vrouwtje

#handmade #byjuudsboetiek
www.juudsboetiek.nl

#wikkelarmband #roze #bladgroen #groen #zilver #camel #vintage #hout #grijs #howliet #poppetje #vrouwtje #pastel #kwastje #love #armband #armcandy #madewithlove #juudsboetiek #jb #jbsieraden #festivalmusthave #festivalsieraden #zomermusthave #sieradenwebshop #sieradenwebwinkel #webshop #webwinkel

Schleich Gorilla Vrouwtje Met Baby nieuw bij Kinderspeelgoed goedkoop

Schleich Gorilla Vrouwtje Met Baby nieuw bij Kinderspeelgoed goedkoop

Kinderspeelgoed goedkoop heeft sinds kort Gorilla vrouwtje met baby opgenomen in haar assortiment.

Details Schleich Gorilla Vrouwtje Met Baby

Schleich figuren zijn zo natuurgetrouw mogelijk nagemaakt
Schleich figuren en dieren zijn op schaal gemaakt
Alle Schleich figuren voldoen aan alle veiligheids voorschriften
Met de hand beschilderd
Afmetingen in cm (L x B x H) 8.0 x 3.5 x 7.0

Kijk op de volgende link voor meer Schleich Gorilla Vrouwtje Met Baby .

26 juli - Chiang Mai - Dag 7

Rond een uurtje of half 6 werd ik wakker, in de nachttrein. We waren gestopt bij een treinstation en wat mensen stapte uit, geen idee waar. Omdat we boven liggen hebben we helaas geen raampjes. Ik zag dat een vrouwtje die een onderbed had, wegging en dat haar bedje al was omgebouwd naar een bank. Ik nam gretig plaats, was toch al wakker. De route die de trein aflegt, is werkelijk schitterend. Alleen maar ongerepte natuur en verder af en toe een verlaten (uitziend) huisje. Rond kwart over 7 zouden we aankomen ik Chiang Mai, dit werd helaas 8 uur (om Thaise redenen).

Backpacks op de rug geparkeerd en opzoek naar een tuk-tuk of taxi. Ik ben eerst ff snel langs een toeristeninformatiepunt gelopen om te vragen hoeveel tbh ongeveer naar het centrum. Hij vroeg hoeveel personen, ik zei 2, 50 tbh zei hij. Eenmaal buiten zegt de eerst de beste 200 tbh, nou echt niet dus. De aantallen erna schommelde tussen de 150-180. Wij liepen stellig door. Ik werd al weer helemaal gek van ALLE mannetjes die je aanspreken en je van alles willen aanbieden. Toen kwam een mega tuk-tuk langs rijden, stapte er een ventje uit en wilde ons voor 100 tbh brengen, ik zei nee sorry, 50 klaar, 80? Nee. Oké 60 dan? Lies en ik keken elkaar aan, beter gingen we het niet krijgen. Oké zeiden we. Hij kwam dichtbij en fluisterde, niet verder vertellen in de bus oké? Haha held, zullen we niet doen.

Hotel ziet er mooi uit met een ruime luxe hal. Inchecken is helaas nog niet mogelijk. We laten onze backpacks achter en gaan op pad, de stad in voor ontbijt. We zitten midden in het centrum, dus alles is makkelijk aan te lopen. Na het ontbijt, hebben we een rondje gelopen, langs een tempel en wat toeristenbureaus. We wilde een bus naar Pai boeken, het ziplinen reserveren en oriënteren voor vliegtickets. Na bij een paar binnen gewandeld te zijn, vonden we een toeristenkantoor met een mooie prijs en boekte de bus en zipline. Hierna deden we reseach naar vliegtickets. Bij de eerste meneer was het gewenste pakket 5450 tbh (rechtstreekse vlucht naar het eiland Krabi). Dat is 142,7 euro, hij schreef 2p met een rondje eromheen erboven dus gingen er van uit, voor twee personen. Bij de tweede mevrouw was het 5860 tbh, incl bagage. Bij de derde ook zoiets. Na kort overleg, besloten we maar gelijk te boeken bij de tweede vrouw. Het is nu zondag en over een week willen we vliegen, als we langer wachten wordt het alleen maar duurder. De meneer van de laatste optie zei ook dat het vanaf dat weekend vakantie is voor een groot deel van de Thaise en dat alles wat duurder is dan normaal, fijn, hebben wij weer.

