My Muse - Sherlock x Fem! Reader

Pairing: Sherlock Holmes x Fem! Reader
Warnings: none? i think?
Rating: T, just to be safe
Word Count: 1828
Author’s Note: This is for @sherlockourhero who requested this:

Heyy, I loved your last moriarty x reader imagine!<3 If u don’t mind, here’s a Sherlockxreader request for you:) Soo, the reader really enjoys to draw but she runs out of ideas but then she decides to draw Sherlock and she’s so keen of the idea so from this moment forth she’s currently drawing him. One day(maybe when she’s on a date) Sherlock needs something from her and searches for it but finds the drawings and is totally flattered and doesn’t know how to handle it when she comes in? Fluff? <3

Hopefully you liked this! I’m sorry if you don’t, but I tried my best! :)

“I’ve been gone for three hours and you still haven’t moved from the floor!” John exclaimed when he entered the flat of 221B Baker Street. Y/N Y/L/N lay sprawled on the floor with her eyes closed. It was a lazy Saturday afternoon and the sunlight poured in from the open window. Mrs Hudson was probably downstairs watching telly, Sherlock… somewhere and Y/N was normally sketching away. Except she wasn’t. Her signature sketch book and her pencil were no where to be seen.

“You took Rosie away from me,” Y/N replied sorrowfully, her eyes still closed. “My wittle Wosie. My sunshine, the light of my life.” John groaned and set his shopping on the table, which wasn’t cluttered with experiments, surprisingly. “If she were around, I could have gone with Molly and we’d have bought more toys and clothes for her.”

“I’m starting to think you have an obsession with Rosie,” he rolled his eyes at her. Y/N hummed back in response and continued to lie on the floor.

“She’s my favourite thing in this whole world,” she spoke loudly after some time, finally getting up and plopped herself onto the sofa. “I would gladly quit my job for her, but I can’t or else I’d be broke, and then I can’t buy her nice things,” John sat down next to her and seizing the opportunity, she put her legs on his lap. He made a motion to shove her legs away but changed his mind at the last minute.

“You ramble a lot when you’re bored,” he finally spoke, after looking at her for some time. John grabbed the newspaper that was on the coffee table and began to read it.

“I am aware,” was her reply.

“We need to find something you can do on Saturday afternoons,” John shook his head and turned the page. “What about… going out with Molly? She’s your best friend.”

“Firstly,” Y/N held up a finger. “Molly works on Saturdays, who does that? And I’d love to go out with her, it’s just that we’re not-“

“Yeah yeah whatever,” John cut her off. “Rosie isn’t with me… What about drawing?”

“There’s nothing for me to draw!” Y/N complained loudly. “I have over a dozen drawings of Rosie, couple of Molly, some of you…” she trailed off, sneaking him a look. He chose to ignore the last statement and turned a page. A couple of silent minutes passed when John realised that something was missing. Or rather someone.

“Where’s Sherlock?” John asked, looking around. “He’s the one who normally causing the ruckus.”

“Probably visiting Eurus,” she replied, looking at the grocery John had bought in a new found interest. “Did you get jam?”

“Stop telling everyone I’ve gone to visit Eurus!” Sherlock called loudly from the bedroom. John groaned and held his head in his hands when he heard something hit the door.

“Sometimes I can still hear him,” the woman mock pondered, pouting slightly in the process.

“Sod off Y/N,” he yelled back, emerging briefly throwing her sketchbook and pencil at her from the room. “I don’t visit her all the time!” He then looked at the kitchen and slowly turned his head, with a murderous glare in his eyes. “Did you remove all my experiments?” he asked softly.

“I do what I want Sherlock!” Y/N hollered back, picking up the sketch book and pencil from the floor. She frowned when she saw that the tip of the pencil had broken off. “Stop throwing my things and breaking them you… you man-child!” She yelled at him once more. Sherlock emerged from the bedroom, like a dragon emerging from a cave, and glared at Y/N.

