twintigste

Barbie-dag in museum van de twintigste eeuw Hoorn

Barbie-dag in museum van de twintigste eeuw Hoorn

HOORN – Barbie is alweer 50 jaar in Nederland! Op 15 juni vieren we dat met iedereen die van Barbie houdt. Grote en kleine liefhebbers, verzamelaars en kenners. In het nostalgische Museum van de 20e Eeuw staat de grootste collectie Barbies die er in Nederlandse musea te zien is.

Kom kijken hoe Barbie in 50 jaar is veranderd van tuttig dametje tot onafhankelijke carrièrevrouw. Ze heeft al meer dan…

View On WordPress

5


Pijp van de prins der Nederlanden
Zonder twijfel is prins Bernhard de beroemdste Nederlandse pijproker van de twintigste eeuw. Pijproken was voor de prins niet alleen een liefhebberij voor een optimale smaakbeleving, maar ook een uiting van mode en stijl, een onderdeel van zijn imago, even belangrijk als zijn witte anjer. Voor de prins werd zijn pijp een object om je mee te vertonen, steeds weer passend bij de gelegenheid.
Het favoriete merk van prins Bernhard was Dunhill, het merk voor de roker die kwaliteit kan onderscheiden en begeert. Op tal van zijn portretfoto’s is het subtiele maar exclusieve merkteken van de witte stip op het mondstuk te ontwaren. Maar een prins met schwung en charme gebruikte de pijp niet zozeer als statussymbool maar vooral als modeaccessoir. Bij geen ander is zo goed te zien dat de keuze van de pijp overeenstemt met de kleding zoals die hoort bij een specifieke occasie. Sportief of juist gekleed, bescheiden en onopvallend of juist flamboyant en extravert, de pijp gaat in alle uitingen mee, mits goed gekozen. Vooral voor die keuze had de prins het onderscheidingsvermogen: tijdens het schilderen een gerustificeerde meerschuim met flauwe bocht, voor een gala een onverbiddelijke rechte dress met een bescheiden zilveren bandje.
Maar een pijp is niet louter een uiting van mode. Zij is in de eerste plaats een gebruiksartikel dat goed in de hand moet liggen met een ketelgrootte die past bij de snede van de tabak en de duur van het moment van roken. Met die criteria werden de pijpen ook door de prins gekocht: persoonlijk de modellen aanvatten, kijken of ze goed in de hand liggen en bij zijn postuur passen. Een pijpje passen voor de spiegel was voor de prins niet nodig, hij wist zijn keuze steeds goed te maken. Hoewel hij altijd aandachtig naar advies luisterde, nam hij het besluit altijd zelf.
De ene pijp rookt beter dan de ander, dat geheim kan men niet bij aanschaf voorzien maar moet de roker proefondervindelijk ervaren. Een van Bernhard’s favorieten was de hierbij afgebeelde Dunhill uit het bouwjaar 1992. Een gewoon model maar van een topmerk. Een lieveling omdat hij zo lekker rookte, maar ook omdat hij deze pijp ten geschenke had bekomen bij een persoonlijk jubileum. Voor die gelegenheid liet de familie het wapen van Lippe-Biesterfeld in het zilveren bandje om de tige graveren. Zo werd deze pijp nog persoonlijker dan die andere Dunhills die de prins bezat. Sindsdien is de pijp bijna stukgerookt totdat de pijpendokter zelfs een zilveren band om de ketel moest zetten om inscheuren te voorkomen. Laten we eerlijk wezen, ook een Dunhill slijt door gebruik.
Na tien jaar trouwe dienst was het tijd de pijp een nieuwe bestemming te geven. Prins Bernhard bood hem aan het Pijpenkabinet, de voorganger van het Amsterdam Pipe Museum aan, vergezeld van een portret waarop hij met zijn favoriet staat afgebeeld. Een ode aan het pijproken maar ook een blijk van waardering voor het stukje historisch werk dat het museum verricht om de cultuur van het pijproken te behouden.
Amsterdam, collectie Amsterdam Pipe Museum APM 16.874

F.A.C.T.S. Convention 2013

Vorig weekend wemelde het van de Stormtroopers, Deadpools en andere gekke figuren in en rond het Gentse. Een Halloween pre-party volgens de ene, het ultieme nerd- en geekfest volgens de andere. Ik heb het over de F.A.C.T.S. Convention, het grootste comics, sci-fi, fantasy en anime festival van de Benelux. Er is voor elk wat wils, zowel voor de liefhebbers van het genre als voor de diehards. De organisatoren pakken elk jaar uit met een overload aan koopwaar, memorabele activiteiten, bekende acteurs en steengoede tekenaars. F.A.C.T.S. vierde dit jaar dan wel zijn twintigste verjaardag, ik vernam het bestaan ervan pas twee jaar geleden. Een ware schande voor een zelfverklaarde Marvel-fan zoals ik. Vol verwachtingen trok ik afgelopen zaterdag voor de eerste keer in mijn leven naar de meest geeky beurs der Lage Landen.