Bij haar aangekomen, alles nog een keer met haar besproken, 2 augustus, Chiang Mai naar Krabi, rechtstreeks, 2 personen. Ze gaf het blaadje waar ze de eerste keer ook alles al op had gekrabbeld. Wij geven de paspoorten en ze gaat bellen, alles navragen. Ze vraagt hoe we willen betalen, creditcard zeggen we. Ze doet een beetje moeilijk, ze zegt dat over de 5860 tbh nog 3% kosten komt, ze berekent het bedrag en laat het zien. Nogmaals wijst ze op een ATM aan de overkant. Wij berekenen wat we de aankomende dagen nog aan kosten gaan hebben en gaan dit pinnen. Nadat ik even ruzie had met de automaat (alles in het Engels, laatste scherm gaat die ineens Thais terug praten, van de twee opties doe ik ine-mine-mutte, kies blijkbaar de verkeerde en gebeurt er niks…) gingen we terug en schoven weer aan. Ze schrijft een bon en geeft dat, 11.720 tbh / 306,88 euro staat er. Hier schrikken we van. Blijkbaar was het bedrag 153,44 euro per persoon en niet voor ons beide. Maar overal op haar briefje stond het bedrag 1 keer, en toen we aangaven te gaan pinnen zei ze niks, ze heeft nergens een totaalbedrag opgeschreven. Ze berekende de creditcardkosten ook niet uit over het totaal. Lies en ik zeggen, dat we tot onze spijt het niet kunnen doen, dit is te veel geld, er staat nergens voor 1 persoon, dit is niet duidelijk aangegeven en we praten steeds over 2 personen. Overal waar we tot nu toe iet hebben geboekt, zeggen ze dit bedrag p.p. maar dan zeggen ze gelijk het totaal bedrag omdat we dat tenslotte moeten dokken… De vrouw wordt een beetje bleek en stil, ze zegt dat ze de vliegtickets al heeft gekocht. Op dat moment stopt er een scooter met koerier die haar een envelop overhandigd, de tickets. Ze laat ze zien. Ik ben eigenlijk een beetje van m'n apropos. Ik zeg, nergens staat een ander bedrag dan dat, we hebben nergens getekend voor akkoord, we hebben nog niet eens betaald en de tickets zijn al besteld…?! Ze belt de maatschappij om te kijken of het nog kan worden teruggedraaid. Nee het kan echt niet. Ze zegt, als jullie ze niet nemen, moet ik ze betalen. Wij zeggen nog een aantal keer sorry en besluiten te gaan. Ik voel me erg rot, maar dit is miscommunicatie en zonder ook maar een handtekening of geld te hebben gezien heeft ze iets voor ons aangeschaft. Ze komt ineens achter ons aan de straat op en zegt, als we de helft betalen en zij de helft of we het dan wel willen. Lies en ik kijken elkaar aan en gaan akkoord. Ja want dat is ook het bedrag wat we eigenlijk hadden besproken. We overhandigen haar 6000 tbh en krijgen de tickets. Ze zegt niets meer en kijkt ons niet meer aan. Ik voel me erg rot, met een verse mangoshake van 0,79 euro lopen we richting het hotel. Lies zegt onderweg, ik denk dat ze bedoelt met “if you don’t take them, i have to pay for them.” dat niet het kantoor ze moet betalen, maar zijzelf. Ik voel me nog rotter. Het voelt alsof ik haar heb opgelicht. Dat is natuurlijk niet zo, maar de gedachte dat ze misschien twee maanden ofso moet werken voor dat bedrag… Ik probeer er maar niet te lang bij stil te staan.

We kunnen inchecken. De kamer is ronduit lelijk. Meer kan ik er niet aan toevoegen. Ik wil lekker een douche nemen om me op te frissen van de trein etc en wordt letterlijk met een koude douche ontvangen. Jammer dit. Ik probeer me erna weer op te warmen door het bed als trampoline te gebruiken, de veren zijn echt niet normaal, ben benieuwd vanavond.