“Remind me why you’re here again?” Sherlock asked waspishly. All of a sudden, the army doctor wished he wasn’t such a frequent visitor to Baker Street. It was fine enough having two babies to handle, he had to handle Y/N now that she had to stay.

“Someone blew up my kitchen when Mrs Hudson said that special someone couldn’t use the one in 221B,” she stuck her tongue out at him. “So I have to stay at yours.”

“SHUT UP!” John finally yelled at both of them. He was tired of their constant bickering. “BOTH OF YOU JUST, SHUT UP!” The flat was in total silence for several minutes as Sherlock sat down on his chair and Y/N began to doodle on her sketch book. The light in the room suddenly brightened and it hit Sherlock in such a way, he seemed like a heavenly celestial being. It suddenly struck Y/N as she realised she hadn’t drawn him before. The doorbell buzzed and John and Sherlock immediately looked at each other.



John and Sherlock spent the next couple of hours meeting the clients that were lined up at their door. Y/N remained in the same room, but instead on listening to the clients’ stories, she sketched Sherlock. She first started on his face, lightly drawing his face in first. After their first two clients, she had finished the basic features of his face and started to draw his eyes. Y/N loved his eyes the best of all. They were so exquisitely beautiful, one could get lost in them. An idea struck her and she promptly left the room, much to the surprise of their client, and she returned with several colour pencils of varying shades of blue and green. Slowly, yet carefully, she started to fill the vibrant colour into his eyes. Once his eyes were done, she shaded in his face, highlighting his cheekbones, smudging the shadows with her thumbs and redefining several lines. Sherlock was too engrossed in his clients that he failed to notice Y/N’s quick glances at him.


“Y/N you’ve got a notification,” John was typing away furiously at his laptop at the latest case. It had been a couple of weeks since the fiasco in the living room. Sherlock had disappeared for a case a couple of days ago. When no reply came, he peered into the screen of her phone. “It’s from Molly!” He rolled his eyes when he heard a crash and a bang; a frazzled Y/N came in, her fingers were blackened from the charcoal. She walked through the living room and unlocked the phone. When no reply came from her again, John looked at her with concern, she had a strange look on her face. “What’s the matter?”
“I’ve gotten date,” a small smile was on her face. “Tonight. At seven.” Her expression dropped a little. “When’s Sherlock getting back?” John looked at her sadly and closed his laptop lid. He walked over to where she was standing and gently gripped her by the shoulders.

“It doesn’t matter now,” he spoke softly. “He’s a bit of a prick, go enjoy your date.” Y/N hugged him tightly and kissed him on the cheek.

Couple of hours later

“I need your sketch book Y/N!” Sherlock thundered up the stairs and burst into the flat. John nor Y/N were anywhere to be seen. Bestride needed a person who could sketch and he had immediately thought of Y/N. She was likeable, she got unbearable when she didn’t have anything to do. A slip of paper on the fridge caught his eyes and he strode over to where it was was and quickly scanned it.

I’m with Rose and Y/N’s gone for a date. DON’T RUIN IT AGAIN OR NO ROSIE FOR A MONTH.

Dinner’s in the fridge, or just get take away.


Sherlock crumpled the piece of paper in his hand and threw it away. He needed Y/N so she could sketch the portrait of the murderer, but he couldn’t ruin the date. There was an alternate option of… messaging her. He wouldn’t be ruining the dat after all.

Sherlock: If you’re not terribly busy in your date, I need you ASAP.

Stuffing the phone in his Belfast, Sherlock started to look through Y/N’s room. He heard the John in his head going, “Stop going through her stuff! It’s private you prick!”. Sherlock chose to ignore it; a buzz indicated he had a new message.

John: Did you ruin her date again? I told you not to.

The consulting detective rolled his eyes and typed out a reply

Sherlock: I just said if she wasn’t busy, I needed her ASAP.

John: No Rosie for a month.

In his peripheral vision, he saw a dark, leather-bound notebook, which was precariously on the edge of her dressing table. It was a Eureka moment for Sherlock as he reached out to grab it. However, it fell to the floor and Sherlock stopped for a moment when it saw what page it had opened on. It was a portrait of him.

