu najmniejszych powodów. Już miałem ruszyć w kierunku domu, gdy zza zakrętu wyjechał motor, przecinając mi tym samym drogę. Ktoś mignął mi światłami prosto w oczy po czym zsiadł z maszyny i szybkim krokiem ruszył w moim kierunku. Doskonale znałem ten chód, wiedziałem, kto zbliża się do mnie w zastraszająco szybkim tempie. Wiedziałem, że to on. Ten sam chłopak, z który miałem przyjemność widzieć się dwukrotnie. Już z daleka zdołałem zauważyć jego groźną minę. Chyba po raz kolejny go sprowokowałem. Chwycił mnie za kurtkę i przycisnął do najbliższego muru.
- Do jasnej cholery! – wrzasnął. – Ile miałem na ciebie czekać? Kim tym jesteś, żeby dyktować mi jakieś swoje chore zasady? Jak mówię, że masz wyjść to wychodzisz. Mam nadzieję, że się rozumiemy. – prychnął wprost do mojego ucha, chcąc mnie jeszcze bardziej przestraszyć. Nie powiem, udało mu się, bo znów stałem sparaliżowany wpatrując się w niego jak w obrazek. Jego ramiona okrywała skórzana kurtka, po raz kolejny miał na sobie czarne spodnie, które idealnie podkreślały jego umięśnione, ale mimo wszystko szczupłe nogi. Gdyby nie był moim oprawcą, powiedziałbym mu wprost, że zawsze marzyła mi się taka figura i z całą pewnością zapisałbym się na siłownię, żeby osiągnąć takie efekty. Po raz kolejny przyłapał mnie na mierzeniu go wzrokiem, bo usłyszałem tylko głośne westchnięcie. Dałbym sobie głowię uciąć, że przewrócił swoimi szmaragdowymi oczyma w akcie dezaprobaty. – Właz. – powiedział, a ja nie do końca byłem pewny, o czym on w zasadzie mówi. Spojrzałem na niego z pytającą miną, po czym chłopak poklepał miejsce z tyłu motoru. Byłem pewny, że postradał zmysły licząc na to, że wsiądę z nim na tę śmiercionośną maszynę. Nie wiem, jakim cudem zebrałem się na odwagę, ale po raz kolejny tego wieczora popukałem się w czoło, dając mu tym samym do zrozumienia, że jest nienormalny. Już miałem odejść, gdy ten złapał mnie w pasie i dosłownie posadził na motorze. Wiedziałem, że nie lubił, jak mu się sprzeciwiałem, ale przecież chyba zdawał sobie sprawę, że nie pojadę z nim, skoro wiem, że nie marzy o niczym innym tak bardzo, jak o mojej śmieci.
- Nie sraj, okej? Powiedziałem, że rano wrócisz do domu. – rzucił spokojnie, po czym sam usiadł przede mną. Podał mi jeden z kasków i oderwał nogę od ziemi. Rozłożył ciężar motoru i mnie na jednej stronie ciała, podpierając się tylko jedną nogą. Powoli odpalił silnik i ruszył przed siebie z taką prędkością, że nie byłem w stanie niczego zarejestrować. Plułem sobie w brodę, że wsiadłem, a raczej zostałem wsadzony, przez tego wariata na ten przeklęty motor. Nie wiedziałem, czy mogę ufać jego obietnicom, że nazajutrz stanę na progu domu, ale w tym momencie nie miałem innego wyjścia. Zawsze mogłem zeskoczyć z pędzącej maszyny, ale tego z pewnością bym nie przeżył. Jechaliśmy dość długo biorąc pod uwagę zawrotną prędkość, z jaką jechał ten młody chłopak. Po mniej więcej pół godziny zatrzymał się przed ruiną jakiegoś domu. Skądś znałem to miejsce, ale w tamtym momencie nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy. Zrzucił nakrycie głowy i ruszył przed siebie licząc, że bez oporów pójdę za nim. Kilkakrotnie obrócił się w moim kierunku, ale ja ani nie drgnąłem, nadal siedziałem na jego motorze, trzymające ten niewyobrażalnie ciasny kask. Posłał mi tylko pytające spojrzenie i wiedziałem, że jak zaraz nie ruszę swoich szanownych czterech liter, przyjdzie po mnie i nie skończy się to przyjemnie. Miałem niezwykły dar do wyprowadzania go z równowagi, co niestety skutkowało licznymi siniakami na moim ciele. Mimo wszystko cieszyłem się, że były to tylko siniaki. Równie dobrze po spotkaniu z nim mogłem skończyć w kostnicy. Z dwojga złego wolałem kilka fioletowo-zielonych plam na ciele. Od niechcenia powłóczyłem za nim nogami. Prowadził mnie jakąś krętą, leśną ścieżką, przez co kilkakrotnie zaliczyłem przysłowiową glebę wywołując u niego wybuch śmiechu. Tak, zabawne… Byłem niemal pewny, że z tej wyprawy nie wyjdę cało, nawet jeśli ponownie uda mi się przeżyć. Byłem skończonym idiotą, że dałem wywieźć się obcemu facetowi na jakieś kompletne zadupie. Do końca nie ufałem sam sobie i dziwiłem się, że podjąłem takie ryzyko. Jeśli chodziło o moje siostry byłem aż do przesady ostrożny. Jeśli w grę wchodziła moja osoba – traciłem jakiekolwiek resztki działań samozachowawczych. I tak oto kroczyłem za człowiekiem, który i tak ma na celu uśmiercenie mojej skromnej osoby. Jak nie dziś to jutro lub za jakiś czas. W każdym razie było to nieuniknione. Szliśmy jakieś dziesięć minut zanim dotarliśmy do celu. Moim oczom ukazał się mały domek otoczony stawem. Zacząłem modlić się w duchu, żeby tylko mnie nie utopił, bo był to jedyny rodzaj śmieci, który mnie przerażał. Gdyby ktoś zapytał mnie, czy wolałbym spłonąć, czy się utopić, bez wahania wybrałbym ogień. Miałem uraz do wody od samego dzieciństwa. Byłem na tyle niezdarnym dzieckiem, że pewnego wieczora utopiłbym się w głupiej wannie. Od tamtego czasu korzystałem z prysznica. Nieznajomy otworzył przede mną drzwi i skinieniem dłoni zaprosił mnie do środka. Po raz kolejny spojrzałem na niego spod byka, co, rzecz jasna, mu się nie spodobało. Ponownie chwycił mnie za kurtkę wpychając mnie brutalnie do środka. Wewnątrz dom był przestronny, może dlatego, że posiadał tylko sporych rozmiarów łóżko, lodówkę i przynajmniej kilkadziesiąt rodzajów broni. W kącie dostrzegłem jednak świąteczny element, który stanowił zakurzony stroik z bombką w środku. Niepewnie rozejrzałem się po pomieszczeniu i postanowiłem usiąść na łóżko, nie widząc sensu w dalszym popieraniu ściany. Każdy chciałby zobaczyć moją zaskoczoną minę, gdy miejsce do spania po prostu się pode mną zarwało. Byłem przekonany, że od śmieci matki zgubiłem ładnych parę kilogramów, a tymczasem dosłowne słyszałem trzaskanie desek pode mną. Nieznajomy znów zaśmiał się w niebogłosy, mniej więcej tak, jakby oglądał jakiś zabawny film.
- Spodziewałeś się, że to łóżko jest w całości? – zaśmiał się jeszcze głośniej. – Niedoczekanie twoje.
- Zabawne… - rzuciłem od niechcenia. – Czego w zasadzie ode mnie chcesz? – zapytałem, ale lokowany chłopak zniknął za drzwiami. Po chwili wrócił w samych spodniach, niosąc pod ręką zakrwawioną koszulkę. Kucnął przy stercie ubrań i zaczął z uporem maniaka czegoś szukać. Rozrzucał rzeczy na prawo i lewo. Śmieszne, ale dawniej robiłem identycznie. Dopiero po czasie zauważyłem, że krwawi z rany na plecach. Od żeber do samiutkiej łopatki przeszywała go czerwona pręga, z której powolutku sączyła się bordowa krew. Wzdrygnąłem się na jej widok. Ostatnio miałem z nią do czynienia w dniu śmieci mamy, gdy znalazłem ją właśnie w tego koloru kałuży. Uderzyły do mnie brutalne wspomnienia, jednak nie mogłem pozostać obojętny, gdy komuś w moim otoczeniu działa się krzywda. Poszedłem pewnym krokiem do chłopaka i wziąłem od niego ubrudzoną już koszulkę. Owinąłem ją sobie wokół dłoni i delikatnie, żeby nie sprawiać mu jeszcze większego bólu, przejechałem kilkakrotnie wzdłuż rany. Spojrzał na mnie zaskoczonym wzrokiem, jakby nie spodziewał się pomocy z mojej strony. Ba, rzecz jasna, że się jej nie spodziewał. W końcu kto normalny opatrywałby ranę swojego przyszłego zabójcy? Ja niestety byłem takim człowiekiem, który cierpiał, gdy widział cierpienie innych. Nawet, jeśli ludzie mnie krzywdzili, nie umiałem przejść obok nich obojętnie. Nie była to dobra cecha, bo często zdarzało się tak, że wszyscy mnie wykorzystywali. Nie byłem jednak w stanie zmienić się w zimnego drania.
- Kompletnie ci odbiło? – rzucił w moim kierunku zielonooki. – Rzeczywiście jesteś idiotą. Nie uciekasz, gdy każę brać ci nogi za pas. Nie wychodzisz, gdy każę ci wychodzić. Wsiadasz ze mną na motor, choć nie wiesz, dokąd cię wywiozę, a teraz siedzisz na podłodze obok mnie i jak gdyby nigdy nic opatrujesz mi ranę.
-Nie umiem być zły, nawet, jeśli inni traktują mnie fatalnie. – dodałem i ponownie przejechałem po jego ranie. – Co ci się stało?
- Eh, no wiesz. Ja w przeciwieństwie do ciebie nie pracuje spokojnie jako kelner i nie zarabiam leganie pieniędzy. Byłem na ustawce i ktoś po prostu drasnął mnie nożem. Nic nowego. Sam widziałeś moją twarz… - ostatnie słowa wypowiedział zdecydowanie ciszej, jakby wstydził się tego, co go spotkało. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewien sposób się na mnie otworzył. Równie dobrze mógłby wbić we mnie swój osobisty nóż, a tymczasem siedział na ziemi tuż przede mną i nawet nie drgnął, gdy ocierałem mu krew z pleców. Przeszył go od czasu do czasu delikatny dreszcz spowodowany bólem, który tylko i wyłącznie zaogniałem, wodząc po ranie kawałkiem materiału. Z czasem krwawienie ustało, ale było niemalże pewne, że zostanie mu trwała pamiątka w postaci blizny. Gdy tak siedział przede mną bez koszulki napotkałem kilkakrotnie wzrokiem podobne blizny, więc uświadomiłem sobie, że ta sytuacja nie jest dla niego niczym nowym i że bez najmniejszego problemu poradzi sobie z myślą, że kolejna szrama dołączy do jego już sporej kolekcji. Z zainteresowaniem badałem każdy kawałek jego nagiej skóry, mniej więcej tak, jakby spisana była na niej jakaś wielka zagadka. Dziwiłem się sobie, ale miałem nieodpartą ochotę poznać tego człowieka, zanim mnie zabije.
- Mogę zobaczyć? – zapytałem, spoglądając na jego bicepsy. Zauważyłem na nich dwa niewyraźne, jakby już starte napisy. Nie czekając na odpowiedź podszedłem do niego od przodu i usiadłem centralnie naprzeciwko niego. Jego głębokie, szmaragdowe oczy wpatrywały się we mnie z ogromnym niedowierzaniem, ale im więcej spędzałem z nim czasu, tym mniej się go obawiałem. Skoro on mógł bawić się ze mną w kotka i myszkę, mi nie pozostało nic innego, jak również postarać się powodzić go za nos. I tak miałem skończyć w kostnicy, więc wszystko było mi już obojętne. – „Things I can”(„Rzeczy, które mogę”) i „Things I can’t”(„Rzeczy, których nie mogę”). – chciałem na niego spojrzeć, żeby cokolwiek odczytać z jego wyrazu twarzy, ale ten gwałtownie wstał. Oparł się o ścianę z rękoma podpartymi na biodrach. Pokręcił głową z dezaprobatą i kolejny raz zaśmiał się dźwięcznie.
- Nie zapominaj, że jestem zabójcą. Normalni ludzie nie spoufalają się ze mną. – dodał już całkowicie poważnie. Zrobiłem tylko minę w stylu: „Może jednak mnie nie zabijesz?” i przeniosłem się z powrotem na resztki łóżka. Sam zastanawiałem się, dlaczego poczułem się na tyle swobodnie w jego obecności, żeby przechadzać się po tym mieszkaniu. – Jak się nazywasz? – rzucił nagle, wyrywając mnie tym pytaniem z rozmyślań. Byłem przekonany, że doskonale wiedział, kim jestem. Na pewno nie dostał anonimowego zlecenia, żeby sprzątnąć mnie z tego świata. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Od śmierci matki żyłem z kompletnie nową tożsamością i praktycznie już przywykłem do tego, że muszę udawać kogoś, kim w rzeczywistości nie jestem.
- William Austin. – odpowiedziałem ze spuszczoną głową. Natychmiast dotarł do mnie odgłos ciężkiego westchnięcia. Ups, po raz kolejny mu podpadłem. Doskonale znałem już to westchnięcie i  sposób, w jaki wypuszczał powietrze z ust powodując przy tym cichutki świst.
- Mam dla ciebie cenne informacje, ale nie będę z tobą szczery, dopóki ty nie będziesz grał ze mną w otwarte karty. – rzucił oschle i skierował się w stronę drzwi wyjściowych. – Idź spać, rano odwiozę cię do domu. – teraz to ja pokręciłem głową z dezaprobatą. Nie wiedziałem, co chce zyskać ten człowiek, ale byłem mu wdzięczny, że po raz kolejny darował mi życie. Intuicyjnie czułem jednak, że jeszcze ze mną nie skończył…