We hebben expres hotel met zwembad gekozen voor deze relaxdag maar lopen tegen een ‘probleempje’ op. We zijn in het noorden en sinds we hier zijn, is het zwaar bewolkt en wat regenachtig. Niet zoals we tot nu toe gewend zijn helaas. Desondanks trekken we de bikini’s aan en gaan naar het zwembad. Deze is helaas lang niet zo mooi als op de foto. We nemen plaats op een bedje maar verschuiven na 5 minuten naar een overdekt stukje met onze bedjes om te schuilen tegen de regen. De kussens waar we op zitten hebben de hele dag in de regen gelegen waardoor onze handdoeken die erop liggen helaas al snel nat worden. Ik heb er een stuk of 5 op elkaar gelegd maar tevergeefs. Na een uur gezellig met Raff gekletst te hebben (bellen via Whats app, wat een uitvinding), zijn we terug naar de kamer gegaan, hebben gedoucht, ons opgefrist en naar buiten gegaan.

Zondag heb je in Chiang Mai de Sunday Walking Street. Dat is een straat met meerdere zijstraten, vol met kraampjes, eigenlijk 1 grote markt. We hadden nog niet gegeten en hebben heerlijk van allemaal Thaise hapjes genoten. Bij verschillende kraampjes kozen wij wat uit. Een soort walking dinner. De Thaise vulde de straten met hun kraampjes en hand-made spullen. We werden er uiteraard hebberig van. Na 3 uur slenteren vonden we het wel prima. We hadden misschien 1/5 gezien. Met een kokosnoot in de hand, liepen we terug naar het hotel. Onderweg liepen we nog langs een kraampje met insecten. Lies zei heel moedig dat ze nog graag een sprinkhaan wilde proberen. Respect. Voor mij niet hoor, die worm was grenzen verleggend genoeg. Ze pakte haar portemonnee en bestelde 1 sprinkhaan. De vrouw wist even niet zo goed hoe ze moet regeren, mensen bestellen per zakjes of gram ofso. Ik zei: she wants to try. De vrouw haalde haar schouders op, pakte er een, dacht na en zei 1tbh (0,03 cent). Lies stopte hem braaf in haar mond, trok een beetje een gezicht, zei dat de poten wat knapperig waren en weg was die.

Terug naar het hotel. Morgen naar Pai. Wat mieren uit m'n bed geveegd, die vonden de oreo koekjes op het bed blijkbaar nogal lekker, en ben gaan slapen. Ouch, inderdaad een niet fijn matras.

Beentjes.

Zorgen maken
Verraad het bewaren
Van geheimen
In tupperware.
Wat erg voor het
Oude vrouwtje
Alleen. Getrouwd en
Gescheiden geweest.
Ik sjees niet meer
Door de straten
Maar ik laat het
Zijn.
En soms word ik boos.

Snorkelen

Ondertussen is de laatste dag hier aangebroken en we gaan snorkelen bij Koh Tao, twee eilanden verderop. Om 8.00 werden we opgepikt met ’n busje. Fay verwachte allemaal jonge sportieve toeristen als medesnorkelaars, maar dat viel tegen. We werden verwelkomd door een groepje kwetterende bejaarde Bangkokezen die ons erg blij goedemorgen wensten (tenminste, dat denken we). Waar we een idylisch tripje naar een bounty-eiland haddden verwacht, werden we met 30 andere toeristen in een high speed boat gepropt en vertrokken we met 50 km/u richting Koh Tao. De leider van ons groepje bejaarden, ’n klein, tanig vrouwtje van rond de 75, kort geblondeerd haar en veel make up, bleek de gangmaker en hield de drie jongens van boot flink bezig.

