verstopt

Ik ben gefrustreerd omdat ik vast zit aan een gevoel dat ik niet kan omzetten in woorden. Het verstopt zich in het diepste van mijn ziel en niemand ziet het.
Writing a Diary in Dutch.📕

Nouns

  • The diary - Het dagboek*
  • The cover - De kaft
  • The book - Het boek
  • The lock - Het slot
  • The page - De pagina
  • The line(s) - De regel(s)
  • The paper - Het papier
  • The pen(s) - De pen(nen)
  • The pencil(s) - De potlood (potloden)
  • The marker(s) - De markeerstift(en), stift(en)
  • The dream(s) - De droom (dromen)
  • The memory (memories) - De herinnering(en)
  • The thought(s) - De gedacht(en)
  • The feeling(s) - Het (de) gevoel(ens)
  • The experience(s) - De ervaring(en)
  • The opinion(s) - De mening(en)
  • The story (stories) - Het verhaal (de verhalen)
  • The fantasy - De fantasie
  • The desire(s) - De verlangen(s)
  • The event(s) - De gebeurtenis(sen)**
  • The word(s) - De (het) woord(en)
  • The writing - Het geschrift
  • The description(s) - De beschrijving(en)
  • The calligraphy - De kalligrafie
  • The detail(s) - Het (de) detail(s)
  • The illustration(s) - De illustratie(s)
  • The drawing(s) - De tekening(en)
  • The date - De datum
  • The signature - De handtekening

Adjectives

  • Daily - Dagelijks
  • Every day, week, month - Elke dag, week, maand
  • On a regular basis - Op een regelmatige basis
  • Personal - Persoonlijk
  • Private - Privé
  • Hidden - Verstopt, verborgen
  • Locked - Gesloten

Verbs

  • To write - Schrijven
  • To think - Denken
  • To experience - Ervaren
  • To feel - Voelen
  • To dream - Dromen
  • To memorise - Onthouden
  • To draw - Tekenen
  • To illustrate - Illustreren
  • To mark - Markeren
  • To read - Lezen
  • To sign - (hand)tekenen
  • To tell (a story) - (een verhaal) vertellen
  • To keep (a diary) - (een dagboek) bijhouden
  • To hide - Verstoppen, verbergen
  • To lock - Sluiten***, op slot doen

Sentences

  • I have a diary - Ik heb een dagboek.
  • Sophie writes in her diary every day - Sofie schrijft elke dag in haar dagboek.
  • He draws on the pages - Hij tekent op de pagina’s
  • My friend likes to write her dreams down. - Mijn vriend(in) schrijft graag haar dromen op.
  • Tom hides his diary under his matress. - Tom verstopt zijn dagboek onder zijn matras.
  • She carries it with her - Ze draagt het bij haar
  • It’s very personal. - Het is heel erg persoonlijk
  • Nobody may read it - Niemand mag het lezen.
  • I’m reading my old diary - Ik ben mijn oude dagboek aan het lezen.

*: “The diary” refers to a diary where you write your feelings, thoughts, … in, but also to a school diary. In Dutch, a school diary is called “een (school)agenda”.

**: “The event” refers to something that happened, or to a festival for example in English. In Dutch, there are 2 different words for this: you call something that happened “een gebeurtenis”, and a festival or party is “een evenement”.

***: “Sluiten” means both “to lock” and “to close”.
x
Tamara

Je verstopt je achter de muren die je rond je hart hebt gebouwd en lacht al je problemen weg. Alsof ze nooit bestaan hebben en alles met je goed gaat. Je bent zelfs zo goed geworden in het doen alsof, dat je jezelf ervan hebt kunnen overtuigen dat er niets aan de hand is, maar het is pas als je om middernacht aan een rood licht staat dat je beseft dat stilstaan niets met kleuren te maken heeft. Je staat pas stil als je alles rondom jezelf zwart-wit laat worden.