                                                                       ***

Nazajutrz, przed siódmą nad ranem, wyrzucił mnie przez Cotton Club, udając, że nie wie, gdzie mieszkam. Dzień wcześniej obserwował mnie, najprawdopodobniej poszedł za mną do domu Lexa, pochwalił nawet moją piękną choinkę, a teraz udawał kompletnie nieświadomego. W zasadzie było mi to na rękę, im rzadziej przebywał w miejscu mojego zamieszkania, tym lepiej. Może nie tyle co dla mnie, ale dla moich sióstr, które pewnie uciekałby by przed nim gdzie pieprz rośnie. Sam też powinienem oprzytomnieć i zachować wobec niego jakikolwiek dystans, tymczasem zsiadłem z jego motoru i jak gdyby nigdy nic rzuciłem głupie „cześć”. Słyszałem tylko, jak uderzył się otwartą dłonią w czoło na potwierdzenie swojego stwierdzenia, że jestem skończonym idiotą. Odpalił silnik i po chwili zobaczyłem tylko kurz unoszący się w powietrzu. Ślad po nim zaginął. Poczłapałem z nogi na nogę do rodzinnego domu. Kochałem święta i intuicyjnie już wyczuwałem ich magię. Chciałem, żeby ten okres był wyjątkowy, mimo tragedii, jaka nas spotkała. Wszyscy jednak zdawaliśmy sobie sprawę, że te święta będą po prostu inne. Bardziej puste i mniej wartościowe niż dotychczas. Wiedziałem, że nie zasypiemy się sporą ilością prezentów i że nie pożyczymy sobie wszystkiego dobrego. Nasze życzenia powinny raczej brzmieć: „Żebyśmy dożyli do kolejnego Bożego Narodzenia”. Śnieg padał niemiłosiernie i tworzyły się swojego rodzaju delikatne zamiecie śnieżne. Płatki wirowały w powietrzu, jakby tańczyły swój pierwszy i zarazem ostatni taniec. Szczelniej obwiązałem swoją szyję, choć w niczym mi to nie pomogło. Pierwszy raz zacząłem trząść się z zimna, choć zawsze dobrze znosiłem ujemne temperatury. Przyspieszyłem nieznacznie i w przeciągu pięciu minut zdołałem dojść bezpiecznie do domu. Zrzuciłem z siebie kurtkę, której nie zdążyłem jeszcze odwiesić, gdy w progu dopadło mnie moje rodzeństwo krzycząc: „Wszystkiego najlepszego!”. Tak, przez to wszystko na śmierć zapomniałem, że kończyłem tego dnia dwadzieścia dwa lata. Czułem się mentalnie o wiele starszy, gdyż na mojej głowie spoczęły dosłownie wszystkie obowiązki. Inni ludzie w moim wieku żyją z dnia na dzień, uczą się, są często na utrzymaniu rodziców i często bywają w różnego typu klubach, bawiąc się spokojnie do samiutkiego rana. Mnie nigdy nie dane było tak naprawdę dowiedzieć się, co oznacza beztroskie życie. Od najmłodszych lat los mnie nie oszczędzał i rzucał mi kłody pod nogi, gdy tylko mógł. Chciałem jednak wierzyć, że wszystko, co się wokół nas dzieje ma jakiś ukryty sens i nie dzieje się przypadkiem. Wigilia minęła nam w wyjątkowo przyjemnej atmosferze. Wszyscy śmialiśmy się i snuliśmy wizję na kolejny, przyszły rok, choć było na to odrobinę za wcześnie. Lex rozpalił w kominku, co tylko podkręciło zimową atmosferę. Ulica Bronx ucichła, dzisiaj nikt nie planował żadnej bijatyki, więc postanowiliśmy z siostrami ulepić bałwana. Daisy i Phoebe były tak zadowolone, że przypomniały mi się dawne czasy, gdy jeszcze nie mieliśmy aż takich problemów, jakie mamy w tym momencie. Do domu wróciliśmy grubo po dwudziestej czwartej. Moje rodzeństwo było tak wykończone zabawą na śniegu, że od razu zasnęło, a ja rozsiadłem się w salonie i pogawędziłem jeszcze trochę z Lexem. Nazajutrz mieliśmy wstać do klubu, bo mentalność ludzi mieszkających w naszej dzielnicy nie pozwalała im wysiedzieć w domu wraz z rodziną dłużej niż jeden dzień. Każdy chciał jak najszybciej powrócić do codziennych obowiązków, do pracy i do ciągłej zabawy. Szef położył się spać około pierwszej w nocy, a ja usiadłem na parapecie i obserwowałem padający śnieg. Analizowałem całe swoje dotychczasowe życie i zastanawiałem się, jak długo jeszcze potrwa ta cała szopka, zanim dołączę do Jay. Chciałem jedynie, żeby moje siostry były bezpiecznie i żeby ktoś mógł obiecać mi, że gdy mnie zabraknie, włos im z głowy nie spadnie. Nie bałem się umierać, nigdy nie czułem strachu przed śmiercią, ale przerażała mnie świadomość, że zostawiłbym na tym przeklętym świecie cztery dziewczyny, zdane tylko i wyłącznie na siebie. Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu, który nadal leżał w kącie pokoju, tam, gdzie go ostatnio zostawiłem. Niechętnie wstałem z miejsca i podniosłem go z ziemi klikając zieloną słuchawkę.
- Wszystkiego najlepszego, idioto. – odezwał się znajomy głos. Już chciałem odpowiedzieć, ale rozłączył się. Nie miałem możliwości oddzwonienia do niego, ponieważ nadal korzystał z numeru zastrzeżonego. Dało mi to do myślenia. Ten chłopak wiedział, że mam tego dnia urodziny. Znając życie, pewnie wiedział o mnie o wiele więcej. Przełknąłem ślinę i teatralnie wywróciłem oczyma. „Czego ty chcesz, do jasnej cholery?”, pomyślałem i ułożyłem się do snu. Budzik, kawa, praca, czyli powrót do szarej rzeczywistości. Lottie, która miała jeszcze kilka dni wolnego postanowiła, że wesprze mnie w codziennych obowiązkach. Oboje chwyciliśmy za mopy i zaczęliśmy szorować podłogę Cotton Club. Zawsze świetnie się dogadywaliśmy, ale od czasy śmieci matki, zbliżyliśmy się do siebie jeszcze bardziej. Cieszyłem się, że jestem dla niej autorytetem i że bierze ze mnie przykład. Niejednokrotnie podkreślała, jak ważną rolę odgrywam w jej życiu, a ja byłem dumny z tego, że podołuje wszystkim obowiązkom. Była nadal moją małą księżniczką i bałem się o nią tak samo, jak o pozostałe siostry, ale chcąc nie chcą musiałem dać im trochę swobody. Coraz częściej zdawałem sobie sprawę, że jeśli przyjdzie co do czego i tak nie będę w stanie ich obronić. Jaką szansę miał ktokolwiek z nas w starciu z tymi rosłymi i silnymi mężczyznami? Od zawsze byłem realistą i twardo stąpałem po ziemi, dlatego byłem świadomy, że może spotkać nas podobny los, co Jay. Chciałem jakoś uświadomić dziewczyny, ale nie miałem serca rozmawiać z nimi na takie poważne tematy. Zwłaszcza z bliźniaczkami, które miały niecałe dziewięć lat na karku, a już musiałby dowiedzieć się, czym pachnie śmierć. Marzyłem o tym, żeby wysłać je daleko poza miasto i zapewnić im należyte bezpieczeństwo, żeby choć one mogły funkcjonować normalnie. Widać było, że Charlotte nie jest do końca świadoma powagi sytuacji, pozostałe dziewczyny podobnie. Nikomu nie powiedziałem o tym, co mnie spotkało, więc nie mogły wiedzieć, w jakim niebezpieczeństwie się znajdowaliśmy. Było to trochę egoistyczne posunięcie z mojej strony, ale czułem, że tak będzie lepiej. Nie chciałem martwić je na zapas. Dopóki nikt nie dotarł do nich, było dobrze. Zacząłbym poważnie martwić się dopiero wówczas, gdyby to, co spotkało mnie, spotkało którąkolwiek z nich. Dzień mijał leniwie, dopiero pod wieczór zeszli się pierwsi goście. Atmosfera była dość spokojna, nikt nie planował żadnej większej rozróby, dlatego bez problemu wysyłałem Lottie od stolika do stolika, aby mogła obsługiwać klientów. Chyba za nią przepadali, bo uśmiechali się do niej i traktowali ją wyjątkowo grzecznie, jak na takich oprychów, którymi w przeważającej części byli. Dostawała z nas wszystkich największe napiwki, ale co tu się dziwić, po prostu była niezwykle atrakcyjną dziewczyną, co mnie, jako brata niestety martwiło. W głowie roiło mi się od fatalnych myśli i nawet nie chciałbym wiedzieć, co ta piątka mężczyzn mogłaby z nią zrobić. Potrząsnąłem głową z nadzieją, że myśli od tak ustąpią, ale szybko na ich miejsce wkroczyły kolejne. Skupiłem całą swoją uwagę na sprzątaniu lokalu, żeby choć na parę chwil zapomnieć. Praca w Cotton Club nie należała do ciężkich. Od czasu do czasu trzeba było posprzątać, wykonać jakąś papierkową robotę. Resztę dnia spędzało się za barem serwując piwa. Czasami trafił się ktoś normalny do porozmawiania, ale zazwyczaj przychodzili ludzie z marginesu, żeby po prostu zapić to, co ich trapiło. Niejednokrotnie trzeba było wyprowadzać ich z lokalu, bo po kilku kuflach robili się nie do zniesienia. Nikt jednak nie pragnął się odegrać, więc obiektywnie musiałem stwierdzić, że stali bywalcy klubu wcale nie byli tacy najgorsi. Sporadycznie wpadali także znajomi dziewcząt, żeby móc z nimi porozmawiać. Cieszyłem się, że mają towarzystwo mniej więcej w swoim wieku i że nie obracają się non stop wśród starszych od siebie ludzi. Nikomu jednak nie ufałem, choć niektórzy bardzo starali się do mnie dotrzeć. Wolałem trzymać bezpieczny dystans, nie znałem tych ludzi i często nawet nie chciałem ich poznawać. Fizzy miała do mnie pretensje, że nie lubię jej znajomych, ale ja po prostu w każdym widziałem wroga i zagrożenie, nawet jeśli nikt nie dawał mi ku temu stosownych powodów. Wolałem dmuchać na zimne i tak też robiłem w jakichkolwiek kontaktach z obcymi. Pod wieczór zaczęło robić się małe zamieszanie, gdy do naszego klubu wkroczyli wokaliści zespołu Dangerous Muse, którzy jakiś czas temu grali tutaj koncert. Goście dosłownie oszaleli. Niecodziennie przychodził tutaj ktoś znany i rozpoznawalny, dlatego od razu wybuchnęła niezła wrzawa. Ludzie pchali się jeden na drugiego, żeby mieć możliwość przebywania jak najbliżej sławnych gwiazd. Doskonale widziałem, jak Lottie przedziera się przez rozszalały tłum i niemal jej przyklasnąłem, gdy bezpiecznie dotarła za bar. Spojrzała na mnie spode łba i kiwnęła mi porozumiewawczo, że teraz to ja mam zająć się roznoszeniem piwa. Co chwilę przychodziłem do niej po kolejne kufle, które nalewała z należytą precyzją. Zauważyłem, że jest już zmęczona i najchętniej wysłałbym ją do domu, ale wiedziałem, że sam sobie nie poradzę. Lex tego dnia pojechał z przyjacielem po zaopatrzenie, bo zaczęło brakować nam kilku rzeczy w klubie. Ta zmiana należała tylko do mnie, więc musiałem wziąć się w garść i ogarnąć jakimś cudem to całe zbiorowisko. Z czasem na szczęście ludzie ochłonęli i nikogo już nie dziwiła obecność zespołu. Panowie rozdali kilka autografów i zrobili sobie pamiątkowe zdjęcia. Zapozowali nawet z Charlotte, z którą przegadali połowę wieczoru i powiedzieli jej, że nie spotkali dotąd milszej kelnerki. Widziałem zadowolenie na jej twarzy, co wprowadziło mnie w pozytywny nastrój. Mimowolnie zacząłem chodzić z uśmiechem od ucha do ucha. Byłem z niej dumny. Nie dość, że była piękna, to jeszcze nieprzeciętnie zdolna i dokładna we wszystkim, co robiła. Widziałem w niej naszą matkę. Jay była identyczna. Zawsze musiała zapiąć wszystko na ostatni guzik. Nie mogła zaistnieć sytuacja, w której coś poszłoby nie po jej myśli. Była stuprocentową perfekcjonistką. Lottie odziedziczyła to po niej. Felicite również była zdolna, ale miała swoje humorki i często chodziła własnymi ścieżkami. Można było o niej powiedzieć, że miała swój świat i swoje pudełko kredek. Może po części było to i dobre, bo była wyobcowana i rzadko kogo wpuszczała do swojego życia. Bliźniaczki były jeszcze zbyt małe, żeby można było powiedzieć o nich cokolwiek konkretnego. Ich życie kręciło się wokół nauki i zabawy i cieszyłem się z tego, że nie zaprzątają sobie głowy niepotrzebnymi kwestiami. Na to było dla nich o wiele za wcześnie. Odetchnąłem z ulgą, że tłum zmalał o połowę i usiadłem za barem obok Charlotte. Chcąc znaleźć dla siebie jakieś zajęcie, zacząłem sprawdzać rachunki rozrzucone po całym barze. Sięgnąłem po telefon komórkowy, żeby użyć kalkulatora do podliczenia zgromadzonej sumy pieniędzy, gdy moim oczom ukazała się nieodebrana wiadomość od nieznanego numeru. Spojrzałem na Lottie, która uśmiechnęła się do mnie jak gdyby nigdy nic. Najwyraźniej nie zauważyła, kiedy otrzymałem tego sms’a. Kliknąłem zieloną słuchawkę i odczytałem wiadomość sprzed prawie trzydziestu minut. Wyprowadź Lottie z klubu. Natychmiast. Poderwałem się jak oparzony i odnalazłem dziewczynę w tłumie ludzi. Narzuciłem na nią kurtkę i nakazałem natychmiast biec do domu. Powiedziałem jej, że Lex i dziewczyny potrzebują pomocy przy sporządzaniu kolacji. Żadne inne kłamstwo nie przychodziło mi do głowy. Siostra spojrzała na mnie pytającym wzrokiem, ale grzecznie opuściła Cotton Club. Patrzyłem przez chwilę, jak oddala się w głąb ciemnej ulicy, modląc się, żeby nie spotkało ją nic złego. Już miałem wrócić za bar, gdy dotarły do mnie jej krzyki…