Eerste snorkelplek was ’n kleine baai bij een duik-resort, waar we vanaf de boot de water in konden. Tien minuten later dobberde 30 blije japanners, thai en spanjaarden in oranje zwemvesten en met snorkelbril in het water. ’n Japanse jongen had z’n A-diploma blijkbaar nog niet en verzoop tot twee keer toe bijna, mèt zwemvest. We hadden een
strak programma en moesten alras door naar de volgende plek, een wonderschoon eilandje waar een broertje van Van Der Valk had huisgehouden. Druk, druk, druk, toeristen in alle soorten en maten (waaronder wij), een groot thais buffet en een overbevolkt stukje strand. Daar opnieuw gesnorkeld, errug leuk. Prachtige vissen gezien, inclusief een tafereeltje uit Finding Nemo, met zee-anemoom en een klein en groot clown-achtige visje die nieuwsgierig uit de animoon komen kijken wat dat menspersoon daar uitspookt. Daarna weer anderhalf uur op de boot terug naar ons eiland.

’s Avonds besloten om niet meer weg te gaan en te eten in ons hotel, rustig in te pakken en op tijd naar bed te gaan. Onze gastheer en gastvrouw hadden voor ons nog een tractatie in petto als dank voor de goede gasten die wij waren… Na het eten werden we op het starnd verwacht waar we een Thaise wenslampion de lucht in stuurden. In de lampion van rijstpapier van ruim een meter wordt een vuurtje aangestoken, door de warme lucht stijgt de lampion op. Was een magisch gezicht, de lampion steeg hoger en hoger tot ’ie door de wolken uit het zicht verdween.

Morgen bye bye Koh Samui, richting Bangkok met het vliegtuig.

Nr. 25                                             A - 6    De Bufo Calamita


Dames en heren! Wat fijn dat jullie hier allemaal zijn!
Heus waar, ik ben oprecht blij dit moment met jullie te delen
waar wij een spotje richten op een bijzondere groep reizigers,
pioniers!, die zeker hun strepen hebben verdient en daarom ook
eens lekker in het zonnetje gezet mogen worden. Je zult ze niet
snel herkennen vanwegen hun camoeflage. Vaak zijn ze te vinden op zandafgravingen, landbouwgebieden, onze talrijke meren en millitair terreinen, maar maakt u zich geen zorgen, onze helden zijn door de rode lijst goed beschermt. Het zijn echte ontdekkers, reizen is voer voor ze en zij zijn voer voor reigers. Hef met mij dus het glas in deze lofrede voor deze dappere mannetjes en vrouwtjes! Zelf konden ze er helaas niet bij zijn vandaag, maar waar ze ook zijn, mogen ze nog lang blijven kwaken! Laten wij proosten met z’n allen op!.. De. Bufo!!…. Calamita!!!

Beter bekend als de rugstreeppad
Heisa ho!
en in het bijzonder onze eigen padden
Heisa ho!
in het grafelijksduinenmeer.
Heisa ho!
We houden van jullie
Heisa ho!
dus tot slot om het bestaan te vieren
drie maal Hoera!                    
Hoera Hoera Hoera!!!

Avond

Prachtige bloemen gekregen van John, Bertus/Annie en Marthilde /Adri, lieve kaart met en van alle leden van onze trainingsgroep, lieve kaartjes, mailtjes en bezoekjes. Iedereen leeft zo mee, super!

Dokter Annemarie was trots op mij, dat het allemaal zo voorspoedig is verlopen, vond het ook jammer dat de uitslag van de patholoog nu weer een week later wordt bekendgemaakt.

Mama en ma aan telefoon gehad en…. Met Giel naar de supermarkt geweest.

Doordat ik de hele dag en nacht nog steeds een leeg stomazakje had, raadde Annemarie aan om wel magnesium te gebruiken, het moet immers blijven lopen! Ben ik net in de winkel, loop steunend op een winkelwagentje zo sloom als een oud vrouwtje, krijg ik zulke ongelooflijk pijnlijke krampen in mijn buik, dat ik niet meer kon lopen en nauwelijks mijn pijnkreten kon onderdrukken. Blijkt de ontlasting te komen, maar kennelijk iets te dik, het kon er niet goed uit, wat een gedoe. Weer wat geleerd, de magnesium standaard heel vroeg innemen en dan even thuisblijven tot het komt!