Sherlock gently ran this fingers over the papers, lingering on his eyes. He knew Y/N was talented, but he didn’t know she was this talented. She had cleverly used charcoal for his hair and outlined individual strands using a mechanical pencil. He could make out the softness of the tissue she had used for shading his cheek-

“Turns out I wasn’t so terribly busy on my date!” He heard a familiar voice call from the living room. “He was frankly lovely, but he didn’t like books! Imagine that! A man who didn’t like…” Y/N trailed off when she entered her own room and found her sketchbook in Sherlock’s hands.

“Books,” he completed for her. “Y/N I-I’m so…” the detective found himself lost for words; he was incredibly flustered.

“I can explain,” Y/N’s face was flushed from embarrassment. “I swear it’s nothing stalker-“

“It’s beautiful,” he cut her off again, setting the book aside. “But why me? Only deduction I can make is that-“

“I never drew you before,” Y/N admitted shyly. “That sketch was my first time, the nose is a little off and the eyes…“ she was interrupted in her rambling when he stood right in front of her; Sherlock gazed at her fondly and cupped her cheek with a gloved hand.

“Thank you,” he had a small smile on his face. Y/N, suddenly feeling a rush of bravery in her, gave him a little kiss on the cheek.

“Thank you,” she grinned shyly, from ear to ear. “For being my muse. You’re an interesting person to draw.”

“Can I be your muse more often?” he asked, with a cocky smirk on his face. Y/N laughed and elbowed him in his ribs.

“Only if you stop complaining about me all the time,” she looked over her shoulder as she walked out of the room. “What did you need? Was it Lestrade? He messaged me too!” Sherlock had stopped listening and held his hand on his cheek where she had kissed him with a small, secret knowing smile.

Requests Open!


one day, woody woke up.

something whappened because when he looks around at t-rex toy he sees that somehting is missing….. his eye! he only as one eye.  "This is stupid shit.“ t-rez toy says t looking around (except it’s hard for him to look around much because he only has one eye). woody says "why are you like that what hat is that?”.

than adny comes into room and something is amiss! his eye also (theyre is no blood just the eye is moved into the middle of the face there is more skin on the face and woodeye is not sure where THAT came from). then anyd picks up and says “eye WANT TO PLAY WITH YOU WOSY!” then he also picks up buzz of star command and he doedsn’t have eye eiether

that’s my story no more complex than that +/

oh boy forgot this was written by NASCAR thank him

1946 (Rosie and I)

A groan and a gasp, I bolted up, searching around the room for a solid minute, my hand reaching towards the gunk kept in a drawer. I looked around again, attempting to spot things I knew, the bathroom door, half open with the toilet seat down, the window with the curtains, not bars. Rose. I sighed softly, looking at my watch. 2AM. I laid back down and snuggled closer to her, breathing her in quietly, my arms wrapped around her chest carefully, a hug from behind. Wosie..? I whispered it to her, blushing deeply for a moment. Whuts da date? This episode, like some, was easier for me to handle. Unlike so many I had, this one I could manage to get out of myself, with rather minimal damage. The smell of her perfume was comforting and I smiled, feeling safe already. How long have I missed? I let my eyes slipped close, sniffling.

The Valentine's Day - One Shot (Larry Stylinson)

Tytuł: “The Valentine’s Day”
Paring: Larry Stylinson
Bohaterowie: Harry Styles, Louis Tomlinson, Nick Grimshaw
Gatunek: AU
Ilość stron: 6
Opis: Harry zamierza jak zawsze spędzić walentynki ze swoim chłopakiem. Jednak w wyniku pewnej sytuacji siedzi samotnie na ławce w parku.
Kiedy widzi wypadek samochodowy, nie spodziewa się, że to jedno wydarzenie zmieni całe jego dotychczasowe życie.
Od Autorki: Wczoraj na WOSie, naszedł mnie pomysł na tego shota. Wróciłam do domu i po kilku godzinach był już gotowy. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Jest troszkę pomieszany, ale na pewno zrozumiecie. Nie przedłużam więc i zapraszam do czytania.
No i jeśli Wam się spodoba to będzie mi bardzo miło jeśli zostawicie po sobie jakiś komentarz. Choćby kilka słów, ale zawsze pozytywnie mnie one nakręcają.