                                                                       ***

Rzuciłem tace, którą dotychczas trzymałem w dłoni i zostawiłem klub pełen obcych ludzi. Mogli w tym momencie zrobić z nim wszystko, łącznie z wysadzeniem go w kosmos, ale nie dbałem o to, gdy z moją siostrą działo się coś złego. Wybiegłem na ulicę i skierowałem się drogą prowadzącą do domu. Nie mogła odejść daleko, skoro zdołałem usłyszeć jej krzyki. Nie chciałem wołać ją po imieniu, żeby nie daj Boże przypadkowo go nie zdradzić. Nie miałem pewności, co ci ludzie o nas wiedzą. Być może Lottie stała się tylko przypadkową ofiarą jakiejś toczącej się, codziennej bójki, a być może dopadli ją ci sami ludzie, którzy jakiś czas temu dopadli mnie. Ogarnąłem wzrokiem niesłychanie ruchliwą ulicę, ale nie zauważyłem niczego podejrzanego. Przebiegłem chyba wszystkie boczne uliczki, ale ślad po Charlotte zaginął. Skierowałem się w to samo miejsce, do którego zaciągnęli mnie wtedy moi oprawcy. Był to dobry trop i już z daleka zdołałem zobaczyć szarpiącą się siostrę. Trzymali ją przy ścianie identycznie, jak trzymali wtedy mnie. Byłem przekonany o tym, że jest przerażona. Ona przynajmniej miała odwagę się wyrywać, nie to, co ja. Poddałem się walkowerem świadomy tego, że i tak nie dam sobie z nimi rady. Podbiegłem do nich w zastraszającym tempie, wiedząc, że i tak niczego nie zdziałam. Nie mogłem jednak oddać im jej tak łatwo, bez jakiejkolwiek walki. Rzuciłem się na jednego z pięciu mężczyzn, ale ten szybkim ruchem przygwoździł mnie do ściany. Wiedziałem, że jesteśmy przegrani. Oprawcy machali nam nożami przy samych twarzach i czułem, że tym razem to już koniec. Lottie wierciła się niesłychanie próbując w jakikolwiek sposób wydostać się z ich żelaznego uścisku. Była jednak tylko drobną piętnastolatką, która miała tyle siły, żeby udźwignąć co najwyżej tacę z kilkoma piwami na niej. Przejechali jej ostrzem po łopatce robiąc straszliwą szramę. Gdyby nie była moją siostrą, odwróciłbym głowę ze strachu. Jęknęła cicho, ale nadal się nie poddawała. Nie przestawała wiercić się w ich objęciach, jakby była przekonana, że uda jej się oswobodzić. Mężczyzna zaśmiał się z jej determinacji, ale widać było, że był zaskoczony jej siłą woli. Z rany zaczęła sączyć się spora ilość krwi, ale to w ogóle jej nie przeszkadzało. Od czasu do czasu spoglądała na mnie bezradnym wzrokiem, jakby żądała ode mnie jakiejkolwiek pomocy czy wsparcia. Wiedziałem jednak, że była świadoma, że źle się to dla nas skończy. Żałowałem, że nie odczytałem wcześniej sms’a od zielonookiego chłopaka. Być może gdybym wypuścił ją z Cotton Club te pół godziny wcześniej, zdołałaby bezpiecznie dotrzeć do domu nie natrafiając przy tym na bandę nieprzewidywalnych mężczyzn. Teraz było już jednak zdecydowanie za późno na tego typu rozważania. Zawaliłem sprawę po całości narażając moją siostrę na śmierć, choć być może mogła jej tego dnia uniknąć.
- Co tam, panienko? – syknął w jej kierunku jeden z nich. – Nie boli? – powiedział przytykając ostrze noża do jej rany. Wydała z siebie stłumiony krzyk, gdy bił koniuszek narzędzia prosto w rozcięte miejsce.
- Zostaw ją, do jasnej cholery! Macie mnie. To jeszcze dziecko. – powiedziałem resztkami siły. Przerażająco mocno ściskali mnie za gardło. Ledwo łapałem oddech. Czułem, jak do mojej głowy uderza krew. Robiło mi się coraz bardziej słabo, ale walczyłem, bo wiedziałem, że nie mogę od tak po prostu zemdleć zostawiając Lottie samą z tymi ludźmi. Wszyscy głośno się roześmiali, utwierdzając mnie w przekonaniu, że mają w głębokim poważaniu to, co właśnie do nich powiedziałem. Ulica była pusta, więc nie było sensu krzyczeć o pomoc. Zresztą, znając tutejszych ludzi były nikłe szanse, że ktokolwiek zainteresowałby się tym, co właśnie się tutaj rozgrywało. Odszukałem dłoń Charlotte i mocno ją ścisnąłem, chcąc dodać jej nieco otuchy. Spojrzała na mnie wzrokiem pełnym współczucia.
- Kochane rodzeństwo! – krzyknął jeden z nich. – Dobrze. Będzie wam raźniej umierać. – powiedział i przyłożył mi nóż do gardła. – Najpierw ty, czy ona? Zrobię wyliczankę… „Siedzi baba na cmentarzu, trzyma nogi w kałamarzu…” – zaczął wyliczać przesuwając broń na zmianę to do mnie, to do Lottie. Zamknąłem oczy i czekałem na nadchodzącą śmierć. Byłem kompletnie zrezygnowany. Nie miałem wątpliwości, że zaraz oboje skończymy pod tym zimnym murem, na środku jednej z ulic w Bronx, a nazajutrz policja znajdzie nasze martwe ciała i nawet nie zaprzątnie sobie głowy sprawdzeniem, jak do tego doszło.
- „Przyszedł duch, babę buch, baba fik, a duch znikł…” – słyszałem jak znajomy głos kończy niezbyt optymistyczną rymowankę. Do moich uszu natychmiast dotarł dźwięk ładowania pistoletu. Wiedziałem, że teraz gra toczy się już całkowicie na poważnie. Wolałem w zasadzie zginąć od kulki niż z nożem wbitym w żebra. Ta śmierć byłaby o wiele dłuższa i o wiele bardziej bolesna. – Puść dziewczynę. – rozkazał szósty chłopak, przykładając pistolet do skroni jednego z mężczyzn. Pozostała czwórka nadal trzymała mnie w ciasnym uścisku. – Ile razy mam wam powtarzać, że oni są moi?
- Ty jesteś tylko nędznym, małym kretynem, który chyba zapomniał, jak się zabija. – syknął facet z pistoletem przy głowie. – Jakim cudem ten chłopak spieprzył ci już kilkakrotnie?
- Zamknij mordę i puść dziewczynę albo rozwalę ci ten durny łeb! – krzyknął mu wprost do ucha. Jeden z pozostałej czwórki stanął za nim i podobnie jak zielonooki, przyłożył mu do skroni pistolet. Młodych chłopak bez wahania obrócił się i pociągnął za spust. Dźwięk był tak głośny, że przeszły mnie na wskroś. Poczułem, jak Lottie z przerażeniem spuszcza głowę, gdy martwe ciało jednego z mężczyzn opadło tuż pod jej nogi. Trup był niewyobrażalnie blisko niej, co spowodowało, że się rozpłakała. Pierwszy raz była naocznym świadkiem zabójstwa. Ja byłem do tego już przyzwyczajony. Często widziałem bójki przed Cotton Club i doskonale zdawałem sobie sprawę, że niejedna z nich kończy się czyjąś śmiercią. Wychodząc z pracy kilkakrotnie widziałem, jak pakuje się trupy do czarnych worków, a potem po prostu się je wywozi. Nie był to dla mnie nowy widok, aczkolwiek nie powiem, było to przerażające. Zwłaszcza, gdy działo się to w bezpośrednim otoczeniu, praktycznie tuż pod naszymi nogami.
Mężczyzna w trybie natychmiastowym odrzucił Charlotte na bok i stanął twarzą do nastolatka. Zmierzył go przerażonym wzrokiem zatrzymując się na jego twarzy przyozdobionej bordowymi kroplami krwi przyjaciela. Lokowany chłopak był bezwzględny i gotów do zabicia kolejnych osób z nami na czele listy. Spojrzał na leżącą pod murem Lottie i skinął do niej głową, żeby brała nogi za pas. Nawet nie drgnęła. Chyba oboje mieliśmy to we krwi, że gdy przychodził moment, w którym ktoś dawał nam szansę na uratowanie sobie tyłka, siedzieliśmy jak wryci nie wiedząc, co robić.
- Ja pierdole… - powiedział zrezygnowany. Nadal trzymał przed sobą pistolet wycelowany w pozostałych mężczyzn i bacznie śledził ich każde, choćby najdrobniejsze drgnięcie. – Spierdalaj stąd, dziewczyno! Już cię tu nie ma! – wydarł się na moją siostrę, a ta posłała mi porozumiewawcze spojrzenie. Gdybym tylko miał siłę wypowiedzieć choćby jedno słowo, wrzasnąłbym z całych sił, żeby stąd uciekała. Jednak zrozumiała aluzje. Wstała i pobiegła w stronę domu. Byłem wdzięczny temu młodemu człowiekowi, że ocalił jej życie. Miała dopiero piętnaście lat i wszystko przed sobą. Nie miałem jednak pewności, że taka sytuacja więcej się nie powtórzy. – Teraz puśćcie tego chłopaka i spadajcie stąd, jeśli nie chcecie skończyć jak Dylan. – powiedział, teatralnie kopiąc zwłoki pod sobą. Mężczyźni ustąpili i zaczęli uciekać ile sił w nogach. Ponownie zostałem sam i wpatrywałem się w szmaragdowe tęczówki młodego zabójcy. Bezradnie potrząsnął głową i przyłożył mi pistolet do skroni. Nie było to niczym dziwnym, że po raz kolejny wyprowadziłem go z równowagi. Powinni dać mi za to jakiś medal, przynajmniej srebrny, już nie mówię o złocie. Odczekał moment, a gdy był już pewny, że pozostali mordercy oddalili się, opuścił broń. Szarpnął mnie za ubrania i wciągnął do samochodu, który stał zaparkowany na rogu ulicy. Nie zauważyłem go wcześniej, ale byłem usprawiedliwionym tym, że byłem w szoku, gdy rozgrywała się cała ta akcja. Wrzucił mnie na siedzenie pasażera po czym sam usiadł za kierownicą i odetchnął.
- Jesteś skończonym kretynem, już ci to mówiłem. – powiedział spokojnym tonem, wpatrując się przed siebie, jakby szukał czegoś lub kogoś wzrokiem. – Napisz do tej małej, że ma nikomu nie mówić, a już tym bardziej nie dzwonić na policję. To tylko pogorszy waszą sytuację, chyba zdajecie sobie z tego sprawę. – powiedział, patrząc, jak trzęsącymi dłońmi wystukuję wiadomość do siostry. – Dodaj, że wrócisz do domu jutro rano. – ponowne głośno odetchnął. – Co ja z tobą mam, człowieku. – odpalił stacyjkę samochodu i ruszył przed siebie. Złamał chyba wszystkie możliwe prawa ruchu drogowego, łącznie z przejeżdżaniem na czerwonym świetle. W Bronx jednak bezprawie było na porządku dziennym i tutaj nikt nie miał obowiązku interweniować, a nawet bał się to robić, bo w mieście roiło się od ludzi posiadających broń. Policja niejednokrotnie bała się zatrzymać kogokolwiek, bo wiedziała, że trafia na równego sobie przeciwnika. Nikt też nie zagłębiał się w to, jak ludzie umierają i co jest tego powodem. Zabójstwo było tutaj legalne do momentu, w którym nie przyłapano kogoś na surowym uczynku, a należało to do rzadkości. To była dzielnica pozbawiona jakiejkolwiek moralności. Łatwiej było tutaj kupić narkotyki, niż chleb. Ludzie żyli obok siebie i musiał stać się cud, żeby ktokolwiek nawiązał z kimś jakąkolwiek więź. Dorastając tu, człowiek albo schodził na złą drogę, albo żył z dala od wszystkich. Mijaliśmy po drodze jakieś stare budynki, których nigdy w życiu nie widziałem i nawet nie przypuszczałem, że może istnieć jeszcze brzydsza ulica w Bronx niż ta, na której całe życie mieszkałem. Podziwiałem z okna migające telebimy i reklamy porozwieszane dosłownie wszędzie, na każdym słupie i płocie. Kolejny raz nie wiedziałem, dokąd wiezie mnie ten człowiek, ale jakoś nie miałem ochoty i powodu ku temu, aby prosić go o jakiekolwiek informacje. Wiedziałem, że i tak nie udzieli mi stosownej odpowiedzi. Całą drogę milczał, odezwał się dopiero wówczas, gdy zaparkował w jakiejś ciemnej alejce i kazał mi wysiąść z samochodu. Stanąłem oparty o maskę i czekałem, aż nieznajomy spali dopiero co zapalonego papierosa. Kątem oka obserwowałem z jaką gracją wypuszcza dym z ust, tworząc przy tym charakterystyczne kółeczka. Nienawidziłem zapachu papierosów, ale nie miałem wyjścia i chcąc nie chcąc, musiałem go wdychać. Nie chciałem sprzeciwiać się zielonookiemu, bo wiedziałem, że kiedyś wyprowadzę go z równowagi już na dobre. Wolałem nie podkładać się samemu pod jego nóż, dlatego stałem tam bez najmniejszego protestu. Odkaszlnąłem głośno, gdy doleciał do mnie dym nikotynowy. Spojrzał na mnie pogardliwym wzrokiem i wrócił do zaciągania się tym świństwem. Może niektórym wyda się to śmieszne, ale przez dwadzieścia dwa lata życia nie miałem papierosa w ustach i nie znałem nawet jego smaku. Przetarłem zaspane oczy i odczytałem wiadomość, którą dosłownie przed chwilką otrzymałem. Nic nikomu nie powiem. Wracaj cały i zdrowy, kocham Cię. Odetchnąłem z ulgą, wiedziałem, że Lottie posłucha mojej rady i nie piśnie ani słówka o tym, co dzisiaj miało miejsce. Byłem pewny, że gdyby była dziś ze mną Felicite, policja na całym świecie wiedziałaby już o całej sprawie. Ona nigdy nie umiała trzymać języka za zębami i często przez to pakowała się w kłopoty. Usiadłem na samochodzie, zmęczony opieraniem się o niego. Maska lekko skrzypnęła pod ciężarem mojego ciała, ale nie uszkodziła się tak, jak to pamiętne łóżko. Spojrzałem na siedzącego na chodniku chłopaka. W blasku przejeżdżających samochodów blizna na jego twarzy odbijała się jasną poszlaką. Była głęboka, ktoś go kiedyś nie oszczędził. Zastanowiłem się w myślach, jak to jest żyć z taką pamiątką na twarzy. Chyba odczytał moje myśli, bo nie minęła chwila, a odpowiedział na moje nieme pytanie.
- Miałem trzynaście lat, gdy ktoś mi to zrobił… - spojrzał na mnie poważnie. W jego oczach dało się ujrzeć kompletną pustkę. Nie zdradzał żadnych emocji i nie wiedziałem, czego mam się po nim spodziewać. – Lekarze od razu byli pewni, że to trwałe oszpecenie.
Pokiwałem współczująco głową, bo nie miałem pojęcia, co miałbym mu powiedzieć. Słowa i tak były nieodpowiednie w tak krępującej dla mnie sytuacji. Po raz kolejny złapał mnie na tym, jak mierzę go wzrokiem, ale on po prostu mnie ciekawił, intrygował. Był moim kompletnym przeciwieństwem. Chodził ubrany non stop w czarne ubrania, przy czym ja zawsze zakładałem na siebie paletę barw. Niejednokrotnie miał porozdzierane koszulki, ale nadal wyglądał w nich cholernie dobrze. Był niesamowicie umięśniony, jakby lata pracował nas swoją sylwetką. Ja musiałbym spędzić wiele miesięcy na siłowni, żeby osiągnąć choć minimum tego, co on. Na dodatek kopcił multum papierosów, brał narkotyki, a jego ciało zdobiły tatuaże. Wyglądałem przy nim jak kompletny przeciętniak, za to on wyróżniał się wszystkim. Najbardziej zaskakująca była jednak głębia jego oczu. Zielone, kocie, ale wbrew pozorom nieszczęśliwe i zagubione, nie umiejące patrzeć na kogoś dłużej, niż przez kilka sekund. Był chodzącą sprzecznością. Raz groźny, zadziorny i nieznoszący sprzeciwu, za chwilę łagodny, spokojny i skupiony, nie przejawiający żadnych oznak agresji. Gdybym miał określić go jednym słowem, powiedziałbym o nim „zagadka”.
- Chodź do środka… - wyrwał mnie z rozmyślania na jego temat. Wstałem i przewróciłem się na chodnik. Momentalnie zakręciło mi się w głowie i miałem mroczki przed oczyma. Mógłbym dosłownie łapać je w powietrzu. Nie spodziewałem się, że podejdzie i pomoże mi wstać. Chwycił mnie pod ramię i dźwignął do góry. Odczekał moment, aż złapałem równowagę, po czym bez żadnego słowa zniknął za drzwiami jakiegoś domu. Rozejrzałem się po okolicy, jednak nie miałem bladego pojęcia, gdzie trafiłem tym razem. Wciągnąłem do ust rześkie powietrze i ruszyłem za lokowanym chłopakiem. Stał oparty o rozwaloną szafę i zapalał kilka świeczek, stojących na niskim stoliku. Stanowiły chyba jedne źródło światła w tym małym pomieszczeniu. Było tutaj jednak nieco przytulniej, niż w poprzednim domu. Tu przynajmniej nie zauważyłem ułożonej w kącie sterty broni od noży po pistolety. Być może po prostu ją gdzieś ukrył, bo nie sądziłem, że ktoś taki jak on porusza się bez jakiejś spluwy czy czegoś podobnego.
- Napijesz się ze mną? – powiedział, nalewając do szklanki czystą wódkę. Spojrzałem na niego zdziwiony, gdy przelał niemalże połowę zawartości butelki.
- Nie piję. – odparłem. Nigdy nie miałem styczności z alkoholem podobnie, jak z papierosami. Zastanawiałem się, jak po wypiciu takie dawki zamierza nazajutrz odwieźć mnie do domu w jednym kawałku.
- Masz problem, bo tym razem się napijesz. – powiedział i wyciągnął w moim kierunku szklankę zapełnioną prawie do połowy. Przejąłem ją od niego, choć nie zamierzałem upić nawet łyka tego trunku. Usiadłem obok niego na materacu pod oknem i oboje milczeliśmy. Chłopak stuknął tylko rantem szklanki o moją szklankę i wypił całą zawartość jednym przechyleniem. Skrzywił się nieznacznie i przetarł usta wierzchem dłoni. Oparł głowę o ścianę mierzwiąc jednocześnie rękoma swoje bujne loki. Przymknął powieki i kilkakrotnie westchnął. – Mam ci wiele do powiedzenia. Jak się nazywasz? – nawet na mnie nie spojrzał, nadal tkwił w poprzedniej pozycji.
- William Austin. – wyrzuciłem z siebie bez najmniejszego namysłu. Kłamstwo, kłamstwo i jeszcze raz kłamstwo. Intuicyjnie czułem, że lokowany już dawno mnie przejrzał.
- Aha, czyli nadal sobie nie ufamy. Dobrze, jak sobie życzysz, chłoptasiu. – dodał i obrócił się do mnie plecami. Nie minęło piętnaście minut, gdy do moich uszu dotarł dźwięk cichutkiego pochrapywania. Siedziałem w jednym pomieszczeniu z zabójcą. Z chłopakiem, który kilka godzin temu z zimną krwią strzelił mężczyźnie w głowę i jak gdyby nigdy nic otarł jego krew cieknącą po swoim policzku. Byłem tuż obok niego, na wyciągnięcie ręki i dziwnym trafem, nie odczuwałem większego strachu. Nawet nie wiedziałem, kiedy zasnąłem… Obudziłem się na tylnym siedzeniu jego samochodu. Znów dokądś pędziliśmy i z tego, co zdołałem ujrzeć przez zaspane oczy, nie była to droga prowadząca do mojego domu. Momentalnie poderwałem się, żeby usiąść, ale skończyło się to tym, że uderzyłem się w sufit samochodu. Nieznajomy obserwował mnie w lusterku i uśmiechał się pod nosem widząc, jak z czułością rozmasowuje sobie obolałe miejsce. Rzuciłem pod nosem jakimś przekleństwem i usadowiłem się w wygodnej pozycji. Przyciągnąłem nogi do klatki piersiowej i patrzyłem przez uchylone okno. Na dworze było jeszcze szaro, więc z pewnością nie dochodziła nawet szósta nad ranem. Wychyliłem się, żeby spojrzeć na tablicę rozdzielczą samochodu z nadzieją, że znajdę jakikolwiek zegarek, ale niestety, nie było go tam ani nigdzie indziej. Oparłem głowę o zagłówek samochodu i przymknąłem zmęczone powieki. Nie pamiętałem już, kiedy tak naprawdę porządnie się wyspałem. Codziennie rano wychodziłem do pracy, z której wracałem późno w nocy, żeby rano ponownie wstać i wyjść z domu. I tak na okrągło.
- Dosłownie da się ciebie wynieść śpiącego. – rzucił nawet ciepłym tonem, jeśli tak można określić w ogóle barwę jego głosu. Należał do tych nielicznych ludzi, które posiadają wrodzoną chrypkę w głosie. Bardzo pasowała do jego całokształtu.
- Czuje się w pewnym sensie uprowadzony. – powiedziałem bez chwili zastanowienia, ale w sumie trafiłem w samo sedno. Nie wiedziałem z kim jadę i nie wiedziałem dokąd, więc bez problemu można by było nazwać to porwaniem, gdybym wczoraj dobrowolnie nie wsiadł do jego samochodu. Sam się o to wszystko prosiłem. Mogłem spróbować mu uciec, choć pewnie i tak by mnie dogonił, ale lepsze to, niż dobrowolne poddanie się kryminaliście. Zaparkował samochód przed kutą, metalową bramą. Rozpoznałem to miejsce i nie chciałem tutaj wracać, chyba, że we własnej trumnie, ale wtedy już nie ja bym o tym decydował. Zastanawiałem się, dlaczego przywiózł mnie akurat na ten beznadziejny cmentarz niedaleko Bronx. Rozkopane groby nie napawały mnie optymizmem, ale mimo wszystko kroczyłem za młodym chłopakiem. Skręcił w pierwszą lepszą alejkę i usiadł na rodzinnym grobowcu. Rzucił mi krótkie spojrzenie, po czym poklepał dłonią miejsce obok siebie, dając mi znak, że mam tutaj usiąść. Niepewnie podszedłem bliżej grobu, ale nie zamierzałem na nim siadać. Co jak co, ale miałem poszanowanie nawet dla zmarłych i nie chciałem w taki sposób zakłócać ich spokoju. Pokręciłem kilkakrotnie głową, żeby zobaczyć, czy jesteśmy sami. Zielonooki odchrząknął znacząco i pociągnął mnie tak mocno, że w jednej chwili leżałem tuż obok niego. Szybko podniosłem się, siadając z nim ramię w ramię. Odpalił papierosa, po czym mimowolnie odsunąłem się od niego. Nie chciałem umierać na raka płuc, choć wiedziałem, że raczej i tak mi to nie grozi, bo zdążę zginąć zanim miałbym okazję na dobre się rozchorować.
- Naprawdę chcesz skończyć tutaj wraz ze swoimi czterema siostrami? – rzucił pytanie między jednym, a drugim zaciągnięciem się dymem.
- Skąd wiesz, że mam… - nie zdążyłem dokończyć, bo od razu wszedł mi w słowo.
- Śmieszne, ale wiem o tobie więcej, niż ty sam. – zaśmiał się krótko i wrócił do palenia tego świństwa.
- Nie, nie chcę tutaj skończyć. – rzuciłem pewnie i odwróciłem wzrok w stronę nagrobka, na którym siedzieliśmy, aby odczytać imiona i nazwiska zmarłych. Umarli młodo, cała czwórka osób, która była tutaj pochowana.
- Wiesz, na twoim miejscu okradłbym kilka pierwszych, lepszych emerytek, porwałbym komuś jakiś tandetny samochodzik, spakował dupę w troki, zabrał rodzeństwo i wyjechał na drugi koniec świata. A ty nadal tkwisz na tym zadupiu i zarabiasz leganie pieniądze, gdy bandyci depczą ci po piętach. Powiem to raz jeszcze, jesteś skończonym idiotą. – chyba lubił mnie tak nazywać, bo robił to notorycznie. Spojrzał na mnie i puścił w moim kierunku nikotynowe kółeczko. Skrzywiłem się, gdy do moich nozdrzy dotarł jego zapach.
- To nie jest takie łatwe, jak ci się wydaje. Nie jestem taki, ja ty. – rzuciłem przez zaciśniętą szczękę. Nie wiedziałem, czy to porównanie go nie zdenerwuje.
- Fakt. Jesteś pieprzonym aniołem stróżem, głoszącym swoje herezje typu: „Zło dobrem zwyciężaj”. Pogadamy, jak w końcu mi zaufasz.
- Nie zrobię tego. Nie zaufam komuś, kto bawi się ze mną w kotka i myszkę, żeby potem zabić mnie z zimną krwią. – zaśmiał się na moje słowa, wstał i po prostu sobie poszedł. Robił tak, aby uciąć niezręczne tematy lub gdy pytałem go o coś, a on nie chciał udzielić mi odpowiedzi. Nie byłem w stanie mu w pełni zaufać, choć jak na razie nie zrobił niczego przeciwko mnie. Nie zmieniało to jednak faktu, że wiedziałem, do czego był zdolny. Ba, nawet mogłem to na własne oczy zobaczyć. Nigdy nie zapomnę, jak ze stoickim spokojem strzelił w głowę tego mężczyzny. Było to co prawda w obronie własnej, ale to nie zmienia faktu, że w ogóle się tym nie przejął. Po prostu nacisnął spust. Bez skrupułów, bez żadnego współczucia, bez refleksji nad tym… Usiadłem na miejscu pasażera i ruszyliśmy w dalszą drogę. Wysadził mnie jak zawsze na rogu ulicy, naprzeciwko miejsca mojej pracy. Cotton Club był otwarty, ale nie zauważyłem niczego niepokojącego w środku. Dochodziła siódma rano, więc Lex jeszcze spokojnie spał. Miałem czas, aby uprzątnąć wszystko po tym, jak wczoraj zostawiłem ten lokal samopasem. Wszedłem do środka i zdziwiłem się, gdy ujrzałem za plecami zielonookiego chłopaka. Podnosił porozrzucane stoliki i układał wokół nich krzesła. Miałem szczęście, że chociaż zamknąłem kasę i nie zniknęły z niej żadne pieniądze. Szkody nie były wielkie, zaledwie kilka zbitych kufli i szklanek, więc wystarczyło tylko dokładnie pozamiatać. Od razu zabrałem się do pracy, kątem oka obserwując towarzysza mojej podróży. Uwijał się niesłychanie szybko, więc oboje w pół godziny doprowadziliśmy klub do stanu używalności. Wyglądał identycznie jak zawsze. Nikt nie byłby w stanie zauważyć żadnej zmiany. Odetchnąłem z ulgą, że ludzie nie roznieśli tego miejsca i że nie zastałem tutaj samej podłogi i resztek ścian. Już miałem zaproponować nieznajomemu jakieś śniadanie w ramach podzięki, ale nie zdążyłem się nawet spostrzec, a już go nie było. W pośpiechu napisałem wiadomość do Lottie, że jestem już w Cotton Club cały i bezpieczny. Niespełna dwadzieścia minut temu siostra stanęła w drzwiach lokalu, mierząc mnie dokładnie wzrokiem.
- Jakim cudem ten człowiek nie zrobił ci niczego złego? – zapytała przez łzy. Przytuliłem ją do siebie i porozumiewawczo wzruszyłem ramionami. Nie miałem pojęcia, co powinienem jej odpowiedzieć, bo sam nadal zastanawiałem się, jak udało mi się utrzymać się przy życiu.

