wiet

Blind Trust (Stan and Ford Pines) (2)

Second chapter of this fic based off of @radioactivedelorean‘s Brain Tramua AU, along with @witete @a-million-chromatic-dreams @crossroadsdimension and @sixerpines.

This is Stanford waking up after the surgery, and while it seems not much has happened, both he and Stanley see a small improvement on the first day.

Enjoy!


Stanford felt…lighter when he finally woke. The sounds in the room where not of loud beeping equipment that he had grown accustomed to, but of the soft sounds of a distant waterfall. He felt something on his hand, Stanford gathering as much strength as he could to open his eyes. The room was dark and blurry, but as Stanford slowly looked over to his hand, he could see someone was holding it. The hand was small, Stanford confused as he didn’t remember anyone other than Stanley going through the portal days before. Then again someone could have Stanford mused, his attention on his surroundings had been rather muted due to his deteriorating health.

“Stanford?” Blinking slowly, Stanford turned his attention up to his right, squinting to try and make out the person standing beside his bed. “Y-You’re awake!” It was Stanley, Ford was sure of it now, the exclamation a whisper as Stanley slowly set Ford’s glasses on his face. Closing his eyes for a few minutes, Stanford regained some more strength so he could gaze upon his brother. The younger twin was smiling softly, his misty eyes shining with relief and concern. “I’m so happy to see you finally awake.” Stanford felt the same, but found his mouth was still unusable, annoying but he was just happy that he could keep his eyes open for more than a few short minutes. Stanley sat beside him, the conman having a tough time keeping back the joyful tears threatening to spill from his eyes.

“Oh, and the twins are here.” He explained in another whisper, Stanford blinking slowly as if acknowledging what he said. “I told their parents what happened, and they said to have them here as long as you need them to be. Heck, even Sherman is comin’ soon, isn’t that real great?” Stanley heard his voice crack but he didn’t care, taking Stanford’s free hand with a quiet sniffle. “She really did fix ya…I mean, this ain’t much but…” Stanford felt his heart ache as he felt some tears drip onto his lax hand, Stanley trembling slightly as he turned his face away. Stanford wanted nothing but to hold Stanley and assure him everything would be alright, cursing his body for being nothing but useless at the current moment. Staring at his hand Stanford closed his eyes, taking a few breaths before he used what seemed every brain cell he had to tell his hand to move. At first nothing happened, but then he heard his brother gasp when his thin fingers slowly curled around his brother’s hand. Stanford was exhausted by the effort, but hearing Stanley muffle his excited laughter made it all worth it. As he dozed back to sleep Stanford felt nothing but joy at being able to accomplish something that made his brother happy for the first time since they learnt what was happening to him.

There was still a long way to go, but Stanford felt hope for the first time in months, and that was all he needed.

anonymous asked:

21/5/17 17;17 --- Ik ben verslaafd aan ontsnappen aan de realiteit, in elke vorm en mate, medicatie, muziek, boeken, schrijven, series, films, automutilatie, wiet, alcohol, andere leuke pilletjes, seks, anderen. Alles wat me uit de werkelijkheid haalt. Ik ben verslaafd aan het niet mentaal aanwezig zijn en ik snap niet zo heel goed waarom dat fout zou zijn, is mijn kijk op de realiteit dan zo donker? Of ziet de rest niet wat ik zie?

Aan u, gij in de leegte leeft

Hé daar, het is best wel lang geleden he! Ik moet eerlijk zeggen dat dat ook voor een deel door mij komt. Ik ben namelijk wat geïntimideerd door je, door hoe je je emoties zo ver weg stopt, hoe je geen zin in het leven hebt en ‘fuck it’ tegen alles zegt. En een kleine dosis onverschilligheid kan soms geen kwaad, maar het is dat jij al opgegeven hebt.

Ik zie je wel feesten, gaan, dronken worden, wiet smoren, sigaretten roken. Alles om maar te zeggen dat je niets voelt, dat het jou niets doet. Maar ik denk alleen dat het je wel iets doet. Ik weet alleen niet of je dat zelf nog voelt. Je praat er namelijk nooit echt over. En dat begrijp ik ergens wel. Niet om te zeggen dat ik jou begrijp, want dat kan natuurlijk niet helemaal. Ik wil wel graag, als je me zou toelaten. Maar ik denk niet dat we daarvoor (al) hecht genoeg zijn. Ik hoop in ieder geval dat je weet dat als je ooit wilt praten of het allemaal aan het razen is, dat ik er dan wel ben.

Ik hoop dat je ergens weet of te weten komt hoeveel je waard bent, hoeveel je nog kan groeien, en dat er meer is dan dit. Dit is niet hoe het hoort te zijn. Leven is zwaar, absoluut, maar het moet niet zinloos zijn. Het hoeft niet één en al opgeven te zijn. Stiekem hoop ik vooral dat je hulp zoekt, of het toelaat en dat je stukje voor stukje leert om weer te voelen en ons laat zien wat er nu echt achter die muren schuilt.

Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy. 
—  🙁