Większość ludzi spędza ten dzień ze swoją drugą połówką. A jeśli jej nie mają, idą do klubu. Nieliczni barykadują się w domu, ponieważ szczerze nienawidzą tego dnia.

Harry dawniej również do nich należał. Zamykał się w mieszkaniu i oglądał telewizję. To zmieniło się kiedy poznał Nicka.

Pierwsze walentynki spędzili razem w klubie, jako przyjaciele.

Drugie wyglądały podobnie, ale skończyły się na namiętnej nocy we dwoje. Harry aż do teraz nie wie dlaczego pocałował wtedy swojego najlepszego przyjaciela, a tamten odwzajemnił pocałunek.

To wydarzenie bardzo wpłynęło na ich relację. Każde kolejne walentynki spędzali razem. Jako para.

Tym razem również miało być podobnie. Najpierw kino, kolacja i powrót do ich wspólnego mieszkania. Zazwyczaj tak wyglądały ich walentynki. Lecz następnego dnia, nie potrafili odpowiedzieć na pytanie o czym był film na którym byli, a chodzenie sprawiało ich lekką trudność.

Ale te walentynki nie były jak te poprzednie. Tym razem Harry siedział samotnie na ławce w parku i płakał. Nie miał gdzie pójść. Nie mógł wrócić do mieszkania, ponieważ już tam nie mieszkał. Co prawda mógł zostać w nim, aż nie znajdzie sobie czegoś nowego, ale nie mógłby znieść widoku Nicka.

Było już ciemno, a tego roku pogoda była wyjątkowo łagodna. Harry udał się więc do parku i tam rozpaczał nad swoim marnym losem. Ciągle wracał myślami do wydarzenia które miało miejsce zaledwie kilka godzin temu, a które sprawiło, że stracił chęć do życia.

Harry jak zwykle po skończonej pracy wrócił do mieszkania. Perspektywa spędzenia romantycznego wieczoru ze swoim chłopakiem, sprawiała, że na jego twarzy momentalnie pojawiał się szeroki uśmiech.

Otworzył drzwi i wszedł do środka. W przedpokoju zobaczył walizkę. Zaniepokoił się o od razu zawołał:

- Nick, słonko. Gdzie jesteś? – Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo przez jego oczami pojawił się jego chłopak, trzymający w ręku kolejną walizkę. – Co się stało? – Powiedział i podszedł do ukochanego ale ten się odsunął.

- Harry, to koniec – powiedział powoli nie patrząc mu nawet w oczy.

- Koniec? O czym ty mówisz Nick? – Harry poważnie się zaniepokoił.

- Koniec z nami. Spakowałem twoje rzeczy, ale jeśli chcesz możesz zostać tutaj do jutra. Wiem, że nie znajdziesz sobie nic na szy…

- O czym ty do cholery mówisz?! – Harry nie wytrzymał. Poczuł jak nogi się pod nim uginają. – Nie żartuj sobie ze mnie – próbował się zaśmiać, ale kiedy Nick zachowywał stoicki spokój, umilkł. – Mówisz poważnie?

- Tak – Nick spojrzał na chwilę w jego oczy. – Mówię w pełni poważnie.

Harry poczuł jak po jego policzkach zaczynają spływać łzy.

- Dlaczego? – wyszeptał.

- Po prostu Harry… nie kocham Cię. Już nie. – Spokój Nicka jeszcze bardziej dobił Harry’ego. Nie mógł uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.

- Jak to?

- Sam nie wiem Harry. Zrozumiałem to już jakiś czas temu. Ale postanowiłem, że dam sobie czas i znów zacznę Cię kochać. Ale nie potrafię. Tak się nie da. Przepraszam Cię. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.