                                                                       ***

Po nowym roku ruch o wiele się zwiększył. Do Bronx notorycznie zaczęli przyjeżdżać zwolennicy rockowych koncertów, które były organizowane w każdy piątek w naszym klubie. Goście mieli okazję pobyć z gwiazdami, zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia czy otrzymać autografy. Oznaczało to o wiele więcej pracy, więc obydwie dziewczyny wróciły do roli kelnerek. Od ostatniego incydentu z udziałem moim i Lottie nic złego się nie wydarzyło. Nie spotykaliśmy podejrzanych ludzi, nikt nas nie obserwował, nie śledził, nie otrzymywałem wiadomości od nieznajomego. Nie wiedziałem, co o tym sądzić. Z jednej strony czułem niesłychaną ulgę, że być może w końcu będziemy mieli spokój, z drugiej strony miałem wrażenie, że to cisza przed burzą. Tego dnia w klubie ponownie występował zespół Dangerous Muse promując swój nowy krążek „Danger”. Przyjechał kilka godzin przed występem i rozmawiał z nami w najlepsze. Jeden z wokalistów rozpoznał Lottie i od razu zaczął z nią ożywioną dyskusję na temat ulubionej muzyki. Nie zamierzałem stać bezczynnie za barem, więc raz jeszcze postanowiłem pozamiatać podłogę, aby wszystko wyglądało idealnie na występ. Wiedziałem, że goście i tak nie zwracają uwagi na to, czy jest posprzątane, czy też nie, ale robiłem to dla zaspokojenia swojego własnego sumienia. Po skończonej pracy usiadłem na parapecie i oparłem się o okno. Poderwałem się jak oparzony, gdy ktoś w nie zapukał. Wydobyłem z siebie nawet niespodziewany krzyk i wyjrzałem przez szybę. To był on. Narzuciłem na siebie kurtkę i w pośpiechu wyszedłem na zewnątrz. Była końcówka stycznia, ale śnieg nadal nie dawał za wygraną i sypał z nieba jak gdyby nigdy nic. Podszedłem do chłopaka i stanąłem naprzeciwko niego. Nie zamierzałem odezwać się pierwszy i nie zamierzałem przeszkadzać mu w dopalaniu papierosa, więc odsunąłem się nieznacznie w bok. Na ulicy zaczęli zbierać się ludzie z nadzieją, że zostaną wpuszczeni do klubu wcześniej, niż to było przewidziane. Lex wyszedł na zewnątrz i wpuszczał pojedyncze osoby, żeby nie zrobiło się niepotrzebne zamieszanie. Zespół najwyraźniej musiał skryć się za kulisami, bo z Cotton Club nie dochodziły żadne entuzjastyczne okrzyki. Zacząłem nieco denerwować się całą sytuacją, zwłaszcza, że dziewczyny zostały same w lokalu, a nigdy nie wiadomo, kogo szef wpuszczał do środka. Niecierpliwie przestępowałem z nogi na nogę, dając tym samym do zrozumienia, że nieco mi się spieszy. Zielonooki nic sobie z tego nie robił, usiadł na swoim motorze i przyglądał się zgromadzonemu tłumowi.
- Czego chcesz? – syknąłem, bo byłem już zniecierpliwiony i strasznie marzłem.
- A widzisz, zimno ci. Ja też musiałem raz na ciebie czekać. Czemu zaraz muszę czegoś chcieć? – dorzucił i spojrzał mi w oczy. – Po prostu obserwuję.
- Fajnie, a może tak wejdziesz do klubu i tam sobie poobserwujesz? Ja tutaj marznę, poza tym, moje siostry są same w środku. – dodałem i oparłem się o jego motor.
- Jesteś idiotą. Jakbym w Cotton Club był w stanie zaobserwować cokolwiek podejrzanego. Puknij ty się w ten durny łeb. – pokręcił głową. Poczułem się trochę urażony. Wyciągał mnie na dwór, żeby wygarnąć mi, jakim to ja jestem idiotą i półmózgiem. – Spadaj do środka i miej z łaski swojej telefon przy tyłku. Dam ci znać w razie czego. – spojrzałem na niego pytającym wzrokiem, ale nie dorzucił już nic więcej ze swojej strony. Pobiegłem z powrotem do lokalu i od razu odnalazłem wzrokiem siostry. Usiadłem za barem i schowałem komórkę do kieszeni, aby w razie co momentalnie wyczuć wibracje. Nie ufałem do końca temu chłopakowi, ale chyba nie miał złych zamiarów. Przynajmniej na razie. Dotychczas robił wszystko, żeby nas ochronić, co pewnie też miało jakiś sens w tej jego tajemniczej układance. Lex wpuścił już wszystkich do klubu i zespół bez jakichkolwiek problemów mógł zacząć swój kolejny wstęp na deskach tego lokalu. Obserwowałem ze skupieniem zebranych gości, ale nie zauważyłem nikogo podejrzanego i rzucającego się w oczy. Za każdym razem wodziłem wzrokiem za Felicite i Charlotte, gdy tylko wykraczały poza bar, aby zanieść komuś zamówienie. Ludzie traktowali je prawidłowo, nikt nawet ich nie zaczepiał i nie rzucał jakiś niestosownych tekstów. Goście chłonęli muzykę jak gąbka. Przez chwilę pomyślałem nawet, że być może takie koncerty stanowiłby jakiś ratunek dla Bronx, ale szybko porzuciłem tego typu myśli. Usłyszałem chwilowe zakłócenia dobiegające z głośników i szybko się od nich odsunąłem. Mój telefon spowodował delikatne zamieszanie, ale nikt ze zgromadzonych nawet się tym nie przejął. Spojrzałem na wyświetlacz i serce zabiło mi jak młotem. Wyprowadź dziewczyny zapleczem i zaprowadź je do domu. Szybko. Postaraj się przemknąć niezauważenie. Najlepiej, żebyś już nie wracał do klubu. Poinformowałem Lexa, że dziewczyny muszą wrócić do domu, a ten oczywiście się zgodził. Nie powiedziałem mu jednak, że ja także już dziś tutaj nie wrócę. Za godzinę miał przyjechać Alex z zaopatrzeniem, więc byłem pewny, że zostanie i pomoże szefowi w dopilnowaniu porządku. Dosłownie szarpnąłem obie siostry i biegiem wyprowadziłem je przez zaplecze. Całą drogę pokonaliśmy bez większych problemów. Nikt za nami nie szedł i byłem niemalże pewny, że nikt nawet nas nie zauważył. Wszedłem z nimi do środka, żeby upewnić się, że wszystko gra, po czym zakluczyłem drzwi i udałem się z powrotem do klubu pchnięty wyrzutami sumienia. Podświadomie wiedziałem, że nie powinienem tego robić, ale nie chciałem zostawić Lexa samego. Byłem mu bardzo wdzięczny za wszystko, więc nie mogłem pozwolić, by sam musiał pilnować całego lokalu. Nie wiedziałem nawet, dlaczego miałem zaprowadzić dziewczyny do domu. Może to była kolejna zagrywka ze strony tego młodego chłopaka. Być może wiedział, że będę wracał do klubu, że zostawiłem siostry same i tym samym ułatwiłem bandytom dostęp do nich. Stanąłem na środku ulicy, nie wiedząc, czy wracać do pracy, czy do domu. Cofnąłem się kilka kroków, żeby za chwilę zrobić kilka w przód. Wahałem się chyba o kilka minut za długo, bo nagle usłyszałem wystrzał i poczułem silny ból w okolicach ramienia. Upadłem na kolana dłonią zakrywając ranę. Bolało jak jasna cholera, czułem, jak pulsuje mi skóra, a ból przeszył mnie na wskroś. Nigdy dotąd nie czułem czegoś podobnego. Moja złamana niegdyś noga to do tego pikuś. Leżałem na środku ulicy i nie byłem w stanie dźwignąć się nawet na kolana, nie mówiąc już o wstaniu na nogi. Przekręciłem się na drugi bok, żeby nie drażnić dodatkowo krwawiącej rany. Zdrową ręką próbowałem wyjąć z kieszeni telefon komórkowy, ale każdy, nawet najdrobniejszy, ruch sprawiał mi ból. Otarłem dłonią spocone czoło i resztkami trzeźwego umysłu próbowałem znaleźć jakiś sposób, żeby dotrzeć do domu. Mogłem krzyczeć, ale nie sądziłem, że kogokolwiek by to zainteresowało. Ludzie tutaj byli przyzwyczajeni do tego, że ciągle się coś działo. Wiedziałem, że nikt nie przyjdzie mi z pomocą. Poderwałem się z miejsca, ale szybkie szarpnięcie nie wpłynęło na moją korzyść. Przekląłem się w duchu, że nie zostałem w domu z siostrami, Lex przecież zrozumiałby moją jednodniową nieobecność. Musiałem zebrać się w sobie i już prawie stałem na nogach, gdy drogę zajechał mi motor. Silne hamowanie tuż koło mnie spowodowało, że zachwiałem się i upadłem z powrotem na chłodną ulicę. Traciłem czucie w całej ręce, a kolejny upadek wywołał następną falę przerażającego bólu. Nie sądziłem, że postrzał może tak doskwierać. Leżałem na ziemi z zamkniętymi oczyma. Było mi obojętne, kto nade mną stał. W tamtym momencie modliłem się tylko o to, żeby ktoś mnie dobił. Nieznajomy kucnął przy mnie i pokręcił teatralnie głową. Już wiedziałem, kim był.
- Idiota… - rzucił swoim stałym tekstem. – Tak myślałem, że wyjdziesz z tego cholernego domu kierowany wyrzutami sumienia. – wybuchnął śmiechem. Mi nie było niestety tak wesoło, jak jemu. Zwijałem się z bólu tuż pod jego nogami. Gdybym nie miał dwudziestu dwóch lat rozpłakałbym się jak małe dziecko, ale nie wypadało mięknąć przy kimś takim, jak on. Delikatnie pomógł mi usiąść, a później objął mnie w pasie i przeniósł mój ciężar ciała na siebie. Posadził mnie z przodu motoru, a sam usiadł za mną. Jakimś cudem opanował technikę prowadzenia tej maszyny siedząc na miejscu pasażera. Szczerze mówiąc, w tamtym momencie było mi wszystko obojętne. Nie interesowało mnie, czy zaraz spadnę, czy oboje zabijemy się na tym pędzącym sprzęcie, czy wywiezie mnie w diabły. Kręciło mi się w głowie i robiło mi się coraz bardziej słabo. Oparłem głowę na jego ramieniu, ale nawet nie zaprotestował. Zamknąłem ciężkie powieki i odpłynąłem…