Als je opgroeit met de woorden: “het is beter om gezien te worden dan gehoord”, leer je om je stem op te geven.
Je keel wordt doorgesneden door
een geschiedenis van stilte, 
kind, weet je dan niet dat niemand iets geeft
om wat je te zeggen hebt?

Toen ik 7 jaar oud was, was het de eerste keer dat mijn vader me zei dat ik m'n mond moest houden, zijn gedonder was veel sterker dan mijn regendruppels dus ik deed wat hij me opdroeg.
Ik leerde hoe ik mijn mond moest houden, totdat bloed de binnenkant van mijn tanden bedekte.
Ik was een kind dat geen enkele traan liet, omdat geen enkel persoon wou weten hoeveel pijn het deed om niet gehoord te worden.


Ik was 10 jaar toen mijn beste vriendin, mijn ideeën voor de eerste keer “stom” noemde,
en dat deed mijn gedachten op zichzelf instorten.
Ik had niemand nodig om me te leren hoe ik moest zwijgen want mijn woorden waren al een straf op zich.
De enkele keren dat mensen reageerden op wat ik te zeggen had, was het om te lachen om wat ik zei.
Wisten ze maar dat hun gegiechel als messen in mijn huid sneden.


Ik was 13 toen mijn klasgenoten me voor de eerste keer “het meisje dat nooit spreekt” noemde, maar op dat punt in mijn leven was ik niet eens zeker of ik het wel kon, mijn stem was een vervaagde vreemdeling in mijn lichaam. In mijn gedachten, verloor ik de mogelijkheid om mensen te vertellen dat ik echt was, dat ik nog steeds bestond, dat ik iemand nodig had om naar me te luisteren.


Ik ben nu 16 en heb mijn weg naar woorden als stotterend en struikelend gemaakt, ik heb de angst en bezorgdheid die achter in mijn keel verstopt zat, vervangen door geluid en het voelt geweldig om eindelijk te kunnen spreken-
Maar nog steeds zijn er dagen dat mensen me aankijken alsof ik geen vrije meningsuiting verdien te hebben, er zijn nog dagen dat ze me neerschieten omdat ze geen nood hebben aan mijn onenigheid aan te horen en er zijn nog dagen dat ik bang ben om mijn woorden van overtuiging uit mijn mond te laten rollen, omdat ik zogezegd nog geen weet heb van wat er in de wereld omgaat.
Net dat zijn de dagen dat ik het liefst terug in de stilte zou willen vallen.

—  Dagen Van Stilte

Een kind komt altijd huilend op de wereld. Het leeft; het heeft begrepen dat het lijdt. Wat volgt is strijd, een te bezetten ruimte. Het gonzen van wat tuimelt door de tijd.
We komen nergens van, we gaan naar niets. We dragen claustrofobisch kleine lijven, die op een middelgrote bol door nachtlucht drijven. Dit houden wij zo'n tachtig jaren vol.
‘Hoe?’ vroeg ik aan een man met koude handen. 'We zijn catalogi in ons enorme magazijn. We tellen planten, geven sterren namen, en schreven dit op in de Van Dale: “leven is de toestand van een stof”. De ziekte zijn we en het medicijn.’
De man, hij lachte en hij zei: 'Ik was net acht, ik wilde leren schaatsen. Werd slechts omvat door liters ijzig water, zoals klei gevangen en gevormd wordt in zijn mal. Vier stropige tellen, dat was al, wikkelden als wolken om mijn hoofd, tot ik verdoofd verstild verstopt mijn hart kon horen. Een diepe zucht, een trage, zware klop. Ik zwom omhoog; ik zag het licht; ik werd geboren.’
Hij blies zijn handen warm voor hij vetrok.
Ik bleef achter met gedachten en begrip. We zijn van niemand en we zullen nooit iets leren. We maken kunst om niet te hoeven schreeuwen. We bidden, kerven inkt in onze huid.
En we reizen nergens heen, dus er is tijd. Houdt handen vast en buitel door het duister. Zonder doel is elke weg de juiste.
Op een ochtend barst je door het ijs.