- Wybaczę?! Mam wybaczyć to, że miłość mojego życia przestała mnie kochać i w walentynki wyrzuca mnie z naszego mieszkania? – zapłakał Harry. – Skoro wiedziałeś o tym od dawna, mogłeś mi powiedzieć.

- Nie wiedziałem jak…

- Wiesz co ja myślę?! – zapytał i nie czekając na odpowiedź, kontynuował. – Myślę, że nigdy mnie nie kochałeś. Miłość nie umiera Nick. Ale nie sądzę, żebyś to rozumiał.

- Kochałem Cię Harry. Uwierz mi…

- W nic Ci już nie uwierzę – powiedział i wyszedł z mieszkania trzaskając drzwiami. Nie słyszał nawet co Nick za nim woła. Biegł przed siebie…

Harry zapłakał mocniej. To nie mogła być prawda. Jak to możliwe, że tak nagle Nick przestał go kochać. Owszem, miłość się kończy. Ale nie z dnia na dzień i to w najlepszym – zdaniem Harry’ego – okresie związku.

Siedział skulony na ławce i cały się trząsł. Sam nie wiedział czy z zimna czy z płaczu. Przechodzący obok ludzie patrzyli na niego dziwnie, (nie widział ich spojrzeń, lecz czuł je na sobie) ale żaden z nich nie podszedł do niego.

Po kilku godzinach zaczął padać deszcz. Lecz Harry i tak cały był już mokry od swoich łez. Nadal siedział na ławce i łkał.

Nagle usłyszał klakson samochodu, później głośny krzyk i uderzenie. Podniósł głowę i otarł oczy z łez. Spojrzał w kierunku ulicy i zobaczył, że przed maską jednego ze stojących samochodów ktoś leżał.

Sam nie wiedział kiedy ani nawet dlaczego wstał i pobiegł do leżącego ciała. Kiedy był blisko, przedarł się przez gromadzący się wokół tłum i ukląkł obok chłopaka.

Był piękny. Jego brązowe w blasku nocy włosy były niechlujnie rozrzucone po całej jego twarzy. Harry odgarnął je do góry i ujrzał delikatne, wręcz lekko kobiece rysy chłopaka. Nagle jego oczy otworzyły się szeroko. Harry zobaczył najpiękniejsze oczy jakie kiedykolwiek widział. Niebieskie spojrzenie wlepione było w jego twarz. Dopiero po chwili Harry zdał sobie sprawę z tego, że chłopak coś szepce.

Nachylił się i pomimo szumu wokół niego, wystraszonych głosów dziwiących się co jest grane, oraz kilku dzwoniących na pogotowie, słyszał tylko szept chłopaka.



Sam nie wiedział co nim kierowało, kiedy powiedział pielęgniarzom, że jest bratem chłopaka aby pozwolili mu jechać z nimi do szpitala karetką.

Już po dziesięciu minutach jazdy dojechali na miejsce. Chłopak od razu został zabrany na prześwietlenie, a Harry usiadł w poczekalni i czekał. Kiedy ujrzał pielęgniarkę, zapytał się jej czy może porozmawiać z „bratem”. Zgodziła się.

Wszedł powoli do sali i zamknął za sobą drzwi. Kiedy odwrócił się przodem do łóżka, ujrzał znów te piękne oczy wpatrujące się w niego.

Nagle wszystko do niego dotarło. Co on wyprawiał? Okłamał lekarzy tylko dlatego, żeby być tu z tym chłopakiem o którym właściwie nic nie wiedział. Po co? Sam nie znał odpowiedzi na to pytanie.

Już chciał wyjść z sali i wrócić na ławkę w parku, kiedy usłyszał ciche:

- Harry? Tak masz na imię prawda?

- Tak, ale – urwał i podszedł powoli do łóżka na którym leżał chłopak. Usiadł na krześle i kontynuował – skąd to wiesz?