                                                                       ***

Nie wiem, która była godzina, gdy powróciłem do żywych. Leżałem na łóżku w jakimś kolejnym, nieznanym mi miejscu. Byłem bez koszulki, a ramie owinięte miałem elastycznym bandażem. Ból nadal nie ustępował, choć nie rozrywał mnie tak, jak na samym początku. Kilkakrotnie zamrugałem oczyma, żeby obraz przede mną stał się wyraźny. Zielonooki chłopak siedział naprzeciwko mnie na bujanym fotelu i nucił znaną mi melodię. Była to piosenka „9 Crimes” Damiena Rice’a, którą wręcz uwielbiałem. Wyrzucał z siebie kolejne wersy, nie wiedząc, że już się obudziłem. „It’s the wrong kind of place, to be thinking of you, it’s the wrong time for somebody new, it’s a small crimes and I’ve got no excuse(„To nieodpowiednie miejsce, aby myśleć o tobie, to nieodpowiedni czas na kogoś nowego, to jest drobnym przestępstwem, na które nie mam żadnego usprawiedliwienia”). Nie wiedzieć czemu, zrobiło mi się nagle strasznie przykro. Zacząłem zastanawiać się, co wydarzyło się w jego życiu, że stał się kimś takim. Takim bezwzględnym mordercą, planującym wszystko z niebywałą precyzją, a zarazem chłopakiem, który dba o swoją ofiarę nucąc jej jedną z najpiękniejszych i zarazem najsmutniejszych melodii.
- Nie myślałeś kiedyś nad karierą wokalną? Masz niebywały głos. – powiedziałem ochrypniętym głosem i usiadłem na łóżku. Przyłożyłem dłoń do rany i mimowolnie skrzywiłem się, czując, jak ramie ciągnie mnie w dół.
- Napisałem do twoich sióstr, żeby się nie martwiły i że postarasz się wrócić jutro. Lottie odpisała, że strasznie cię kocha. – odparł. Dało się wyczuć smutek w jego głosie. Był zmiennym człowiekiem. Chwilami z brutalnej bestii zamieniał się w uczuciowego, młodego mężczyznę, który po prostu jest zagubiony. Nic o nim nie wiedziałem, ale czułem, że ma dwa oblicza, że walczy sam ze sobą, rozdzierany przez zło i dobro. Nie dbałem o to, że notorycznie ignorował moje pytania, że zbywał mnie chamskimi tekstami lub, że nazywał mnie skończonym idiotą. Wiedziałem, że gdzieś tam, w jego wnętrzu tkwi coś dobrego. Nie wiedziałem jednak, czy to coś zmienia. Moja sytuacja była nieciekawa. Ścigał mnie gang zabójców z tym młodym na czele, miałem masę długów i cztery siostry na utrzymaniu, jednak mimo wszystko kochałem swoje życie. Gdyby wykluczyć dwa pierwsze wymienione przeze mnie czynniki, moje życie byłoby wręcz idealne i niczego nie chciałbym zmieniać. Głęboko wierzyłem jednak, że to, co mnie spotkało nie jest czystym przypadkiem. Ponoć nic nie dzieje się przypadkiem, tak mawiają ludzie. Być może to wszystko było dla mnie swojego rodzaju brzemieniem, za które musiałem wziąć pełną odpowiedzialność i stawić czoła najgorszemu. Nigdy nie zagłębiałem się w religię, ale czułem, że każdy w życiu musi dźwigać swój własny krzyż, a na końcu i tak skończy powieszony na nim. Wszystko zataczało krąg: dobro, zło, zło, dobro. Nigdy nie było i nigdy nie będzie środkowego drogowskazu.
- Kim jesteś? – zadałem to pytanie, choć wiedziałem, że i tak pewnie nie usłyszę odpowiedzi.
- Jestem tym, czego nienawidzę… - odrzekł bez chwili namysłu. Rozhuśtał się w bujanym fotelu i odpalił papierosa. Jego koniuszek zapłonął czerwoną iskierką i po chwili wokół zielonookiego roztoczyła się dymna aura. Był idealny, gdy siedział rozpostarty na tym starym, drewnianym przedmiocie. Czarna koszulka opinała mięśnie jego ciała, a zmierzwione loki delikatnie opadały mu na czoło. Skrzyżował nogi w kostkach i przyglądał mi się uważnie. Musiał uważać mnie za skończonego kretyna, gdy beztrosko siedziałem i obserwowałem każdy jego ruch. – Teraz twoja kolej. Kim jesteś? – po raz kolejny zadał to pytanie.
- Dlaczego ciągle pytasz mnie o to samo?
- Chcę wiedzieć, czy mi ufasz. – odparł i wypuścił obłoczek dymu.
- Nie daję ci wystarczających powodów, żebyś uważał, że ci ufam? Wykonuje niemalże każdy twój rozkaz, wsiadam z tobą na motor, do samochodu, śpię z tobą w jednym pomieszczeniu, choć nigdy nie mam pewności, że się obudzę. To nic nie znaczy?
- Nie dla mnie. Chcę po prostu mieć pewność… - odparł i przeniósł się koło mnie. Oparł głowę o ramę łóżka i zaczął kreślić palcem szlaczki na moich nagich plecach. Mimowolnie przeszedł mnie dreszcz, a na mojej skórze wystąpiła gęsia skórka. Na moment zapomniałem nawet o bólu, zachodząc w głowę, jakie zamiary ma mój oprawca. Był wyjątkowo spokojny i stonowany. Nic nie mówił, po prostu siedział za mną i błądził po moich plecach jak po otwartej mapie. Kilkakrotnie przejechał po moim obandażowanym ramieniu, ale zaprzestał, gdy usłyszał moje ciche jęknięcie. Mimo wszystko bolało. Poczułem jego ciepły oddech w okolicach szyi, a do moich nozdrzy dotarł nieprzyjemny zapach papierosa. Wypuścił z ust powietrze, powodując tym samym, że dym rozprzestrzenił się między nami. Zakręciło mi się od tego w głowie. Nigdy nie paliłem, ale ten zapach powodował u mnie nieprzyjemne uczucie mierzwienia w nosie. Odsunąłem się lekko, aby być jak najdalej od tego fatalnego zapachu. Zielonooki chyba zrozumiał aluzję, bo zgasił dogasającego papierosa w stojące na nocnej szafce popielniczce. Przysunął się do mnie bliżej i oparł głowę na moim ramieniu, składając na mojej łopatce delikatny pocałunek. Jego gorące wargi idealnie kontrastowały się z moją zimną, nagą skórą. Objął mnie jedną ręką w pasie, jakby bał się, że zaraz mu ucieknę. Czułem doskonale jego miarowy oddech i bicie serca tak blisko mojego ciała. Przymknąłem powieki i starałem się o niczym nie myśleć. Pociągnął mnie ostrożnie, abym się położył, uważając jednak, żeby nie ruszyć mojego opatrzonego ramienia. Położyłem głowę na miękką poduszkę nie dbając o ból postrzelonej ręki, która spoczęła wzdłuż mojego ciała. Chłopak oparł głowę na mojej klatce piersiowej i objął mnie wolną ręką. Zamknął oczy i najwyraźniej wsłuchiwał się w bicie mojego rozszalałego serca. Tętno dosłownie odbijało mi się echem w głowie, ale nic sobie z tego nie robiłem. Kompletnie nie wiedziałem, jak mam się zachować, co akurat nie było żadną nowością, gdy znajdował się przy mnie zielonooki. Ostrożnie wplątałem dłoń w jego gęste loki i zacząłem nawijać je sobie na poszczególne palce. Miał wyjątkowo gładkie włosy, które w blasku stojących obok świec mieniły się różnym odcieniami brązu. Bałem się, czy aby na pewno nie za bardzo się z nim spoufalam, ale nie zaprotestował, więc uznałem, że dał mi ciche przyzwolenie. Bolącą rękę położyłem na jego przedramieniu, gładząc je tak delikatnie, jakby chłopak miał mnie co najmniej oparzyć. Cały czas miałem świadomość, że mam do czynienia z zabójcą i dziwiłem się sobie, że zdobyłem się na odwagę, aby dotknąć go chociażby jednym, najmniejszym paluszkiem. Doskonale czułem zapach jego ubrań przesiąkniętych nikotynowym dymem, ale nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. Zacząłem się do tego przyzwyczajać. Ogrzewało mnie niewyobrażalne ciepło bijące od jego umięśnionego ciała. Od czasu do czasu przeszedł mnie dreszcz, gdy uświadomiłem sobie, że idealnie się ze sobą kontrastujemy. Ta wizja była piękna i przerażająca zarazem. Chłopak przekrzywił głowę lekko do góry i pierwszy raz spojrzał mi głęboko w oczy, przeszywając mnie na wskroś. Wbrew pozorom miał w sobie tyle emocji, że nie byłem w stanie się od niego oderwać. Szmaragd jego oczu mnie sparaliżował. Leżałem bez ruchu patrząc na niego pytającym wzrokiem. Uniósł się lekko do góry i podparł się na łokciu, wpatrując się we mnie z pewnej odległości. Uważnie badał mój każdy, najdrobniejszy ruch. Nadal trzymałem jego przedramię, które nagle postanowiłem puścić. Nie wiedziałem, co ma oznaczać jego spojrzenie, ale w każdym razie wolałem się wycofać. Spuściłem wzrok i wbiłem go w leżące pode mną prześcieradło. Zacząłem gładzić je ręką, żeby znaleźć dla siebie jakieś zajęcie. Nieznajomy nadal nie spuszczał ze mnie swojego bacznego spojrzenia. Po chwili poczułem jak jego dłoń delikatnie unosi mój podbródek i zmusza mnie tym samym do ponownego nawiązania wzrokowej więzi. Nie spojrzałem na niego, bojąc się jego reakcji. Pochylił się nade mną i złożył na moich ustach niepewny pocałunek. Ponownie na moim ciele wystąpiły ciarki spowodowane jego ciepłym oddechem. Chwyciłem go za szyję i przyciągnąłem ponownie do siebie. Nie wiedziałem dlaczego, ale w tamtym momencie ani trochę się go nie bałem. Intuicyjnie czułem, że nie zrobi mi niczego złego. Jak na zabójcę, całował wyjątkowo niepewnie i ostrożnie. Nie był ani odrobinę nachalny. Wolną ręką kręcił kółka na mojej klatce piersiowej, ja z kolei kompletnie zatonąłem w jego lokach. Nigdy nie sądziłem, że powiem to o mężczyźnie, ale ten chłopak był niewyobrażalnie piękny i cholernie pociągający. Intrygował mnie już od samego początku nasze znajomości, jeśli można to w ogóle określić takim mianem. Sięgnąłem moją jedyną sprawną ręką próbując nieudolnie ściągnąć z niego czarną koszulkę, przez którą i tak dało się obserwować wszystkie jego mięśnie. Zrozumiał moje intencje, więc oderwał się ode mnie i zdjął zbędny materiał, rzucając nim w ciemny kąt pokoju. Widziałem go już z nagim torsem, ale nigdy nie na tyle, żeby móc badać dokładnie każdy jego fragment. Miał tak wyraźnie zarysowane mięśnie brzucha, że momentalnie wprowadził mnie w kompleksy. Gdybyśmy nie znajdowali się w takiej sytuacji, w jakiej właśnie się znajdowaliśmy z całą pewnością zapadłbym się ze wstydu pod ziemię. Musiał zauważyć moją zdegustowaną minę, bo uśmiechnął się do mnie i powrócił do przerwanej przed chwilą czynności. Z każdym pocałunkiem stawał się coraz bardziej namiętny, a mnie coraz bardziej się to podobało. Nie spodziewałem się po sobie tego, że pewnego dnia wyląduje w łóżku z niemalże obcym mężczyzną. Z kolei po nim nie spodziewałem się homoseksualnych skłonności. W tamtym momencie całe moje trzeźwe myślenie szlag trafił. Nie potrafiłem pohamować się przy tym człowieku, a mój mózg zdecydowanie brał sobie wolne. Nie mogąc się powstrzymać, objąłem go w pasie dwoma rękoma. Niemal krzyknąłem z bólu, gdy tylko uniosłem ramię, ale chęć błądzenia dłońmi po jego ciele była silniejsza niż pulsująca rana. Z uporem maniaka badałem każdą bliznę na jego ciele, odnajdując tę, którą jakiś czas temu sam opatrywałem. Jego plecy były dosłowne usiane najrozmaitszymi szramami od głębokich po te płaskie. Można powiedzieć, że niemal uczyłem się go na pamięć. Nie wiedziałem, czy dane mi będzie kiedykolwiek to powtórzyć, więc kompletnie zatraciłem się w tej chwili. Delikatnie przygryzłem jego dolną wargę. Chyba się tego nie spodziewał, bo otworzył oczy i spojrzał na mnie z zaciekawieniem. Poczułem jednak, jak kąciki jego ust wyginają się w zadziornym uśmiechu. Wędrowałem dłonią od jego klatki piersiowej aż do podbrzusza, na co chłopak lekko się wzdrygnął. Zaśmiałem się w myślach, bo reagowałem identycznie, gdy ktoś mnie tam dotykał. Chcąc zrobić mu na złość powtórzyłem kilkakrotnie tę samą czynność. W akcie zemsty przeniósł swoje rozpalone wargi na skórę mojej szyi, wiedząc, że jest to mój słaby punkt. Odkrył to już wtedy, gdy oparł głowę na moim ramieniu, a mnie przeszedł dreszcz, gdy poczułem na sobie jego oddech. Był cholernie spostrzegawczy i wszystko szybko rejestrował. Nie dbałem jednak o to, czy to wszystko wpływało na moją korzyść czy też niekorzyść. Ponownie przeniosłem dłoń na jego włosy nie pozwalając mu się od siebie oderwać. Nikogo w życiu nie pragnąłem tak bardzo, jak jego. Moje serce narzuciło tak szybkie tempo, że nie nadążałem swobodnie łapać oddechu. Na szczęście nie byłem jedyną osobą w tym pomieszczeniu, która zmagała się z podobną trudnością. Powolnym ruchem przeniósł się z mojej szyi na klatkę piersiową składając na niej czułe pocałunki. Wzdrygnąłem się, gdy zaczął wodzić po niej koniuszkiem języka. Odchyliłem głowę do tyłu z nadzieją, że tak będzie mi łatwiej oddychać, jednak nic bardziej mylnego. Musiałem przyzwyczaić się do tego dudnienia w piersi i uczucia ciężkości, jakie powodowało moje galopujące serce. Zielonooki jednak wykorzystał sytuację, że miał całkowity dostęp do mojej odsłoniętej szyi i ponownie wrócił do jej całowania. Doskonale zdawał sobie sprawę z moich słabości i znakomicie obracał to przeciwko mnie. Droczył się ze mną, więc postanowiłem, że nie będę ułatwiał mu całej sprawy. Momentalnie ułożyłem głowę w poprzedniej pozycji odcinając go tym samym od mojego czułego punktu. Uśmiechnąłem się lekko, dając mu do zrozumienia, że między nami na razie jest jeden do jednego. Śmieszne, że w takiej sytuacji byłem w stanie przyznawać punkty któremukolwiek z nas. Był na tyle bystry, że zrozumiał w co z nim pogrywam. Bez wahania wrócił do całowania mojej klatki piersiowej, a ja musiałem z przykrością stwierdzić, że należą mu się już dwa punkty. W przeciwieństwie do niego byłem kiepskim zawodnikiem i oddałem mu trzeci punkt, gdy przejechał językiem od mojej piersi do samego podbrzusza. Spojrzał na mnie z drwiącym uśmiechem. Ta gra nie była sprawiedliwa i nie było to moją winą, że działał na mnie w taki, a nie inny sposób. Miałem nieodpartą ochotę się odegrać, więc zamachnąłem się, aby przewrócić go na poduszkę obok, ale dał mi jasno i wyraźnie do rozumienia, że w tym momencie to on rządzi i wyznacza zasady. Poddałem się walkowerem, gdy zaczął wodzić dłonią po wewnętrznej stronie mojego uda. Posłał mi tylko triumfalny uśmiech, po czym znów zatopił się w moich ustach. Dosłownie siłowaliśmy się językami, ale nawet w tej dziedzinie okazał się ekspertem. Byłem na przegranej pozycji i musiałem pogodzić się z tym, że ten, z pewnością młodszy ode mnie, chłopak najzwyczajniej w świecie ma mnie w garści. Wsparł się na drugim łokciu i wolną ręką bez wahania sięgnął do mojego rozporka odpinając go jednym, sprawnym ruchem. Nie czekałem zbyt długo i odwdzięczyłem się tym samym. Miałem w tym momencie lekką przewagę, bo jakby na to nie patrzeć, to on był nade mną, więc to mnie było łatwiej zrzucić z niego zbędny materiał. Spojrzał na mnie chytrze i bezgłośnie przypisał mi drugi punkcik na moje konto. A pomyśleć, że sądziłem, że oboje zakończyliśmy tę dziecinną grę. Bolącym ramieniem objąłem go w pasie i przyciągnąłem do siebie. Wtuliłem się w zagłębienie między jego szyją, a ramieniem. Chwilę trwaliśmy w takiej pozycji napawając się nawzajem swoją bliskością. Pocałowałem go w podbródek, sugerując tym samym, aby nieco opuścił głowę. Był o kilkanaście centymetrów wyższy ode mnie, więc miałem trudności, by chwilami do niego sięgnąć. Bez problemu schylił się do mnie i ponownie złączył nasze rozpalone wargi. Nie odrywając się ode mnie, lekko uniósł moje biodra do góry, zsuwające ze mnie spodnie. Z namiętnego pocałunku wyrwał nas dźwięk telefonu komórkowego. Chłopak z niezadowolenie oderwał się ode mnie i spojrzał na wyświetlacz,  po czym rzucił komórką o najbliższą ścianę. Uśmiechnął się do mnie szczerze, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że w danej chwili byłem dla niego najważniejszy. Teraz to on wtulił się w moją szyję i z zadziorną miną przygryzł płatek mojego ucha. Miałem ochotę go rozszarpać, bo trafił w mój kolejny czuły punkt. Straciłem rachubę co do naszej gry, wiedziałem jednak, że nawet gdybym stanął na rzęsach, nigdy nie wygrałbym tej nędznej bitwy. Podświadomie wyczuł, że rozłożył mnie na części pierwsze, co wywołało zadowolenie na jego twarzy. Uśmiechał się tak pięknie, że nie byłem w stanie oderwać od niego wzroku. Dłonią gładziłem bliznę na jego policzku, co w tamtym momencie nie wprowadzało go z zakłopotanie. Po raz kolejny zatopił się w moich wargach, składając na nich tak delikatny pocałunek, jak gdyby musnęły mnie skrzydła motyla. Ponownie pokonał ustami trasę od mojej szyi, przez klatkę piersiową, aż do brzucha. Zahaczył zębami o gumkę moich bokserek i jednym, sprawnym ruchem ściągnął je ze mnie, odrzucając je na bok. Spojrzałem na niego nieco zaskoczony, bo nigdy dotąd nikt nie obchodził się ze mną w podobny sposób. Położył rękę na moim biodrze i po raz ostatni wpił się zachłannie w moje usta. Utkwił we mnie porozumiewawcze spojrzenie, choć wiedział doskonale, że nie musiał tego robić. Pocałował mnie w policzek i obrócił mnie bokiem do siebie. Położył się tuż za mną i zdjął z siebie niepotrzebny materiał. Jedną rękę położył mi pod głowę, drugą trzymał mnie za biodro.
Przylgnął do mojego ciała i delikatnie we mnie wszedł. Mimowolnie skrzywiłem się, choć nie bolało mnie to tak bardzo, jak to przeklęte ramie. Wiedziałem, że oboje musimy przywyknąć do niezbyt komfortowej sytuacji. Mimo wszystko było mi z nim cholernie dobrze, choć miałem świadomość, że kocham się właśnie ze swoim przyszłym zabójcą. Ta perspektywa jeszcze bardziej na mnie działała. Nigdy nie spodziewałem się, że tak pokocham niebezpieczeństwo. Leżałem w ramionach obcego i groźnego człowieka, który na moich oczach zamordował członka swojego własnego gangu, a mimo to nie czułem w ogóle strachu. Ten młody chłopak miał bez wątpienia dwa oblicza i coraz częściej miałem wrażenie, że tylko kreuje się na kogoś złego i zbuntowanego. Dla mnie w tamtym momencie był niemalże idealny i marzyłem o tym, żeby jak najdłużej pozostać w jego czułych objęciach.
- Kocham cię… - powiedział niemalże szeptem wprost do mojego ucha.
Obudziłem się przykryty ciepłą kołdrą. Na plecach wyczułem oddech zielonookiego chłopaka, który chrapał w najlepsze. Obróciłem delikatnie głowę, żeby spojrzeć na jego spokojną, zaspaną twarz i momentalnie na mojej twarzy pojawił się uśmiech. „Taki groźny, a zarazem taki słodki”, pomyślałem i pogładziłem jego bujne loki. Drgnął lekko i uchylił powieki. Zmierzył mnie swoimi szmaragdowymi oczyma i posłał do mnie ciepły uśmiech. Już miałem otworzyć usta, żeby coś do niego powiedzieć, gdy ten mruknął przeciągle i jeszcze mocniej wtulił się w moje plecy. Nie do końca to do mnie docierało. Jakiś czas temu trzymał mnie przypartego całą siłą do muru z nożem przystawionym do mojej szyi, a tymczasem leżał tuż za moimi plecami i mocno mnie obejmował.
- Naprawdę jesteś idiotą. – powiedział centralnie do moich pleców, ja tylko wesoło się zaśmiałem. Wiedziałem, że tym razem nie wypowiada tych słów z przekąsem. – Rzeczywiście musisz mi ufać. – oparł głowę o moje ramie, żeby mieć na mnie lepszy pogląd. Mierzył każdy centymetr mojej twarzy, jakby szukał odpowiedzi na wszystkie dręczące go pytania. Nie wiedziałem, czy mam się odezwać, czy też nie, więc wolałem przemilczeć jego krótki monolog. – Powiesz mi, kim jesteś?
- Zawsze starasz się zdobyć zaufanie swoich ofiar, żeby potem nie protestowały ginąc z twojej ręki? – nie wiem, skąd wziąłem w sobie tyle odwagi, żeby wypowiedzieć te słowa. Być może nagle uświadomiłem sobie, że jednak leżę w łóżku z zabójcą.
- Uważasz, że cię zabije? Jeśli chciałbym to zrobić, zrobiłbym to podczas naszego pierwszego spotkania. – powiedział nieco smutnym głosem i wtulił się w zagłębienie na mojej szyi. Westchnął głęboko nieco urażony moimi słowami. Wiedziałem, że zrobiło mu się przykro, choć nigdy by mi się do tego nie przyznał. Obróciłem głowę w jego stronę i pocałowałem go w kącik ust. Trącił mnie nosem, ale nie odezwał się do mnie.
- Louis Tomlinson. – wyrzuciłem z siebie swoje prawdziwe imię i nazwisko, choć doskonale zdawałem sobie sprawę, że je zna. Otworzył przymknięte powieki i spojrzał na mnie z tymi charakterystycznymi iskierkami w oczach.
- Ufasz mi. – rzucił krótko i poderwał się na równe nogi. Owinął nagie ciało leżącym pod nami prześcieradłem. Dosłownie wyszarpnął je spode mnie. Jego siła nadal była dla mnie zaskakująca. Uchylił okno pokoju i usiadł na parapecie. Stwierdziłem, że mimo wszystko mamy ze sobą wiele wspólnego. Gdy tylko miałem wolną chwilę, również siadałem przy oknie i podziwiałem to, co dzieje się za nim. Odpalił papierosa i zaczął puszczać swoje charakterystyczne kółeczka. Obserwowałem go z takim przejęciem, jak gdybym miał go już nigdy więcej nie ujrzeć. Podświadomie chciałem, żeby to nie było nasze ostatnie spotkanie. Nadal nie znałem jego intencji, ale nie dbałem już o to tak bardzo, jak wcześniej. Czułem, że stał się dla mnie kimś bardzo ważnym, kimś, bez kogo moje życie nie miałoby takiego sensu.
                                                                       ***