Ik wil zijn wat jij niet in woorden kan uitdrukken. Voor wie je gebergtes zal verzetten zonder precies te weten waarom. Ik vraag me af of je me hoort zuchten om de woorden van anderen, die me wel raken maar nooit genoeg. Veel te weinig, iets te veel, onverstandig en ongewild. Liefde is verstopt tot je je er bij neerlegt, denk ik. Verder blijf ik liever stil.
Ruïne

Dertienhonderdrie: verlaten veld. Een jongeman met grenzeloos vertrouwen, denkt op deze plek betekenis te bouwen. Iets dat zich overeind zal kunnen houden, tussen stormen, strijders, stromen, klauwen, draken. In een toekomst die hij niet zal halen, trouwen hier de vrouwen met zijn naam.
Vijftienhonderdnegen: grote brand. Kasteel is nog slechts steen en onbemand, neemt onkruid kruipend intrek in de kieren. Tussen de kantelen spaart een merel lege nesten en de gracht groeit elk jaar meer naar de rivier.
Negentienvijfentachtig: late zomer. Op lange avonden landen hier dromen. Jongens branden toetsen, drinken cola. Ze voelen het verleden niet; ze proosten. Verstopt voor boze moeders en het heden, redden ze de wereld met hun grootspraak.
Tweeduizendzeventien: een camera. En laarzen om te winnen van de aarde. In foto’s denken we iets belangrijks te bewaren, maar over zoveel jaar is er een nieuwe generatie, wiens voeten deze plaats met een gevoel van thuiskomst raken. Meisjes zoals wij, schrijven dezelfde lijn. Muren blijven. Wij gaan aan ze voorbij.
Tweeduizendhonderdzes: verlaten veld. Een jonge architect van groot talent, wenkt de eerste graafmachine nader. Veel is het niet: een halve muur, wat water, zonder naam en herkomst onbekend. Het wordt een flat; een duizelend ontwerp. Tussen stormen, stromen, bommen, onverslaanbaar. In de ogen van de architect, glanst honderd hoog zijn glazen, stalen later. 

Boer Zoekt Vrouw 2015, aflevering 10: De Boekenweek, Carry Tefsen, een geheime aanwijzing voor Wie is De Mol en meerdere mensen die mij mogen bellen voor advies.

Het was een goede dag voor de liefde. Het was een slechte dag voor Internationale Vrouwendag. En een goede avond voor de Boekenweek. Verder zitten er in dit verhaal een aantal gedichten verstopt. Tel ze op en die uitkomst is een geheime aanwijzing voor Wie is de Mol 2016. Spoileralert van deze recap: omdat er zoveel emoties in deze aflevering zaten, is dit een verhaal geworden dat zó lang is dat ze het volgend jaar integraal als Boekenweekgeschenk kunnen afdrukken. Het Boekenweekgeschenk is al belachelijk lang niet meer door een vrouw geschreven, dus dan hebben we dat probleem ook meteen opgelost. Het CPNB mag bellen. 

Keep reading

Oog in oog met de leegte!