[caption id=”attachment_432” align=”alignnone” width=”690”] © SRamboer Fotografie[/caption]

Ik was verre van teleurgesteld. De gigantische wachtrij rond de hallen van Flanders Expo kon de sfeer niet bederven. Ik werd omringd door de meest fabelachtige wezens. Er werd gekeurd, gelachen en bewonderd. Een halfuur wachten kon me voor één keer niet deren. Wat ooit begon in café Het Tonneke, lokt de dag van vandaag genoeg bezoekers om de 27.000 vierkante meter grote beursvloer te vullen. Een uitbundige menigte brengt altijd gevaren met zich mee. De vele zwaarden, Pikachu-staarten en andere rekwisieten waarmee deze enthousiastelingen gretig in het rond zwierden, kostten mij bijna een oog. En wat zou dat zonde geweest zijn! Ik werd met verstomming geslagen bij het zien van een volledig functionerende R2-D2, een levensgrote AT-AT en de prachtige cosplay.

De cosplayers gaan helemaal op in hun rol en laten zonder gêne talloze foto’s van zich maken. Een kostelijke hobby trouwens, want de de attributen zijn nogal prijzig. Ook verzamelaars spenderen heel wat geld aan hun favoriete bezigheid. Zo tellen ze voor een Star Wars-figurine van ongeveer 30 centimeter groot al gauw een slordige 350 euro neer. De geldautomaat aan de inkomhal draaide dan ook op volle toeren. Sarah was tevreden dat ik onze zuurverdiende centjes niet had uitgegeven aan die zottigheid. De waarheid is dat ik geen cash geld meer op zak had. Geld afhalen was geen optie, want de wachtrij aan de automaat was veel te lang naar mijn zin. Voorlopig is er dus nog geen Mjölnir te bespeuren in onze woonkamer, maar daar breng ik volgend jaar wel verandering in.

[gallery link=”none” ids=”433,434,435,436”]

Eén cosplayer overtrof echter iedereen. De crème de la crème. De kers op de taart. Rick Boer bootste het kostuum van Edward Kenway, een personage in Assassin’s Creed, tot in de kleinste details na. Rick stond aan de Ubisoft-stand ter promotie van de nieuwe Assassin’s Creed IV: Black Flag en poseerde de hele dag voor zowat elke voorbijganger.

[caption id=”attachment_437” align=”alignnone” width=”690”] © Philip van Hees / RBF Productions[/caption]

Brainfreeze wist acteur Manu Bennett, beter gekend als Crixus in Spartacus, te strikken voor een kort interview. Manu, of beter Crixus, behoort tot mijn lange rijtje van persoonlijke helden. Ik had hem graag zelf eens ontmoet, maar een uur aanschuiven en 35 euro betalen voor een foto vond ik het niet waard. Een grote vergissing zo blijkt, want thuis aangekomen ging ik een klein beetje dood van spijt. Zo ook Crixus in de aflevering die 2BE daags nadien uitzond van Spartacus. Ik hoef niet te vertellen dat het een emotioneel weekend was.

Kortom, F.A.C.T.S. heeft mijn verwachtingen zwaar overtroffen. Volgens de organisatie is het doorheen de jaren uitgegroeid van een handelsbeurs tot een spectaculair totaalevenement. Spectaculair was het zeker. Ik verheug mij alvast op de volgende editie!

Voor altijd jong: Meditatie gaat veroudering van de hersenen tegen

Amerikaanse wetenschappers hebben ontdekt dat meditatie bepaalde delen van het brein beschermt tegen veroudering. Mensen die geregeld mediteren verliezen minder grijze stof in hun brein als ze ouder worden dan mensen die niet mediteren. Hoe minder grijze stof het brein bevat, hoe vatbaarder het is voor ouderdomsziektes.


In het wetenschappelijke tijdschrift Frontiers in Psychology schrijven de onderzoekers dat ze MRI-scans hebben gemaakt van 50 individuen. De helft van de groep mediteerde al 20 jaar lang regelmatig, de andere helft deed niet aan meditatie.


