verenigd-koninkrijk

flickr

Eilean Donan Castle by Wim De Baets
Via Flickr:
Scotland

youtube

Londen, maar dan 56 jaar eerder (1955).

Talking like a Brit

Deze blog is geschreven op 20 januari 2012 voor Universonline.

Als je een beetje wilt integreren in the UK dan meet je jezelf zo’n charmant Engels accent aan. Ik bedoel: met “Dude, that movie was awesome!” kan je hier niet aan komen zetten.

Te Amerikaans en not done voor trotse Britten. Ik heb een voorliefde voor het Britse accent. Sommigen zwijmelen weg bij de zangerige Franse taal of het exotische Spaans (en wie weet zijn er mensen die het Duits of Nederlands wel heel sexy vinden; het zou zomaar kunnen), maar ik niet: ik houd van het Engelse accent. Ik zou er dan ook graag zelf één willen. Net zoals Hugh Grant, Emma Thompson, een willekeurig karakter uit Harry Potter of de majesty herself. Ik luister amper nog naar wat die mensen inhoudelijk zeggen, want ik zie mezelf al helemaal Brits praten met één van hen. Maar zover zijn we nog niet (zover gaat het waarschijnlijk ook nooit komen, want de kans dat ik een conversatie ga hebben met Hugh Grant of de koningin is natuurlijk miniem).

Afijn, ik doe behoorlijk mijn best: spreek woorden als glass, dance en fast uit zoals het hoort (en niet op z’n Amerikaans als in gless of dence) en leg de nadruk op de ‘t’ (het is Harry Potter, niet Harry Podder). En dat gaat al best redelijk, al zeg ik het zelf. Ik heb al een paar keer te horen gekregen, dat ik best ‘posh’ spreek. Mooi, ik kan zo met de upper class meekletsen. Qua taalgebruik hoor ik er ook al helemaal bij: ik zeg altijd beleefd ‘Thank you’ of ‘Please’ en ‘Excuse me’ is de toveruitspraak als ik me door een menigte in het metrostation duw.

Er is echter nog een dingetje wat ik niet over mijn lippen krijg. Het gebruik van ‘terms of endearment’: honey, darling, love, sweetheart, sweetie, hun, dear… De Engelse taal biedt een legio aan mogelijkheden. Het blijft toch een beetje apart als de buschauffeur of het vrouwtje achter de kassa je darling noemt. Zie je het voor je als je in de Albert Heijn staat: “Dat is dan 29.95, schat”. Je zou meteen de supermarkt manager roepen. En toch ga ik eraan beginnen: de volgende keer zeg ik ook gewoon “Are you alright dear?”. Gezicht in een plooi, niet lachen en binnen een paar maanden master ik het Britse Engels als geen ander. Dat zelfs Hugh Grant me niet van een English lady kan onderscheiden. Ja echt. Mark my words darlings.

Goodbye Tilburg

Deze blog is geschreven op 2 september 2011 voor Universonline.

Naar het buitenland. Ik had het al een aantal jaren in mijn hoofd. Dan riep ik dat ik na mijn studie zou gaan backpacken in Australië of zou gaan rondreizen door Amerika. Dat het studeren in het buitenland zou gaan worden, had ik dan ook niet kunnen voorzien toen ik naar Tilburg ging voor mijn eerste studiejaar. Het kwam ineens toen het einde van mijn tweede studiejaar naderde: studeren in het buitenland, misschien is dat wel wat. Voor een minor in het buitenland was ik echter al te laat en in de master waren er niet veel mogelijkheden (allemaal leuk en aardig dat onze universiteit claimt zo internationaal te zijn; je moet er wel op tijd bij wezen). Toen las ik per toeval een profiel van een afgestudeerde student die een volledige master in het buitenland had gedaan. Een heel jaar in het buitenland. Ik wilde eigenlijk voor een half jaar gaan, maar toch bleef de optie van een master in het buitenland door mijn hoofd malen. Wel, niet, wel, niet, wel, niet (ik heb nog net geen bloemen leeg geplukt).

Ik volgde de workshop ‘Een master in het buitenland’, waarna je volgens de tekst op de website zou weten of een master in het buitenland wat voor jou is. Die regel kunnen ze in het vervolg wel schrappen, want ik wist het naderhand nog niet. Aan de ene kant is het een mogelijkheid om nieuwe mensen te ontmoeten, een ander land te ervaren en een master te doen die ze in Nederland niet bieden. Aan de andere kant ben je een jaar van huis en laat je al het bekende en vertrouwde achter. Je kunt er lang over twijfelen (en toegegeven: dat heb ik ook gedaan). Tot ik me bedacht dat er maar één manier is om erachter te komen of het daadwerkelijk wat voor je is, en dat is door te gaan.

Inmiddels zijn we acht maanden verder. Een acht maanden waarin ik tientallen mailtjes heb verstuurd en telefoontjes heb gepleegd. Want wie naar het buitenland wil, moet nogal veel regelen. Beurzen, aanmelding bij de universiteit, studiefinanciering… en nog een hele waslijst waar ik je verder niet mee zal vervelen. Je bent er behoorlijk veel tijd mee kwijt (het houdt je van de straat zullen we maar zeggen). Maar over tweeënhalve week is het zo ver: dan vertrek ik naar Londen om de master Digital Media te gaan volgen.

PS. Niet getreurd, best lezer, je bent nog niet van mij af: ik zal namelijk blijven bloggen voor Univers, maar dan vanuit Londen. Dan hoef je me niet te missen, zeg maar.