Ook de thuiszorg is geweest, slechte reclame hoor, komt een meisje van denk ik begin dertig, met een strak uniformjasje, knopen vanaf middel konden niet meer dicht, een spijkerbroek met her en der een winkelhaak of gat en dan niet zoals mode is mooi op een rijtje, nee gewoon versleten. Dan is mijn vertrouwen al gezakt tot onder peil, als ze zichzelf niet eens netjes verzorgen, wat moet dat dan bij een ander doen?
Okee, ik zeg dus dat ik enkel back up wil hebben, ik had zelf alles al gedaan en leg uit dat ik de thuiszorg puur heb gevraagd, mocht het niet lukken of ik een inzinking zal krijgen. Ze was niet echt blij en las met trillende handen de verpleegkundige overdracht en vertelde dat zijzelf vrijdagmorgen weer komt, andere ochtenden andere hulpen. Ik moet toch maar iets aardiger doen tegen ze! Lindi zegt wel eens dat ik soms erg hautain kan overkomen, misschien nu ook wel! Ik zal proberen er op te letten.

Vandaag doperwten, pangusfilet en aardappelen gegeten. Giel en ik hebben afgesproken dat ik even een warme maaltijd dagboek bij ga houden om te zien wat ik wel en niet kan verdragen met mijn stoma.

Veel onbegrijpelijk gelul over de vrouwtjes en over du Pain, du Vin en du Boursin, plus nog wat dub belzinnige geintjes op seksjuweel gebied er tussen door

Gistermiddag op bezoek bij onze nieuwe Duitse vrienden in Bouhy. We waren er al eens langs ge reden verleden zondag om de locatie even te verkennen.
Diezelfde zondag ontmoetten we op een Brocante een ons bekend kunstenaars echtpaartje uit een dorp hier in de buurt . Ik ontweek hem, ik ben allergisch voor zelfingenomen kunstenaars, maar praatte nog wat met de echtgenote van Mr. Arrogance, waar ik…

View On WordPress

Naakt

Hij was nog veel te jong. Ik had dit altijd geassocieerd met incontinente mannen, oude vrouwtjes in hun leunstoel. Het had alles kunnen zijn, maar dit had ik nooit verwacht. Het begon met van die kleine dingetjes. At hij opeens vla over zijn frikandellen of ging hij op maandagavond Studio Sport kijken. Als hij er dan achterkwam dat hij fout zat, werd hij boos. Ik had hem nog nooit boos gezien, maar nu stond hij woedend in de woonkamer met de afstandsbediening in zijn hand en frustratie in zijn ogen. Hij miste niet alleen de voetbalwedstrijd, hij miste alle grip op zijn leven.

Ik was verliefd op hem geworden toen ik negentien was. Ik verliet mijn kleine dorp voor de grote stad Amsterdam om aan de kunstacademie te gaan studeren. Waar ik vroeger altijd ’die speciale’ was tussen het dorpsvolk, stond ik nu als alledaags meisje tussen de grote excentrieke types. Hij was me gelijk opgevallen. Zijn donkere krullen, die hij regelmatig met zijn handen naar achteren kamde. Hij had opgerolde pijpen van zijn rode ribbroek en een zwarte blouse nonchalant achter zijn riem gepropt. Hij rookte pakjes Pall Mall en sprak over zijn weekenden gevuld met whisky en interessante mensen die interessante verhalen vertelden.

Aanpassen was mijn tweede natuur en binnen de kortste keren hoorde ik dan ook bij de groep waar ik eerst zo tegenop had gekeken. We rookten shag en dronken bier, snoven onze neuzen vol, struinden de beste feestjes af en binnen een paar maanden waren hij en ik onafscheidelijk. De jaren vlogen voorbij. We slaagden op de kunstacademie en sloten ons aan bij een kunstenaarscollectief. We woonden in kraakpanden en probeerden van de kunst te leven. Wanneer dit niet lukte namen we bijbaantjes en al die tijd bleven we gelukkig. Tot die dag dat hij zijn veters niet meer gestrikt kreeg. Dat hij rare trekjes ging vertonen. Het moment waarop we erachter kwamen dat de jongen waar ik nog elke dag verliefd op werd, mijn intellectuele verbondenheid, mijn excentrieke, aantrekkelijke, allesomvattende geluksmaker Alzheimer had. Hij was tweeëndertig jaar en ik was verslagen.