De personen die mediteerden hadden op latere leeftijd meer grijze stof in hun brein dan deelnemers die nooit mediteerden. De wetenschappers benadrukken dat er vervolgonderzoek nodig is om definitieve conclusies te kunnen trekken.


Bij de meeste mensen begint de grijze stof in het brein rond het twintigste levensjaar af te nemen. Het volume en gewicht van de hersenen nemen af, waardoor functionele vermogens verloren kunnen gaan.


Hoewel mensen steeds ouder worden, neemt het risico op mentale aandoeningen en neurodegeneratieve ziektes op latere leeftijd steeds meer toe. Meditatie kan helpen om die risico’s tot een minimum te beperken.


Dr. Florian Kurth van de Universiteit van Californië in Los Angeles zei dat de onderzoekers verbaasd waren over het enorme verschil. Volgens hoofdonderzoekster Eileen Lunders zijn de resultaten veelbelovend. “Hopelijk leiden ze tot andere studies waarbij wordt ingegaan op het beschermende effect van meditatie op ons brein en onze geest,” zei ze.

2

VVV

VVV, of languit de mooie alliteratie Veertig Vleesvrije (en dus) Vegidagen. Ook ik schreef me in op www.veertigdagenzondervlees.be. Waarschijnlijk worden het voor mij geen veertig dagen zonder vlees, maar ik zal wel zoveel mogelijk vegetarisch eten. Wisten jullie dat ik acht jaar vegetariër ben geweest? Van mijn twaalfde tot mijn twintigste. Ik at toen wel één keer per week een stukje vis (“Ons moeder had viskes gebakken”). Toen mijn gezondheid begon scheef te lopen, leerde ik weer vlees eten. Ik had het nodig volgens de artsen, dus ik geloofde hen maar.

Ik heb het weer geleerd: vlees (graag) eten, maar als ik voor mezelf kook, kook ik meestal vegetarisch. Een echte vleeseter ben ik niet. Ik ben een groenteneter. Je kunt groenten zo lekker combineren en er smaakvolle gerechten mee creëren. 

En daarom… dit gerechtje (opgevulde courgette) voor al diegenen die mee doen aan veertig dagen zonder vlees, voor al diegenen die graag groenten eten en voor al diegenen die graag eten, want het is gewoon lekker!

Met 50 gram quinoa (bereiden volgens verpakking), 2 wortels, 250 g. champignons, 1 blikje tomatenblokjes, 1 courgette, optioneel wat verse gember, veel (zuivere) kruiden en 25 gram lactosevrije kaas maak je een lekkere opgevulde courgette.

Ik hol de courgettes uit en steek die 20 minuten in een 200°C warme oven. Ondertussen maak ik een wok van de andere ingrediënten waarmee ik dan de courgettes opvul. Kaas erop en nog 20 minuten in de oven en dan smullen maar!

BLOW UP (DEEL 4)

BLOW UP (DEEL 4)

The first cut is the deepest. De tweede al minder en bij de derde ben je immuun.Ze vond het heel normaal dat die student medicijnen alles pakte wat los en vast zat.
Soms mocht ze achterop de Harley. Een motor was alleen voor de non-conformisten onder de studenten geschikt, beweerde ze. Vooral als ze een rijke pappie hadden die regelmatig af schoof.
Ze leefde in de twintigste eeuw, niet in de…

View On WordPress

[expo] het zwarte vrouwenlichaam praat, lacht, huilt, is vrij



“FEMINIST”: als zelfs popicoon Beyoncé de letters levensgroot achter haar wulpse silhouet laat oplichten tijdens een optreden en snippers uit een feministisch manifest opneemt haar liedjes, kun je wel stellen: de vrouwenbeweging, ontdaan van zijn stekelige haren en genaakbaarder dan ooit, is back in business. In vergelijking met die andere media-boegbeelden die de boodschap van seksegelijkwaardigheid naar de massa’s brengen, denk Lena Dunham of Caitlin Moran, is de zangeres dankzij haar Afro-Amerikaanse roots een geval apart. Zwarte vrouwelijkheid en het ‘f-woord’ was tot voorheen immers een niet bijster welbekende combinatie. Dag, welkom in 2015, zeggen ook de zes Afrikaanse kunstenaressen die in de confronterende tentoonstelling Body Talk hun lijfelijkheid als subject, object of medium inzetten in de dubbele strijd voor gelijke rechten. Dubbel, want niet enkel hun vrouwelijke identiteit plaatst hen in een onderworpen positie, maar daarbovenop ook hun huidstint.