- Sam nie wiem, po prostu wiem – uśmiechnął się. – Ja jestem Louis.

- Louis – powtórzył cicho Harry.

- Dlaczego tu przyjechałeś? – zapytał nagle leżący.

- Ja… - Harry nie wiedział co ma powiedzieć. – Chciałem się dowiedzieć skąd wiesz jak się nazywam.

- Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie – powiedział powoli Louis. – Ale wiem co przeżywasz Harry.

- Słucham? – zapytał zdezorientowany.

- Wiem jak to boli. Kiedy ktoś Cię rzuci. Ktoś kogo kochasz całym sercem.

- Ale, skąd ty…? – Harry zaczynał być coraz bardziej zaintrygowany a jednocześnie wystraszony.

- Ja również dzisiaj straciłem kogoś na kim mi zależy. Nie jesteś sam – uśmiechnął się słabo.

- Skąd wiesz, że ktoś ze mną zerwał? Dzisiaj.

- Harry, ja nie mam pojęcia skąd to wiem. Ale czuję, że powinienem to powiedzieć. Czuję, że to co podsuwa mi mój mózg jest prawdą.

- Co jeszcze o mnie wiesz?

- Nic. Ale chętnie posłucham co się stało. Później ja opowiem Ci swoją historię.

- Dobrze – powiedział nie myśląc zbyt wiele.


Harry obudził się nagle. Oddychał nierównomiernie i był cały rozpalony. Podniósł się do pozycji siedzącej i rozejrzał po pokoju. Był w domu. Spojrzał na łóżko na którym siedział.

Ujrzał najpiękniejszy widok swojego życia. Chciał go oglądać do końca swoich dni. U jego boku leżał jak zwykle Louis. Jego włosy były rozczochrane i leżały na poduszce. Jego naga klatka piersiowa, którą tak kochał przytulać, unosiła się i opadała równomiernie. Z pomiędzy jego rozchylonych ust wydobywało się cichutkie chrapanie, które Harry tak bardzo uwielbiał.

Co roku kiedy tylko zbliżały się walentynki, mimowolnie śnił o zdarzeniu sprzed siedmiu lat. Miał wrażenie, że wydarzyło się to wieki temu, a zarazem czuł, jakby miało to miejsce wczoraj.

Nigdy nie zapomni ich pierwszego spotkania i rozmowy w szpitalu. To wszystko było takie nierealne. Można nawet powiedzieć, że bał się Louisa. Choć teraz nie może sobie wyobrazić co by było gdyby go nie spotkał? Gdzie by teraz był?

Uśmiechnął się szeroko, dziękując w duchu Nickowi. Bo pomimo, że złamał mu serce, to dzięki niemu Harry poznał PRAWDZIWĄ miłość swojego życia.

Położył się z powrotem na łóżku i pocałował delikatnie Louisa w skroń, tak aby go nie obudzić. Przytulił go do siebie i zasnął.


- Harry, kochanie wstawaj – chłopak usłyszał, szept przy swoim uchu i otworzył delikatnie oczy. Ujrzał jak co rano roześmianą twarz Louisa i oczy pełne miłości.

- yhym – wychrypiał swoim porannym głosem, który zawsze przyprawiał jego chłopaka o gęsią skórkę. – Która godzina?

- Jedenasta. Wszystkiego najlepszego Harreh – powiedział radośnie chłopak. – Kocham Cię ty moja walentynko.

- Ja Cię też kocham Lou. Nawet nie masz pojęcia jak bardzo – powiedział i przyciągnął chłopaka do siebie, tak że ten teraz na nim leżał. Złączył ich usta w namiętnym pocałunku. Były w nich zawarte wszystkie ich uczucia. Oderwali się od siebie i spojrzeli sobie w oczy.

- Okej, wstawaj śpiochu. Zrobiłem śniadanie – powiedział Louis i podniósł się z Harry’ego.

- I jak mógłbym Cię nie kochać? – zapytał sam siebie Harry i podążył do kuchni za swoim ukochanym.