Do domu odwiózł mnie późnym popołudniem. Tym razem wysadził mnie pod samym budynkiem i odprowadził mnie aż do drzwi. Raz jeszcze zmierzył mnie spojrzeniem od góry do dołu i udzieli mi kilku porad, jak dbać o ramie. Nie wiedziałem, kiedy znów go zobaczę i czy kiedykolwiek jeszcze to nastąpi. Myśl, że być może stoi przede mną ostatni raz była nie do zniesienia. Pragnąłem jak najczęściej przebywać przy nim, badać każdy zakątek jego ciała, wplątywać dłonie w jego bujne loki i wpatrywać się w głębie jego oczu. W jednej chwili stał się dla mnie powietrzem, bez którego ciężko było mi oddychać. Gdy obrócił się na pięcie i skierował się w stronę zaparkowanego po drugiej stronie ulicy samochodu, ogarnęło mnie fatalne uczucie pustki i nicości. Łzy mimowolnie zakręciły mi się w oczach. Stałem oparty o framugę drzwi i wpatrywałem się, jak chłopak gwałtownie rusza swoim autem. Wierzchem sprawnej dłoni otarłem mokre kropelki ze swojego policzka. Nie spostrzegłem się nawet, że z zaskoczoną miną zbliża się do mnie Charlotte. Dziewczyna delikatnie potrząsnęła mnie za ramię i spojrzała na mnie pytającym i zarazem przerażonym wzrokiem, badając pilnie bandaż zawiązany na mojej szyi. Popchnęła mnie ostrożnie do środka domu i usadowiła na kanapie w salonie. Chcąc nie chcąc musiałem jej o wszystkim opowiedzieć. Rzecz jasna, nie wspomniałem zbyt wiele o tajemniczym młodym mężczyźnie, którego sam nie zdążyłem jeszcze dobrze poznać. Pozostałe siostry słuchały mojej opowieści jak przerażającej bajki na dobranoc. Każda z nich zdawała sobie sprawę, że teraz to już nie przelewki i że w każdej chwili może spotkać nas coś złego. Świadomość, że zostałem postrzelony i mogłem umrzeć wdarła się w ich umysł na tyle silnie, że bały się wystawić za drzwi nawet koniuszek nosa. Z jednej strony bardzo cieszył mnie ich rozsądek, z drugiej jednak miałem pewność, że w niczym je to nie uchroni. Wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę z beznadziejności naszej sytuacji. Mogliśmy liczyć tylko na to, że nikt nie odkrył jeszcze miejsca naszej pracy, do której cała nasza trójka musiała nazajutrz powrócić. Charlotte jako jedyna rozumiała mnie bez słów, gdyż była naocznym świadkiem tego, co ci ludzie są w stanie zdziałać. Komunikowałem się z nią bezgłośnie i byłem jej wdzięczny, że o niczym nikomu nie wspomniała. Cała nasza rodzina żyła w ciągłym strachu o własne życie, ale nie mogliśmy nic na to poradzić. Świat gnał do przodu i nie mogliśmy od tak sobie stanąć w miejscu. Trzeba było być zawsze o krok do przodu, nie do tyłu… Nazajutrz obudził mnie dźwięk budzika. Poprzysiągłem sobie, że przy najbliższej okazji kupię nowy, który gra inną melodyjkę, bo ta stawała się nie do zniesienia. Znałem ją na pamięć i za każdym razem miałem nieodpartą ochotę chwycić ten martwy przedmiot i rozbić go na najbliższej ścianie. Mimowolnie przypomniała mi się sytuacja z telefonem komórkowym zielonookiego, który rozpadł się na drobne kawałki w konfrontacji z twardym murem pokoju. Dziwnym trafem wszystko mi się z nim kojarzyło. Niechętnie wstałem z kanapy i zaparzyłem sobie kawę. Nienawidziłem jej, ale rzeczywiście czasami pomagała mi dojść do siebie. Upiłem kilka łyków i odstawiłem kubek na bok. Skrzywiłem się czując jej smak. Z kawą było podobnie jak z papierosami, jedno i drugie na swój sposób mnie drażniło. Zmieniłem opatrunek na swoim ramieniu, patrząc przez chwilę na dziurę po kuli, która na moje szczęście przeszła na wylot. Być może gdyby chłopak mnie nie znalazł, umarłbym na tej chłodnej ulicy od jednego, głupiego pocisku. Jakby na to nie patrzeć, od samego początku wyciągał mnie z tarapatów i jako jedyny z całego gangu zawsze ratował mi życie. Byłem mu wdzięczny, że stanął wtedy na mojej drodze. Poczułem niesłychane ukłucie w sercu, gdy o nim pomyślałem. Niewątpliwie był niebezpieczny, ale nigdy nie czułem do nikogo czegoś podobnego. Jakby na to nie patrzeć, był mój…
Dni w Bronx stały się wyjątkowo leniwe i spokojne. Codziennie chodziliśmy z Lottie i Fizzy do Cotton Club, ale mieliśmy to szczęście, że nie działo się nic nadzwyczajnego. Odbyło się kilka większych koncertów, ale goście zachowywali się wyjątkowo kulturalnie i z klasą. Zaczynałem odzyskiwać wiarę w resztki moralności tej dzielnicy. Uliczne walki zdarzały się coraz rzadziej, co też było ważnym osiągnięciem. Miałem taki moment, że odetchnąłem z ulgą i cieszyłem się z tego niebywałego spokoju. Klub przynosił większe zyski, co wiązało się też z większymi wypłatami. Lex traktował nas wyjątkowo dobrze i zawsze dorzucał o parę banknotów więcej, okłamując nas, że to wszystko uzbierało się z naszych napiwków. Wiedziałem doskonale, że płacił nam kilkaset złotych więcej, bo zna nasze położenie. Zresztą, nieważne ile zarabiałbym miesięcznie – te pieniądze i tak nie były wystarczające, aby spłacić choć część długu. Musiałbym chyba napaść na bank, żeby w końcu uwolnić się od tego koszmaru. Minął równy miesiąc od mojego ostatniego spotkania z zielonookim. Nie otrzymałem w tym czasie od niego żadnej wiadomości. Nie dawał znaku życia, jakby co najmniej zapadł się pod ziemię. To śmieszne, ale tęskniłem za nim. Tęskniłem nawet za tym cholernym zapachem papierosów, choć ludzie w klubie palili je nałogowo. To jednak nie było to samo, co jego loki i czarne ubrania przesiąknięte nikotynowym dymem. Chciałem się z nim w jakiś sposób skontaktować, ale nie miałem takiej możliwości. Musiałem czekać na kolejnego anonimowego sms’a, który nigdy nie wróżył niczego dobrego. Często do naszego klubu wpadał zespół Dangerous Muse, który zawsze wywoływał niemałe zamieszanie. Mieszkańcy Bronx byli nimi zachwyceni, więc Lex poprosił ich, aby grywali u nas co tydzień. Bez zastanowienia przyjęli naszą propozycję. Zawsze było to dla nich dodatkowe osiągnięcie i przede wszystkim zarobek. Bilety na ich występ sprzedawały się z tygodniowym wyprzedzeniem. Prywatnie byli grupą niezwykle sympatycznych chłopaków, którzy dotrzymywali mi towarzystwa, gdy stałem za barem. Dzięki nim choć na chwilę mogłem oderwać się od rozmyślań na temat nieznajomego. Nie wiedziałem nawet, jakim mianem miałem go określać. Był mi bliski i obcy zarazem. Nie wiedziałem, jak ma na imię, przy czym on wiedział o mnie dosłownie wszystko, a mimo to starał się zdobyć sobie moje zaufanie. Nie byłem w stanie go rozgryźć, choć zawsze uważałem się za bystrą osobę. Był dla mnie chodzącą tajemnicą, którą z jednej strony chciałem zgłębić, z drugiej wręcz przeciwnie. Być może gdyby ukazał mi siebie jak na dłoni, straciłbym zainteresowanie jego osobą. Wiedziałem jedno, chciałem go. Niezależnie od tego, czy w danej chwili byłby zabójcą, czy zwyczajnym, czułym chłopakiem. Skakałem z radości jak szalony, gdy mijały kolejne, spokojne miesiące, a cała nasza trójka mogła bez jakichkolwiek problemów oddać się w całości pracy z Cotton Club. Bliźniaczki powoli kończyły kolejną klasę ze świetnymi wynikami, Lottie po raz pierwszy się zakochała, a Felicite poznała naprawdę miłych, młodych ludzi, z którymi spędzała każdą wolną chwilę. Odpuściłem trochę i zacząłem dawać im wolną rękę. Nie byłem w stanie chronić je dwadzieścia cztery godziny na dobę. Poznałem ich towarzystwo, które wzbudzało we mnie pełne zaufanie, więc wiedziałem, że po części będą bezpieczne. Lex postanowił zainwestować część pieniędzy i rozbudował klub, poszerzając go o kilka loży, aby koncerty mogły być jeszcze bardziej spektakularne. Oczywiście pomagałem mu przy remoncie. Odmalowaliśmy ściany na piękny odcień czerwieni. Światła kul podwieszonych przy sufitach idealnie obijały się na tych gładkich powierzchniach i mieniły się milionem barw. To miejsce w końcu nabrało należytego życia. Od lat tkwiło bowiem uśpione pod starą przykrywką. Nigdy nie sądziłem, że trafi mi się taka idealna praca i wiedziałem, że za nic w świecie nie opuściłbym dobrowolnie tego lokalu. Wielkimi krokami zbliżała się rocznica śmieci naszej matki, ale wszyscy zdążyliśmy się już z tego otrząsnąć. Oczywiście, nie było dnia, w którym nie pomyślelibyśmy o Jay, ale życie biegło swoim torem i musieliśmy skupić się na tym, co było tu i teraz, nie na bolesnej przeszłości. Ironią był fakt, że w dniu jej śmieci w Cotton Club koncert grał jej ulubiony zespół Iron&Wine. Gdyby tu była, bawiłaby się jak nastolatka. Zawsze miała takie luźne podejście do życia. Zaraziła mnie swoim optymizmem i często bywało tak, że siostry zwracały mi uwagę, że zachowuję się identycznie, jak ona. Prawda była taka, że każde z nas miało w sobie cząstkę Jay i dzięki temu kobieta nadal w nas żyła. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, ludzie zachowywali się wyjątkowo dobrze. Odsunęli nawet na bok kilka stolików, robiąc tym samym miejsce do tańca. Zza baru obserwowałem Lottie kołyszącą się w ramionach swojego starszego o dwa lata chłopaka oraz Fizzy radośnie bawiącą się w gronie swoich znajomych. Lex usiadł koło mnie i poklepał mnie po ramieniu, które zdążyło się już w pełni zagoić. Po tamtym incydencie została mi spora blizna, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Siedziałem z uśmiechem od ucha do ucha i nalewałem piwo do ustawionych przede mną kufli. Odruchowo spojrzałem na palący się wyświetlacz mojego telefonu i niemalże podskoczyłem z radości, licząc na to, że otrzymałem właśnie wiadomość od zielonookiego. Kliknąłem zieloną słuchawkę i odczytałem sms’a. Charlotte nie mogła lepiej trafić. Wyjdziesz na chwilkę na zewnątrz? „Głupie pytanie”, pomyślałem i wybiegłem przed klub z takim impetem, że o mały włos nie potrąciłby mnie przejeżdżający samochód. Odbiłem się lekko od jego maski i pokiwałem przepraszająco dłonią. Widziałem zszokowaną minę kierowcy, który patrzył na mnie jak na wariata. Stał tam jeszcze przez chwilę, po czym odjechał. Stanąłem na środku jezdni i rozglądałem się w poszukiwaniu chłopaka, od którego przed chwilą otrzymałem sms’a. Nigdzie go nie było. Przeszukałem pochopnie wzrokiem każdą z pobliskich uliczek, ale moje poszukiwania spełzły na niczym. Usłyszałem donośny śmiech i mój wzrok powędrował na drzwi klubu. Lokowany chłopak stał oparty o mur lokalu i nabijał się ze mnie. Nie zauważyłem go wybiegając z Cotton Club, nie sądziłem, że będzie stał tuż przy jego wejściu. „Najciemniej pod latarnią”, pomyślałem i radośnie do niego podbiegłem. Wyciągnął przed siebie ręce, a ja wprost wbiegłem w jego ramiona, rzucając mu się na szyję. Tak cieszyłem się, że go widzę. Momentalnie nasze usta złączyły się ze sobą. Kompletnie nie obchodziły mnie komentarze rzucane przez mijających nas ludzi. Liczył się tylko on, tylko ten jeden, jedyny moment.
- Pojedziesz gdzieś ze mną? – zapytał, gdy tylko się od siebie oderwaliśmy. Kiwnąłem twierdząco głową i zniknąłem na kilka sekund w głąb klubu. Poinformowałem Lexa i siostry, że wychodzę. Poprosiłem szefa, żeby miał oko na dziewczyny i odprowadził je bezpiecznie do domu, choć doskonale wiedziałem, że zrobiłby to nawet bez mojej prośby. Wybiegłem w podskokach do nieznajomego i bez wahania wsiadłem z nim na motor. Jak zwykle jechał bardzo szybko. Nie byłem w stanie zarejestrować nawet nazw ulic, które po drodze mijaliśmy. W tamtym momencie nie dbałem kompletnie o nic, mógł wywieźć mnie na koniec świata lub jeszcze dalej. Było mi to obojętne. Napawałem się tym, że mogę spędzić z nim czas. Może to zabrzmi śmiesznie, ale chyba go kochałem. Nie wiedziałem nic o tym człowieku, ale byłem niemalże pewny, że to miłość. Moje serce nabierało przy nim zawrotnego tempa, oddech stawał się cięższy, a myśli skupione były tylko i wyłącznie na jego osobie. Świat mógłby nie istnieć. Wystarczała mi świadomość, że jest przy mnie duchem i ciałem. Zaparkował na rogu jakiejś nieznanej mi ulicy. To miejsce wydawało mi się jeszcze straszniejsze niż Bronx. Zdecydowanie kręciło się tutaj o wiele więcej podejrzanych ludzi niż w dzielnicy, w której mieszkałem. Co chwilę ktoś rzucał wulgarnymi tekstami, szarpał się z kimś innymi. Niejednokrotnie ktoś z impetem w nas wpadał, ale zielonooki nic sobie z tego nie robił. Chwycił mnie za rękę i prowadził krętą, leśną ścieżką. Nie minęło kilka minut aż dotarliśmy do małego domku nad brzegiem jakiegoś stawu. Przystanąłem, żeby podziwiać to miejsce. Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś piękniejszego. Dom ukryty wśród wielkich, kołyszących się na wietrze drzew otoczony z każdych stron wodą. Do jego wnętrza prowadził długi, drewniany most. Ten widok od razu nasunął mi na myśl film pod tytułem: „Dom nad jeziorem”. Przed moimi oczyma kreował się niemalże identyczny krajobraz. Chłopak nieznacznie pociągnął mnie za rękę, dając mi tym samym do zrozumienia, żebym w końcu ruszył się z miejsca. Usiedliśmy oboje na mostku opuszczając bezwładnie nogi. Koniuszkami butów dosięgałem tafli zielononiebieskiego stawu. Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie zburzyć spokoju falującej wody. Mój towarzysz westchnął głęboko i odpalił papierosa. Rzuciłem mu tylko porozumiewawcze spojrzenie, po czym obrócił się plecami do mnie, żebym nie musiał wdychać tego świństwa. Siedział oparty o mnie z głową ułożoną na moim ramieniu. Do moich uszu co chwilę docierał dźwięk wydychanego ze świństwem papierosowego dymu.
- Muszę opowiedzieć ci o sobie… - wydał z siebie cichy pomruk. Najwyraźniej nie był zadowolony z faktu, że musi się przede mną otworzyć. W zasadzie zacząłem się zastanawiać, czy chcę cokolwiek o nim wiedzieć. Nie byłem pewny, czy to cokolwiek zmieni, ale najwyraźniej zielonooki czuł potrzebę wyrzucenia tego z siebie. Nieznacznie zmienił pozycję, kładąc się na pomoście z głową na moich kolanach. – Obiecaj, że mnie nie znienawidzisz. – spojrzałem na niego z zaciekawieniem, ale mimo wszystko pokręciłem twierdząco głową.

