yeks

PİSTE PİSTEK

Êvar bû
Hemoyê biçûk î boyaxçî
Li quncikê Meydana Mezin
Li nav dilê bajarê Şamê
Serê westiyayî tewandibû
Wek firça nav destê xwe
Laşê xweyê zirav bilez bilez
Dihejand.
Hemoyî biçûk î eware
Di ber xwe de
Bi piste pist ev digot:
Tu mamoste piyê xwe deyne!
Tu bazirgan piyê xwe deyne!
Zabit… casûs… leşker… celad mirovê baş…û mirovê pîç…
Hûn hemû!
Yek li pey yekî piyê xwe deynin
Kes nema
Tenê Xudê ma
Ez bawer im li wê dinyayê jî
Xudê ji bo boyaxkirina pêlavên xwe
Wê gazî Kurdekî bike
Kî dibê
“Ew Kurd ne ez im”
Ax dayê!
Tu dibê pêlavên Xudê çi qas mezin bin
Çend numre ne lingên wî?
Lê ji bo pere!
Dayê tu dibê wê Xudê çiqa sî bide

-Şêrko Bêkes

Bir zamanlar

Bir zamanlar şiirler yazardım. Genellikle şiirlerim de ‘’dün, bugün, yarın’’ gibi zamanları tema alırdım. Daha çocuktum dün de beni üzdüyse içime öyle oturmuş olmalı ki dünden ders çıkarmışım. Bugünü de yaşadığıma inanmışım hep yarın da mutlu olacağıma… Zaman öyle geçti ki ben her gün hata yapa yapa artık hata yapmanın bir önemi olmadığını mı düşünmeye başladıysam bazı hatalarımı tekrar yaptım. Bu böyle olur gidere vurduğum güne yazık aslında ben genellikle böyle kendimi saldığım zaman hep hayatımdan çok değer verdiğim insanların kaybının etkisiyle yaptığımı biliyorum ama bu hayat ölümlü işte. Herkes yanınız kalmaz. Bir zamanlar el üstünde bitirmedikleri ‘’YeK’’ vardı ya da ‘’Yunus’’ vardı. Hani ben hayatımda o ikinci karakterim diye adlandırdığım ‘’YeK’’ i gerçekten merak ediyorum. Gerçekten var mı böyle bir kişiliğim ya da bu zihinsel bir oyunum muydu ? Bunu tam olarak hatırlayamıyorum da sonra ne oldu ? He hatırladım ben kızdan ayrılınca şiir yazmayacağıma yemin etmiştim onunla beraber de ‘’ YeK ‘’ te ölmüştü. Gerçekten de nasıl bir yemin ettiysem hani o hanım efendi hala benim için değerlidir de. Sanki tüm yaşadığım onca yoğun duygumu ve hayalimi orada bırakmışım gibi. Oysa hayatım, hayat senden önce de vardı senden sonra da olacak. Belki bir gün tesadüfen denk gelsekte bana sadece kin dolu bakışlar içinde olacağını da biliyorum. Bak nereden nereye geçtim. Kafam iyice dağılmadan şu Alanya Kalesine bir göz kırpayım belki de oradadır değil mi, tesadüf.