Po skończonej kolacji, wrócili do domu. Ściągnęli z siebie kurtki i udali się do salonu. Było już późno, lecz oni chcieli jeszcze pooglądać jakiś film na DVD. Zrobili więc popcorn i usiedli przytuleni na kanapie. Po dość krótkim czasie znudzili się oglądaniem filmu i leżeli na sobie delikatnie się całując.

W pewnym momencie Louis wyszedł do toalety, a Harry postanowił, że to odpowiedni moment. Sam się wiedział czego tak się boi. Przecież oczywistym było, że Louis go nie odrzuci. Byli razem od siedmiu lat i zależało im na sobie.

Kiedy tylko Louis wrócił do salonu i usiadł na kanapie. Harry wstał, wziął głęboki oddech i… ukląkł przed swoim chłopakiem. Mina Louisa była w tym momencie bezcenna. Przez jego twarz w ciągu sekundy przewinęło się miliard emocji. Harry nie czekając dłużej, powiedział:

- Louisie Williamie Tomlinsonie, jesteśmy parą już od siedmiu lat. Kocham Cię, tak jak nigdy nikogo nie kochałem. Jesteś całym moim światem. Potrafisz mnie pocieszyć kiedy jest mi źle. Rozśmieszyć, kiedy nie mam humoru. Tylko ty sprawiasz, że codziennie rano budzę się pełen życia i zasypiam ze świadomością, że kiedy się obudzę, pierwszą rzeczą którą zobaczę będą twoje piękne oczy, a pierwszym dźwiękiem jaki usłyszę będzie twój głos – wziął głęboki oddech, ponieważ przyszedł czas, aby zadać to najważniejsze pytanie. – Więc, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zechcesz ofiarować mi resztę swojego życia? – Z kieszeni spodni wyciągnął małe zamszowe pudełko, w którym znajdował się pierścionek.

Patrzył w niepewności na Louisa. Harry spodziewał się, że albo zostanie wyśmiany i to będzie koniec, albo że Louis rzuci mu się w ramiona zgadzając się. Ale na pewno nie wyobrażał sobie, że Louis wybuchnie głośnym śmiechem. Lecz nie był to śmiech z serii „idioto, walnij się w łeb. Serio myślałeś, że za Ciebie wyjdę?!”.

Louis po chwili się opanował, spojrzał na nadal klęczącego przed nim Harry’ego i powiedział:

- Oj Harry. Zgodzę się, ale pod jednym warunkiem.

- Jakim? – młodszy chłopak spojrzał na niego zdziwiony. Wtedy Louis również ukląkł przed Harry’m, tak że teraz klęczeli patrząc sobie w oczy i wyciągnął z kieszeni pudełko bardzo podobne do tego, które trzymał Harry.

- Że ty również zgodzisz się zostać moim mężem – powiedział z uśmiechem.

- Czekaj… czy ty zamierzałeś mi się dzisiaj oświadczyć? – zapytał śmiejąc się.

- Tak. Czekałem od jakiegoś roku aż w końcu ty to zrobisz, ale stwierdziłem, że jeśli chcę abyś został moim mężem muszę wziąć sprawy w swoje ręce.

- Idiota z Ciebie. Ale wciąż nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

- Powiedziałem, że jeśli ty się zgodzisz to ja również to zrobię. Decyzja należy więc do Ciebie.

- No więc moja odpowiedź brzmi tak. Z przeogromną chęcią zostanę twoim mężem Boo Bear.

- No więc moją odpowiedź również znasz, mój ty narzeczony.

Chwilę później oboje płakali ze śmiechu i szczęścia, wymieniając się pierścionkami.

Jeśli siedem lat temu w walentynki, ktoś opowiedziałby tą historię Harry’emu, ten wyśmiałby tą osobę. Wtedy o poranku był w szczęśliwym związku, a po południu płakał na ławce w parku. A teraz leżał w łóżku ze swoim narzeczonym, którego kochał całym sercem. Wszystko się zmieniło…

Skomentuj xx