Nazywam się Harry Edward Styles. Urodziłem się pierwszego lutego 1994 roku w Clifton, czyli właśnie tutaj, gdzie obecnie się znajdujemy. Ten dom był moim rodzinnym domem. Miałem trzy lata starszą siostrę. Moja mama była krawcową i pracowała w pobliskim domu kultury szyjąc stroje dla jego podopiecznych. Mój ojciec od zawsze robił nielegalne interesy i od zawsze ściągał na naszą rodzinę same kłopoty. Miałem fatalne dzieciństwo, cały czas musiałem bać się o swoje życie, bo niejednokrotnie nachodzili nas obcy ludzie, grożąc nam. Moja noga nigdy nie stanęła w szkole. Wszystko, czego się nauczyłem, nauczyłem się pod czujnym okiem matki, która przykładała niesłychaną wagę do mojego wychowania. Moja siostra nigdy nie sprawiała problemów wychowawczych, ja od najmłodszych lat byłem nieusłuchany. Ojciec zawsze podsycał we mnie złe cechy, wychowując mnie na przekór matce. Chciał, żebym stał się taki, jak on i dopiął swego. Gdy skończyłem dziesięć lat zabrał mnie pierwszy raz na tzw. akcję. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, co to oznaczało. Małymi kroczkami wprowadzał mnie w przestępczy świat nie dbając o to, że byłem jeszcze małym, bezbronnym dzieckiem. W wieku jedenastu lat potrafiłem już sprawnie posługiwać się bronią. Chcąc nie chcąc musiałem uczęszczać na kursy samoobrony, choć ja wolałem siedzieć w domu, stawać przed lustrem i udawać Elvisa Presley’a. Moja matka chciała, żebym był artystą. Uważała, że mam idealny głos, aby śpiewać. Często zabierała mnie ze sobą do pracy, co kończyło się rodzinnymi kłótniami, więc świadomy sytuacji za każdym razem odmawiałem rodzicielce, wykręcając się stwierdzeniem, że wolę spędzać czas z ojcem. Nienawidziłem go jako dziecko i nienawidzę go do dnia dzisiejszego. Nigdy nie zapomnę swoich dwunastych urodzin, spędzonych wraz z rodzicielem na okradaniu pobliskiego sklepu. Musiałem obracać się w towarzystwie o wiele starszych mężczyzn, którzy nie mieli szacunku do nikogo ani do niczego. Wtedy też pierwszy raz byłem naocznym świadkiem zabójstwa. Pamiętam doskonale z jaką precyzją mój ojciec wymierzył strzał w niewinnego człowieka. Jego ciało runęło tuż pod moje nogi. Byłem tak przerażony, że chciałem jak najszybciej stamtąd wybiec, ale mój ojciec chwycił mnie mocno za ramiona i kazał na wszystko patrzeć. Nie mogłem mu się sprzeciwić. Każdy protest z mojej strony kończył się fatalnie i najczęściej lądowałem w szpitalu poobijany lub połamany. Moja matka była kompletnie nieświadoma tego, co działo się w naszej rodzinie. Nigdy nie pisnąłem słówka o tym, jak traktuje mnie mój stary. Musiałem udawać, że jestem niezdarą i wszystko, co mi się przytrafiło było tylko i wyłącznie moją winą. Robiłem to, bo szczerze kochałem Anne i nie chciałem, żeby zaprzątała sobie tym wszystkim głowę. Miałem trzynaście lat, gdy zastałem matkę i siostrę martwe w domu. Obydwie leżały na kuchennej podłodze z nożem wbitym w plecy. Stałem nad ich zimnymi ciałami całkowicie poważny i opanowany, nie uroniłem ani jednej łzy i to nie dlatego, że nie było mi przykro. W tym wieku byłem już wprawionym zabójcą i miałem na swoim koncie kilka trupów. Mojego ojca przepełniała duma, że jako jedyny z rodziny poszedłem za jego przykładem. Chwalił się mną przed wszystkimi znajomymi z branży. Miałem nawet swój własny gang, z którym robiłem wszelakie napady lub po prostu zabijałem każdego, kto stanął na mojej drodze. Ludzie, z którymi przyszło mi pracować dbali należycie o moje bezpieczeństwo i nie pozwalali na to, aby ktoś mnie skrzywdził. Pech chciał, że natrafiłem na godnego sobie przeciwnika, po którym mam tę cholerną pamiątkę na twarzy. Mój ojciec poprzysiągł mu zemstę. Gdy miałem szesnaście lat prawie wylądowałbym w więzieniu, gdyby nie fakt, że bez skrupułów wpakowałem kulkę w policjanta. Być może pamiętasz tę sytuację, było o niej głośno w telewizji. Prasa także rozpisywała się na ten temat, ale nigdy mnie za to nie ukarano, bo nie było wtedy świadków. Rodziciel załatwił dla mnie specjalnie wyszkolonych ludzi, żeby zapewniali mi bezpieczeństwo i wysłał mnie poza Clifton, żeby mógł ochłonąć po tej całej akcji. Sprawiałem im wiele kłopotów, pakując się często w tarapaty. Nie minęło kilka tygodni, gdy zrezygnowali ze mnie, pozostawiając mnie samego sobie. Od tego czasu żyłem na własną rękę. Mieszkałem gdzie popadnie, okradałem przypadkowych ludzi. Byłem chłopakiem z marginesu, zresztą, do dzisiaj nim jestem. Wróciłem do rodzinnego miasta, gdy skończyłem siedemnaście lat i wraz z ojcem planowaliśmy zbrodnię doskonałą. Okazało się, że mój stary dotarł jakimś cudem do osoby, która zabiła moją matkę i siostrę i która tamtego feralnego dnia dopadłaby i mnie. Pewnie zastanawiałeś się często, skąd wiem o tobie wszystko. Zaskoczy cię fakt, że miałem okazję poznać Troya Austina i Boba Egala. Jestem niemalże pewny, że wiedziałem o nich więcej, niż ty sam, choć oboje byli dla ciebie rodziną. Tamtego fatalnego dnia to właśnie oni zabili Gemmę i Annę. Od lat współpracowali z moim ojcem, ale gdy interesy szlag trafił, odwrócili się do niego plecami. Od tamtego czasu byli swoimi śmiertelnymi wrogami. Co więcej, Bob narobił sobie śmiertelnych długów i prócz mojego ojca miał jeszcze całą rzeszę innych, nieprzychylnych mu osób. Pamiętam ten dzień, gdy wraz z ojcem wszedłem do twojego mieszkania. Było puste. Zdążyłem się po nim dokładnie rozejrzeć, oglądałem z przejęciem wasze wspólne, rodzinne zdjęcia i to właśnie wtedy poczułem, że nie pragnę zemsty na mordercach moich najbliższych. Pech chciał, że nie zdążyłem zainterweniować na czas i nie zdążyłem ocalić twojej matki. Doskonale pamiętam w jakiej pozycji leżała i jak podłoga waszego domu zabarwiała się na czerwono. Wybiegłem roztrzęsiony przed budynek i zniknąłem z życia ojca raz na zawsze. Jakiś czas później dowiedziałem się o śmieci Boba i Troya. Nie miałem cienia wątpliwości z czyjej ręki zginęli. Mój staruszek jednak znienawidził mnie za to, że się od niego odwróciłem. Wysłał za mną gang tych chłystków, których miałeś okazję poznać. Mieli mnie zabić, ale zaproponowałem im układ idealny. Oni sami pragnęli zemsty na całej twojej rodzinie, więc ja, jako wytrenowana przez mistrza maszynka do zabijania zawarłem z nimi układ, dzięki któremu ocaliłem swoje marne życie. Miałem pomóc im was zabić. Jednego po drugim. Spędziłem wiele dni i godzin na zgłębianiu historii twojej rodziny i gdy tak wertowałem twoje zdjęcia, wiedziałem, że nigdy nie będę w stanie cię skrzywdzić. Dlatego wymyśliłem tę całą chorą zabawę, dlatego chciałem, żeby wszyscy się od ciebie odwalili i zostawili zabicie całej twojej rodziny na mojej głowie. Pech chciał, że mój ojciec wrócił do Bronx. Jestem niemalże pewny, że chce dokończyć to, co zaczął. Dałbym sobie głowę uciąć, że to on strzelił do ciebie tamtego dnia. Poprzysiągłem sobie, że prędzej sam zginę, niż pozwolę skrzywdzić kogokolwiek z was…

Odetchnął tak głośno, że świst jego oddechu dosłownie odbił się echem. Siedziałem kompletnie zszokowany jego opowieścią, ale nie czułem do niego urazy. Prawda była bolesna, był obecny przy śmierci mojej matki, osobiście miał ją zabić, ale w końcu rozmyślił się. Nie mogłem winić go za to, co zrobił jego ojciec. Ten młody chłopak miał ciężkie życie, które odbiło się na nim jak piętno. Stał się tym, kim się stał przez to, co przeszedł i w moich oczach był całkowicie usprawiedliwiony. Nie chciałem być kolejną osobą w jego dziewiętnastoletnim życiu, która od tak po prostu się od niego odwróciła. Kochałem go pomimo tego, że był wszystkim tym, czego nienawidziłem…
- Harry. – pierwszy raz zwróciłem się do niego po imieniu. Tych pięć liter w moich ustach rozbrzmiało jak poezja. – Kocham cię. -  spojrzał na mnie pełnym wdzięczności spojrzeniem. Chyba ulżyło mu, że wyrzucił z siebie to, co ciążyło mu na sercu.

                                                                       ***

Wróciliśmy do Bronx bardzo późnym wieczorem. Ulice oświetlały przydrożne latarnie, a na szosie rozgrywała się kolejna bójka z nastolatkami w roli głównej. Spoglądałem na to z przerażeniem, że tak młode osoby wkraczają w ten zły świat, a nikt nawet nie interweniuje. Tutaj naprawdę ludzie żyli obok siebie i każdy widział tylko czubek własnego nosa. Musiałoby dojść do jakiegoś tragicznego zdarzenia, żeby w końcu wszystkim otworzyły się oczy. Przeszliśmy z Harrym prawie niezauważenie, choć wiedziałem, że nawet jeśli wplątalibyśmy się w samo serce walki, wyszlibyśmy z tego obronną ręką. Przy zielonookim nie istniało poczucie strachu, chyba, że ktoś bał się jego samego. Zdarzyło się, że kilku młodych chłopaków zmierzyło nas wzrokiem, ale zaprzestawali widząc groźne spojrzenie Stylesa. W tamtym momencie czułem się przy nim małym człowieczkiem, kompletnie od niego uzależnionym. Zaśmiałem się do siebie, bo byłem świadomy, że tak właśnie było. Jakby na to nie patrzeć, Harry nade mną dominował. W każdej możliwej dziedzinie. Zrobiło mi się nawet trochę głupio, że ktoś trzy lata młodszy ode mnie mną steruje. Mimo wszystko byłem pogodzony z tym faktem, bo zależało mi na nim, jak na nikim innym. Odkluczyłem drzwi wejściowe i zaprosiłem chłopaka do środka. Wiedziałem, jaka będzie reakcja Lottie, która zdążyła poznać mojego ukochanego od nieco innej, tej groźniejszej strony. Oczyma wyobraźni widziałem, jak przerażona wpatruje się we mnie zdezorientowanym wzrokiem. W tamtym momencie pożałowałem, że nie wyjawiłem jej prawdy o mnie i o Harrym. Ona z pewnością zrozumiałaby wszystko idealnie. Nigdy nie wtrącała się w moje życie i jako jedyna z mojego rodzeństwa w pełni akceptowała wszystkie moje decyzje. Pamiętam, jak miałem szesnaście lat i postanowiłem ściąć włosy na jeża. Charlotte powiedziała tylko, że mam robić co chcę i nie oglądać się na innych. Nazajutrz osobiście poszła ze mną do fryzjera, a po wyjściu podarowała mi czapkę z daszkiem kwitując, że wyglądam jak skończony debil. Miała rację, to nie była dobra decyzja, ale jako jedyna nie protestowała i nie błagała mnie, żebym tego nie robił. Może to dziwne, ale gdyby nie była moją siostrą, byłbym w stanie pokochać ją jako dziewczynę. Była moją bratnią duszą, z którą nawet nie musiałem rozmawiać, bo rozumieliśmy się bez wypowiadania zbędnych słów. Nam wystarczyły tylko porozumiewawcze spojrzenia. Przekroczyliśmy próg domu Lexa i od razu wyczułem, że coś jest nie w porządku. Daisy i Phoebe siedziały na kanapie, tępym wzrokiem wpatrując się w telewizor, z kolei Fizzy kręciła się w kółko próbując się do kogoś dodzwonić. Nigdy nie widziałem jej tak zdenerwowanej. Spojrzała na mnie przepraszającym wzrokiem.
- Louis, Charlotte zniknęła… - rzuciła w moim kierunku. Była bliska płaczu. – Pozwoliłam jej wyjść z Maxem i do tej pory nie wróciła. Przepraszam, to było takie nierozsądne.
- Z Maxem? – powiedział zdezorientowany Harry. Spoglądał to na Fizzy, to na mnie.
- Tak, z Maxem. Tak ma na imię jej chłopak. – wyrzuciła Felicite i wybuchnęła płaczem. Podszedłem do niej, żeby ją przytulić, choć byłem rozczarowany jej bezmyślnością. Prosiłem je wielokrotnie, żeby nie wychodziły nocami, a one łamały moje zasady robiąc mi tym samym na złość. Myślałem, że spoważniały po ostatnich wydarzenia. Lottie przecież była świadkiem morderstwa, a Fizzy już niejednokrotnie musiała uciekać przez bandą obcych, pijanych facetów. Rozumiałem doskonale, że obie były młodymi dziewczynami i chciały korzystać z życia, ale nie w takich okolicznościach, w jakich się znajdowaliśmy. Doskonale wiedziały, że grozi nam niebezpieczeństwo, a tymczasem nadal robiły swoje.
- Ubierajcie się, wychodzimy. – rzucił zielonooki. Wszyscy spojrzeliśmy na niego podejrzliwym wzrokiem. Dochodziła północ, a on od tak kazał nam gdzieś wychodzić. – Natychmiast. – niemal przeliterował to słowo. Obrzucił dziewczyny nieznoszącym sprzeciwu spojrzeniem. Cała trójka poderwała się na równe nogi i nie minęło pięć minut, a już stały w pełnej gotowości. – Weźcie kluczyki i idźcie do tego samochodu zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. – Fizzy objęła bliźniaczki ramieniem i wszystkie opuściły mieszkanie. Nie wiedziałem o co chodzi, ale zauważyłem, że Harry intensywnie myśli, co zrobić. Oparłem się o parapet nie chcąc przeszkadzać mu w przemyśleniach.
- Co jest, Harry? – rzuciłem zniecierpliwiony. – Czemu posłałeś je do samochodu?
- Niczego nie rozumiesz? Pamiętasz, jak mówiłem ci, że Lottie dobrze trafiła, wybierając takiego chłopaka? – zapytał. Faktycznie, napisał mi w wiadomości, że moja siostra jest w dobrych rękach. – On jest moim kuzynem. Do niedawna współpracowaliśmy ze sobą, więc byłem niemalże pewny, że w razie potrzeby ochroni twoją siostrę.
- Więc w czym problem? – nadal nie rozumiałem, co chce przekazać mi lokowany.
- Naprawdę jesteś idiotą i wszystko trzeba ci tłumaczyć łopatologiczne. – rzucił, ale nie zabrzmiało to jak pogarda z jego strony. – On nie ma na imię Max. Mój ojciec macza w tym wszystkim swoje brudne paluchy. – dopiero wtedy zrozumiałem, co mi sugeruje. Bez chwili wahania chwyciłem kurtkę i oboje wybiegliśmy z domu. Harry w natychmiastowym tempie zasiadł za kółkiem swojego samochodu i ruszył z piskiem opon. Nie zdążyłem nawet dobrze zamknąć drzwi od strony pasażera, a ten pokonał już spory kawałek. Dziewczyny siedziały z tyłu kompletnie zdezorientowane i przestraszone. Sam do końca nie wiedziałem, co planuje Harry, ale ufałem mu. Wiedziałem, że i tym razem uda mu się nas ochronić. Jechał przynajmniej sto dwadzieścia kilometrów na godzinę, tak mniej więcej, bo jego prędkościomierz nie funkcjonował zbyt dobrze, podobnie jak cały samochód. Nie wiedziałem, skąd strzepał tego grata, ale byłem pewny, że wziął go tylko i wyłącznie na wykończenie. Ktoś taki jak on powinien mieć sportową furę, która podołałaby zawrotnemu tempu, w jakim zawsze się poruszał. Auto mknęło tak szybko, że nie dało się niczego poobserwować przez szyby. Mignęła mi tylko tabliczka z przekreśloną nazwą Bronx. Nie sądziłem, że w tak szybkim czasie zdoła wykroczyć poza jeden z okręgów Nowego Yorku. Zaparkował przed jednym z opuszczonych domów. Gdybym w tamtym momencie nie martwił się o jedną z moich czterech sióstr, zaśmiałbym się, bo Harry przypomniał mi trochę obywatela całego świata. Tu mieszkanie, tam mieszkanie. Dało się zauważyć, że musiał sam radzić sobie w życiu. Rozejrzał się po nieco mniej podejrzanej dzielnicy, niż Bronx, po czym odwrócił się do dziewczyn siedzących z tyłu.
- Wejdźcie do tamtego domku. – pokazał palcem jeden z rozpadających się budynków. – Wiem, że nie jest to pięciogwiazdkowy hotel, ale tam nikt was nie znajdzie. – próbował obrócić całą sytuację w żart, żeby nieco rozluźnić zdenerwowane bliźniaczki. – Pod żadnym pozorem nie możecie wychodzić. Macie tam siedzieć, dopóki po was nie wrócimy, zrozumiano? – powiedział tonem żołnierza, który każe odsalutować całej brygadzie. Moje siostry pokiwały twierdząco głowami, po czym wybiegły z jego samochodu posyłając mi na odchodne przepraszające i zarazem smutne spojrzenie. Wyszedłem za nimi i pocałowałem każdą z nich w czoło. Musiałem wierzyć Harremu na słowo, że nic złego je tutaj nie spotka. Wróciłem na siedzenie pasażera i jeszcze przez chwilę obserwowaliśmy oddalające się w głąb ulicy dziewczyny. Westchnąłem głośno i oparłem głowę o siedzenie samochodu. Błagałem w duchu, żeby to wszystko skończyło się dobrze. Zielonooki nadal wpatrywał się w ciemną ulicę, jakby co najmniej miał zdolność przeszywania wzrokiem mroku.
- Będziesz kiedyś świetnym ojcem. – rzucił, spoglądając mi prosto w oczy. – Szkoda, że mój jest takim beznadziejnym skurwielem…
Odpalił stacyjkę samochodu i gwałtownie nawrócił na środku jezdni. Przepisy prawa zdecydowanie były mu obce, ale nie przejmowałem się tym, wiedziałem, że doskonale wie, co robi. Przez chwilę zastanawiałem się, dokąd w zasadzie jedziemy i po raz kolejny odkryłem, że chłopak ma niesamowity dar czytania w myślach.
- Jedziemy do Bronxdale, do domu Grega. Cwaniak próbował wmówić mi, że mieszka niedaleko Bronx, ale idiota zostawił swój dowód na widoku. Muszę wiedzieć z kim pogrywam, nawet jeśli to moja rodzina. – rzucił, odpowiadając tym samym na nurtujące mnie pytanie. – Chciałem powiedzieć: zwłaszcza jeśli to moja rodzina. – poprawił się. Widziałem smutek w jego oczach. Byłem pewny, że żałuje tego, kim jest, a raczej tego, że ktoś doprowadził do tego, że stał się tym kimś. Mimo wszystko kochałem go, ze wszystkimi jego zaletami, ale przede wszystkim z wadami. Nie ukrywajmy, każdy człowiek ma swoje za uszami. Musiałem przysnąć, bo chłopak obudził mnie delikatnym pocałunkiem w usta. Nie chciało mi się nawet otwierać przymkniętych powiek, sugerując mu tym samym, żeby powtórzył poprzednią czynność. Jego spostrzegawczość była zaskakująca i gdyby nie powaga sytuacji, nigdy nie otworzyłbym swoich oczu. Przetarłem je kilkakrotnie, żeby przywrócić ostrość widzenia i ziewnąłem przeciągle, rozciągając się przy tym.
- Wiem, że jesteś zmęczony, ale musimy już iść. – powiedział Harry i podał mi broń leżącą na tylnym siedzeniu samochodu. – Proszę cię, tylko nie strzel sobie tym w głowę…

