vintage ankara

kişisel aydınlanmasını çok saçma yerlerde yaşayan oldu mu aranızda? ben ilkini burada yaşadım. garipsenemeyecek kadar soyut ve içe dönük konularda gerçekleşti.
bu metro durağında vazgeçtim his cimrisi insanlardan bir şey beklemeyi. içimde mıh gibi çivilediğim, bakıp da görmeyi beceremeyen çocuğu burada gömdüm. birçok zayıflığımı burada bıraktım, sıyrıldım gönlümün ince kalıplarından. kırdım. ilmek ilmek yeni ben'i ördüm burada. hem de hüngür hüngür ağlayarak. kendimden çıkıp kendime baktım tam bu fotoğraf karesinin biraz gerisinde.

insanın hayatında çok az yaşadığı bir durum var. o durum; hiçbir şeyi unutmadığını hatırlamak.

hiçbir şeyi unutmadım. ne olduysa, ne yaşadıysam ben yarattım. nadiren işler benim kontrolümden çıkmış olsa da, yaşadıklarımın birçoğunu hakkettim. bu yüzden, işte tam da bu yüzden. yaşadıklarımdan pişman değilim. özellikle de bana yaşattıklarınızdan.