Het leek wel alsof de diagnose het proces deed versnellen. Terwijl ik van verdriet de deur uitging, op zoek naar ander vertier en lege flessen wijn mijn gevoel liet vullen, benam de ziekte hem. Het was de zoveelste avond dat ik de weg kwijt was en hij mij opwachtte op de bank. Hij was op van verdriet, ik van het vechten tegen de realiteit. Ik ging naast hem zitten en we konden alleen maar huilen, tot hij me zei: ’ik wil dat je deze hele klotesituatie filmt’. Ik verklaarde hem voor gek. Hoe kon ik de aftakeling van - in mijn ogen - genie, naar treurig zieke man, nota bene mijn eigen man, vast gaan leggen alsof het iets moois was? Maar na een tijdje begreep ik dat het juist de grootste ode aan hem zou zijn. Onze laatste uiting in de kunst zou vastleggen wat wij hadden.

Twee jaar later overleed hij op vierendertigjarige leeftijd. Aan Alzheimer. Ik lag dagen in bed, was kapot. Ik zat alleen nog maar op de bank, lepelde frikandellen in vla naar binnen en keek keer na keer hetzelfde fragment op de videorecorder. Het was het moment dat we naar het museum waren gegaan. Een jaar na de diagnose. Zijn favoriete kunstenaar had een expositie in Rotterdam en we hoopten dat hij helder genoeg zou zijn. Met de filmploeg liepen we met hem langs de werken tot ik zag hoe hij verward was. Hij wist niet wat hij met de situatie aan moest en uit pure ellende trok hij zijn kleding van zijn lijf en begon rare bewegingen te maken. Kinderen lachten hem uit, volwassenen keken hem vol ontzetting aan. Het was het moment dat ik uit elkaar gescheurd werd van ellende en frustratie. Ik wilde ze zeggen dat hij niet zo was, dat hij heus wel intelligent was. Tot ik me omdraaide en zag wat er gebeurde: de hele cameraploeg had zich ook van hun kleding ontdaan. Hij was niet meer alleen. Ik glimlachte breeduit en voelde een enorme genegenheid naar mijn vrienden. Ik trok ook mijn kleding uit en keek hem aan. Hij keek terug en sinds lange tijd voelde ik me met hem verbonden. Voor even waren we weer het stel dat, net als vroeger, samen een avontuur beleefde. Ons laatste avontuur.

8

We hebben gisteren drie eendjes gered.

Eentje liep s‘morgens rond bij de buren, en zat de piepen als een eend zonder kop. Ik heb hem/haar dan vastgepakt en geprobeerd om hem/haar bij andere eenden te zetten. Die waren duidelijk niet akkoord en jaagden hem/haar (laten we die voor de gemakkelijkheid Paraplu noemen) weg. Toen stond Paraplu daar weer. Toen spurtte Paraplu ineens alsof haar (volgens wij was het een vrouwtje) leven ervanaf hing af de trappen. We zagen haar vallen en vreesde voor het ergste.. Maar Paraplu zat daar gewoon op haar gemak. Blijkbaar had ze zin in een zwempie, want ze sprong in het water. We vroegen ons af of ze wel de hele dag kon zwemmen, waarna ik naar vogelbescherming Vlaanderen belde. De meneer zei dat eenden typische nestvlieders zijn, wat betekent dat ze meteen kunnen zwemmen als ze uit het ei komen. We gingen dus naar de markt en lieten Paraplu met een gerust hart achter. Toen we terugkwamen, zagen we nog net de moedereend wegzwemmen met Paraplu. Zo konden we verder met de dag. Dachten we. Vijf minuten later hoorden we weer gepiep. Daar zaten weer  twee eendjes angstig te bibberen onder de tafel. Daan en ik pakten er allebei eentje en drukten ze tegen ons aan waar ze meteen tot rust kwamen (heel anders dan Paraplu). Blijkbaar had de moedereend door dat ze iets vergeten was, want ze zat in het haventje te kijken of ze haar eendjes zag. We lieten de eendje los en ze spurtten meteen naar hun mama. Zo zwom de hele familie weg en konden ze er weer tegenaan.

Jorik