Lichamelijke autonomie, het uitbannen van mishandeling, gelijke beloning voor gelijk werk: de inspanningen van de twintigste-eeuwse vrouwenemancipatiegolven richtten zich vooral op het verbeteren van de levensomstandigheden van de blanke vrouw. Gekleurde vrouwen voelden zich ongezien en ongehoord. De verongelijkte tegenreactie op de marginalisatie binnen de bredere feministische beweging, nam vorm aan in een nadrukkelijk zwarte vrouwenbeweging: womanism. Al in 1929 zetten duizenden Nigeriaanse vrouwen hun ontblote lichamen als protestmiddel in om hun ongenoegen te uiten over de belastingpolitiek van de Britse kolonialisten. Het publiek tentoonstellen van het naakte vrouwenlijf om onrecht aan te kaarten, is een diepgeworteld gebruik in Afrikaanse culturen en tevens een beeld dat veelvuldig als artistieke inspiratiebron zou dienen vanaf de jaren 90. In dat decennium kreeg de zwarte feministische kunst, zowel op het Afrikaanse continent als daarbuiten, gestalte.
           
De installatie/ performance van de Ivoriaanse Valérie Oka neemt deze traditie aangrijpend letterlijk aan. In een grote kooi voert zij een zwarte vrouw op die zich vanuit een rode cocon bevrijd en, weerloos en bedeesd, zichzelf in haar pure naaktheid aan het publiek toont. De inspiratie voor deze act komt uit de beschamende 19-eeuwse praktijk om zwarte vrouwen omwille van hun voluptueuze lichaamsvormen als curiosum op Europese kermissen te stallen. Het teruggrijpen op het koloniale verleden dient volgens Oka als inzichtgevend op huidige geconstrueerde beelden rondom het zwarte lichaam: ‘Aan de ene kant wordt een Afrikaans lichaam als “beestachtig” of “inferieur” ervaren, aan de andere kant is het idee dat zwarte vrouwen overlopen van lust en sensualiteit. Naaktheid is in wezen vulgair noch pornografisch.’ Deze bewustwording neemt op symbolische wijze gestalte aan in de deur van de kooi: wagenwijd openstaand. Het is niet alleen de (blanke, mannelijke) toeschouwer die ervoor kan kiezen om zijn vooropgezette denkbeelden te laten voor wat ze zijn, maar ook de zwarte vrouw: ‘Blijf ik kunstjes opvoeren? Blijf ik het object?’, vraagt Oka zich op retorische wijze af, strevend naar empowerement van haar Afrikaanse zusters.
           
Daar waar het tragische slavernij- en kolonisatieverleden een prominente rol neemt in de aangenaam behapbare hoeveelheid installaties, performances, foto’s, video’s en films, zien we ook interpretaties van de hedendaagse, moderne Afrikaanse vrouw die haar weg baant door het jonge kapitalistische landschap van haar land. Het blijkt een fijne mix van de meer confronterende, ‘harde’ werken die als aanklacht gelezen kunnen worden, en hoopvolle, illustrerende blikken op de toekomst. Zo zijn de patchworkdoeken van de Malawese Billie Zangewa autobiografische dragers van een nieuw Afrikaans vrouwbeeld: jong, zelfzeker, onafhankelijk, stads. In The Constant Gardener (2014) stikte Zangewa op meticuleuze wijze lapjes zijdeweefsel op elkaar, om tot een serene en zachte voorstelling van een zwarte vrouw wroetend in haar stadstuintje te komen.
         
 De kunstenares doet echter meer dan de kwestie van voedselvoorziening aan te kaarten; net als Oka, stelt zij de zwarte vrouw voor de mogelijkheid om, ongeacht haar wortels, nu ‘haar eigen cultuur te cultiveren’. The Rebirth of The Black Venus (2010) verstoort Botticelli’s meesterwerk door een zwarte vrouw niet uit een schelp, maar boven Johannesburg te laten rijzen. Een lint, dat haar lichaam bedekt, geeft te lezen: ‘Surrender whole-heartedly to your complexity’. Body Talk stoort, ontwricht bestaande denkpatronen, biedt oplossingen aan, maar immer vanuit de erkenning van de complexiteit van de sociale, politieke en historische systemen die het zwarte vrouwenlichaam tot zo’n geladen beeld hebben gemaakt. Inzichtvol.

‘Body Talk’ is tot 3 mei te zien in Wiels, Brussel