Daar sta je dan, oog in oog met iemand waarvan de ogen blauw horen te zijn. De ogen zijn helaas niet meer blauw, de ogen zijn wit en je kan er door heen kijken alsof deze persoon geen persoon meer is. Je vraagt je af, hoe kan dit gebeurd zijn? Hoe kan het gebeuren dat een paar ogen er zo verslagen, hulpeloos en hopeloos uit zien. Je kijkt verder, het blijkt een jongen te zijn, je schat hem een jaar of 14, het had je zoon kunnen zijn. Voor de rest ziet de jongen er relatief normaal uit, goede kleren aan (wel vies), een telefoon op zak en een pet op. De ogen intrigeren je nog steeds, de vragen stapelen zich op in je hoofd. Dit gebeurd allemaal in een fractie van een seconde. Na het denken maak je een stap naar voren en je vraagt de jongen of je hem ergens mee kan helpen. De reactie van de jongen zorgt ervoor dat jij tranen in je ogen krijgt. Hij schrikt, verstopt zich achter een lantarenpaal en zegt: ‘Don’t shoot me’ in heel gebrekkig Engels. Jouw eigen reactie heb je niet eens meer in de hand, er beginnen dingen op zijn plek te vallen en jouw lichaam beweegt vanzelf. Je maant de jongen te kalmte en hij komt langzamerhand achter de lantarenpaal vandaan. Met handen en voeten maakt de jongen duidelijk dat hij uit Syrië komt, dat zijn 3 broers (17, 21, 23) vermoord zijn en dat hij zijn ouders is verloren tijdens het vluchten.

In een tijdsbestek van een paar minuten verandert je hele wereld. Nog geen dag geleden had je een bericht gedeeld op Facebook dat dit ‘soort’ mensen zogenoemde ‘gelukszoekers’ zijn. Die avond had je op een verjaardag alle vluchtelingen over 1 kam geschoren. Het waren stuk voor stuk terroristen, criminelen, mensen die uit waren op ons geld. Het geld waar wij jaren lang hard voor gewerkt hebben. Nee, we moeten deze mensen niet helpen zei je die avond nog.

Een dag later sta je oog in oog met de leegte. De leegte van een 14-jarige jongen. Een 14-jarige jongen die geen jongen meer is maar een zielig hoopje mens. Een jongen die meer verloren is dan dat wij ooit zullen begrijpen. Deze jongen, deze jongen heb jij gisteren nog verdoemd. Deze jongen wilde jij terugsturen omdat zij achter ‘ons’ geld aan zouden zitten. In 24-uur verander je van mening en doe je iets wat niemand verwacht had en waar mensen kippenvel van krijgen. Je tilt het jongentje op, legt hem over je schouder en rent heel hard in de richting van je huis.

Een paar uur later is het jongentje schoon na een warm bad, heeft schone kleren aan en zit heel bescheiden en schuw een soepje te eten die jij voor hem hebt warm gemaakt. Je ziet langzaam dat zijn ogen weer een beetje kleur beginnen te krijgen, het is niet veel maar het is iets. De kleur, het staat voor het sprankje hoop dat deze jongen weer heeft naar jouw heldendaad. Je schaamt je kapot, een dag geleden heb je deze mensen allemaal aan hun lot over willen laten terwijl je het verhaal niet eens kende. Deze mensen zijn niet arm als je het uitdrukt in geld, deze mensen hebben kleren en een telefoon. Maar is dat je leven? Nee, deze mensen zijn enorm arm, het belangrijkste wat een mens doet overleven, hoop, is hun zelfs afgenomen. Laten wij met zijn allen dat kleine sprankje hoop aan deze mensen teruggeven. Bovenstaand verhaal is geen waargebeurd verhaal maar wel een verhaal wat had kunnen gebeuren.

Gevoel.

Zo onbereikbaar soms,

Ver weg en toch dichtbij.

Zo onvoorspelbaar soms,

Vanbuiten en toch vanbinnen.

 

Verborgen binnen de gebreken,

Sluimerend door de stilte.

Onzichtbaar door perfectie,

Verstopt onder zoveel stof.

 

Een hartklopping en een zucht,

Een knippering en een traan.

Een gevecht diep vanbinnen,

Gevoel dat stroomt naar buiten.

 

Geluk verstopt zich in de kleinste hoeken en zal alleen tevoorschijn komen wanneer zij dat wil. Ga dus niet op zoek, maar leef je leven en het geluk zal vanzelf komen vanaf het moment dat je stopt met zoeken.