                                                                       ***

Prowadził mnie między jakimiś opuszczonymi blokami, gdzie nie było widać żywego ducha. To w sumie dobrze się składało, bo nikt inny nie musiał obserwować, jak co chwilę wywracam się na nierównym chodniku. Harry za każdym razem wzdychał znacząco, ale ja nie mogłem poradzić nic na to, że byłem niezdarny i nie byłem przystosowany do przemieszczania się w takich ciemnościach. Zielonooki postanowił podać mi rękę dopiero po tym, jak kapitalnie wpadłem na znak drogowy, uderzając się z całych sił w głowę. Przed oczyma od razu zaczęły tańczyć mi drobne, jaskrawe punkciki i z impetem upadłem na zimny beton. Dałbym sobie głowę uciąć, że ten znak dosłownie wyrósł przede mną. Chłopak zaśmiał się ze mnie i z drwiną w głosie oświadczył, że nie przeżyłbym w takich warunkach jak on ani jednego dnia. Chcąc nie chcąc musiałem się z nim zgodzić. Na pewno nie poradziłbym sobie, gdybym był na jego miejscu. I tak uważałem, że miałem ciężkie życie, ale w przeciwieństwie do Harrego wszystko to, przez co przeszedłem było zwykłą błahostką. Pokonaliśmy jeszcze kilkaset metrów trzymając się za ręce, po czym stanęliśmy przed z pozoru opuszczonym domem. Zielonooki przeładował broń i skinieniem głowy zasugerował, żebym trzymał się tuż za nim. Bynajmniej nie miałem zamiaru wysuwać się przed szeregi, za bardzo się bałem. Czułem przyspieszone bicie mojego serca i ciężej przełykało mi się ślinę. Chwyciłem kurtkę Harrego, a ten spojrzał na mnie pytającym wzrokiem. Chciałem czuć jakieś oparcie, poza tym bałem się, że znów niechcący przewrócę się, robiąc przy tym nie potrzebny hałas. Weszliśmy do środka budynku, w którym panowała niesamowita cisza. Byłem pewny, że tym razem chłopak się pomylił i nie znajdziemy tutaj Lottie. Podskoczyłem z przerażenia, gdy w kieszeni moich spodni rozległ się dźwięk telefonu komórkowego. Wyprowadziło nas to z równowagi i na moment straciliśmy czujność. Usłyszałem tylko wystrzał tuż zza swoje głowy. Harry na szczęście miał podzielną uwagę i w przeciwieństwie do mnie zauważył zbliżającego się do nas mężczyznę. Pochylił się nad zwłokami, żeby stwierdzić kogo przed sekundką zabił. To był Greg, jego kuzyn. Ucieszyłem się, bo wiedziałem, że Lottie musi być gdzieś tutaj. Wydałem z siebie ciszy okrzyk zadowolenia, po czym momentalnie struchlałem. Klęczeliśmy z Harrym nad martwym ciałem członka jego rodziny, a ktoś trzymał nam broń przy tyle głowy. Głośno przełknąłem ślinę i spojrzałem kątem oka na chłopaka. Nie wydawał się przestraszony. On, w przeciwieństwie do mnie, zawsze zachowywał spokój.
- Rzuć tę broń, synku. – odezwał się głos za naszymi plecami. Zielonooki wykonał rozkaz, spoglądając na mnie znacząco. Zrozumiałem aluzje i chwyciłem dłonią pistolet, który schowałem w wolnej kieszeni. Starałem się zrobić to nie postrzeżenie i chyba mi się to udało. Skarciłem się w myślach za moje nerwy i kołatające serce, którego bicie był tak przeraźliwe, że byłem pewny, że zaraz wyrwie mi się z piersi. Harry przymknął powieki, byłem przekonany, że obmyśla jakiś genialny plan. – Ranisz moje serce, dziecko. Nie dość, że odwróciłeś się ode mnie, to jeszcze masz czelność zadawać się ze swoją ofiarą. Nie sądziłem, że kiedyś pożałuję tego, że się urodziłeś. Przynosisz mi wstyd… - wycedził przez zaciśnięte zęby. Był podłym człowiekiem, ale wiedziałem, że chłopak nic nie robił sobie z jego słów. W oczach Harrego zabłysnęła chęć zemsty. Ojciec był dla niego nikim.
- To ja żałuję, że jesteś moim ojcem. To ja powinienem się wstydzić, nie ty. – wypowiedział te słowa całkowicie poważnie, bez jakiegokolwiek zająknięcia. Skinieniem głowy dał mi znak, że mam ostrożnie podsunąć mu moją broń. Najciszej jak tylko potrafiłem wysunąłem ciężki przedmiot z kieszeni spodni i powoli przybliżałem go do zielonookiego. Jego rodziciel niestety to zauważył. Gwałtownie szarpnął chłopaka w tył i odrzucił w przeciwległy kąt ciasnego pokoju. Usłyszałem, jak ciało Harrego uderza o ścianę. Wydał z siebie cichy pomruk bólu. Obróciłem się, szukają ich wzrokiem jednak moje oczy jeszcze nie przystosowały się w pełni do panujących wokół mnie ciemności. Po raz drugi tej nocy usłyszałem wystrzał. Momentalnie podniosłem się na równe nogi i pognałem co sił, kierowany echem, jakie niósł za sobą strzał. Wiedziałem, że chłopak był w śmiertelnym niebezpieczeństwie i że w konfrontacji ze swoim uzbrojonym ojcem nie miał najmniejszych szans. Modliłem się tylko, żeby przeżył, nie liczyło się dla mnie nic więcej. Wpadłem do pokoju obok dosłownie w ostatniej chwili. Zobaczyłem ojca chłopaka wpatrującego się z pogardą w leżące na podłodze ciało syna. Stanąłem jak wryty i z niedowierzaniem kręciłem głową. Mężczyzna usłyszał mnie i już celował we mnie swoim pistoletem, gdy momentalnie zebrałem się na odwagę i jako pierwszy pociągnąłem za spust. Dla pewności oddałem dwa strzały i odrzuciłem broń na bok. Brzydziłem się tym, co właśnie zrobiłem. Podbiegłem do Harrego klękając przy nim. Był nieprzytomny i ledwo wyczuwałem puls na jego nadgarstku. W ciemności zauważyłem krwawiącą ranę na jego podbrzuszu. Zrzuciłem z siebie kurtkę, starając się nią zatamować krwawienie. Byłem naiwny sądząc, że mi się to uda. Podarłem materiał na kilka długich pasów, związałem je ze sobą i przewiązałem wokół brzucha chłopaka, robiąc tym samym prowizoryczną opaskę uciskową. Jego krew spływała po moich rękach, a mnie ogarniała coraz większa panika. Nie wiedziałem, co mam zrobić, aby ocalić jego życie. Przebiegłem się po wszystkich pokojach szukając czegoś, co choć wizualnie przypomniało apteczkę, ale niestety niczego nie znalazłem. Opadłem bezwładnie na podłogę, ocierając spływające po moich policzkach łzy. Nigdy nie czułem się taki bezradny, Harry doskonale wiedziałby, co zrobić. Niestety nie byłem nim, jednak perspektywa tego, że lada chwila mogę go stracić w minimalnym stopniu doprowadziła do tego, że zyskałem jedną setną jego determinacji. Do moich uszu dotarł czyjś cichy pomruk. Poderwałem się z miejsca z nadzieją, że być może zielonooki odzyskał utraconą przytomność. Moim oczom jednak ukazała się Lottie. Miała związane ręce i usta zaklejone szarą taśmą. Pokuśtykała w moja stronę i dopiero wtedy zauważyłem, że miała poranioną nogę. Przeciąłem znalezionym pod ręką nożem sznury, które krępowały jej dłonie i zerwałem z twarzy taśmę. Rzuciła mi się na szyje i mocno mnie przytuliła. Było nas dwóch, więc teraz bez problemu mogliśmy przenieść Harrego do samochodu. Pobiegliśmy do pokoju obok i najostrożniej jak mogliśmy unieśliśmy nieprzytomne ciało chłopaka. Bez wahania mogłem stwierdzić, że był o wiele cięższy ode mnie, ale w tamtym momencie kompletnie nie zaprzątałem sobie głowy jego wagą. Najszybciej jak to było możliwe pokonaliśmy trasę z tego przeklętego budynku do samochodu. Ułożyliśmy zielonookiego na tylnym siedzeniu, po czym w błyskawicznym tempie ruszyliśmy w stronę najbliższego szpitala. Sam dziwiłem się sobie, że tak doskonale radzę sobie za kierownicą. Idąc przykładem Harrego przejeżdżałem na każdym czerwonym świetle i mijałem każde napotkane na drodze samochody. Na moje nieszczęście przespałem pół drogi i nie miałem bladego pojęcia, w którą stronę powinienem jechać. Dziękowałem Bogu za to, że Charlotte siedziała tuż obok mnie i że była w stanie zapamiętać trasę, którą pokonała kilka godzin wstecz wraz z Gregiem. Stała się dla mnie swojego rodzaju nawigacją, nakierowując mnie na właściwą trasę. Niespełna piętnaście minut później zaparkowałem na małym parkingu tuż koło szpitala w Bronx. Lekarze od razu wzięli ciało Harrego na nosze i przenieśli biegiem do wnętrza budynku. Momentalnie przewieźli go na salę operacyjną, chcą powalczyć o jego życie. W tym samym czasie pielęgniarki opatrywały zraniona nogę Lottie. Dziewczyna była w dobrym stanie, nie licząc stresu, jaki przeżyła przebywając z Gregiem i ojcem Stylesa. Wystukałem szybką wiadomość do Fizzy, że jestem bezpieczny wraz z siostrą i niemalże po minucie otrzymałem odpowiedź. Obiecałem dziewczynom, że jak najszybciej po nie przyjadę, choć w tamtym momencie kompletnie nie miałem do tego głowy. Chodziłem nerwowo wzdłuż korytarza przed salą operacyjną. Czekałem na jakiekolwiek wieści o stanie zdrowia mojego ukochanego. Błagałem, żeby tylko to przetrwał. Wiedziałem, że jest silną sztuką i nie łatwo go zagiąć, ale nie wiedziałem, czy tym razem to wystarczy. Siostra chwyciła mnie za ramiona i wręcz zmusiła mnie do tego, żebym usiadł na szpitalnym krześle. Starała się za wszelką cenę mnie uspokoić, ale tym razem jej wpływ nie podziała na mnie zbawiennie. Pielęgniarka nawet kilkakrotnie proponowała mi jakieś leki na uspokojenie, ale za każdym razem odmawiałem, chcąc mieć tzn. trzeźwy umysł. Półtorej godziny późnej z sali wyszedł lekarz. Rzucił tylko, że operacja przebiegła pomyślne, ale mimo to  kolejne godziny będą rozstrzygające. Osunąłem się po ścianie i usiadłem na chłodnej, szpitalnej podłodze chowając twarz w dłoniach…

                                                                       ***

Harrego wypisali tydzień po tym feralnym zdarzeniu i ostatnią zbrodnią, jaką popełnił była kradzież nowiutkiego Audi A6, które wywiozło nas daleko poza Bronx, w którym oboje zostawiliśmy swoją koszmarną przeszłość. Nie mogłem odżałować, że musiałem rzucić pracę w Cotton Club i zostawić Lexa samego. Przez te wszystkie lata, gdy u niego pracowałem był moim najlepszym przyjacielem i traktowałem go niemalże jak własnego ojca. Moja wdzięczność wobec niego nie znała granic. Nigdy nie zapomnę, jak ściskał całą naszą piątkę na dowidzenia i życzył nam szczęścia. Bez wątpienia był niezastąpiony. Czułem to charakterystyczne ukłucie w sercu, gdy po raz ostatni spoglądałem na klub, w którym spędzałem praktycznie każdą chwilę. Styles pokonywał kilometry z zawrotną prędkością i nim zdążyłem się spostrzec, byliśmy już w Newark, naszym nowym, wspólnym domu. Życie z nim było niesłychanie łatwe, zważając na całą jego przeszłość. Nigdy nie sądziłem jednak, że będziemy w stanie stworzyć normalny, trwały związek.

Dwa lata później…

Siedziałem na tarasie naszego domu wraz z moimi czterema siostrami. Było piękne, słoneczne lato, a my jak gdyby nigdy nic grillowaliśmy i cieszyliśmy się wspólnie spędzanym czasem. Lottie z przejęciem dyskutowała z Fizzy o najnowszych, modowych trendach, a bliźniaczki wesoło biegały po ogrodzie. Odetchnąłem z ulgą, że wszyscy mogliśmy zacząć życie od nowa. Porzuciłem obracanie kiełbasek na grillu i udałem się do wnętrza naszego małego domku, gdzie z dzieckiem na rękach siedział Harry. Nigdy nie sądziłem, że w naszym wspólnym życiu kiedykolwiek pojawi się ktoś, kto tak zawróci w głowie zielonookiemu. Nie miałem za złe temu małemu chłopcu, że w kompletnie nieświadomy sposób zepchnął mnie na drugie miejsce na liście ulubieńców Stylesa. Oparłem się o framugę drzwi i po prostu ich obserwowałem, nie mogąc oderwać od nich wzroku.
- Jesteśmy rodziną, prawda? – rzucił Harry, wyrywając mnie z zamyślenia.
- Tak. – odparłem bez wahania. – Teraz oboje tworzymy to, czego przez całe życie nam brakowało…



„I won’t let these little things slip out of my mouth.
But if it’s true. it’s you.. it’s you they add up to.
I’m in love with you. And all your little things”

(„Nie pozwolę, by te małe rzeczy wymsknęły mi się z ust
Ale jeśli to zrobię, to ty
Och, to Ty tworzysz z nimi spójną całość
Jestem zakochany w Tobie i w twych małych rzeczach”)