tuwa

2

LAST LIGHT (2015) | RETRIBUTION (2017)

December 2553. Less than a year after the end of the Covenant War, a string of violent incidents continues to threaten the tenuous peace in human-held space, culminating in the assassination of UNSC fleet admiral Graselyn Tuwa and the abduction of her family. It is a provocation so outrageous that the Office of Naval Intelligence must retaliate swiftly and ferociously—but only after its operatives identify her killer and rescue the hostages.

This mission will be the first for homicide-detective-turned-ONI-operative Veta Lopis and her young team of Spartan-IIIs, and something feels wrong from the start.

The obvious suspect is an infamous Brute who leads the Keepers of the One Freedom, an ex-Covenant splinter group in fierce opposition to the UNSC. But Lopis and her team soon realise that the truth is much more insidious than they could ever have imagined, and with Fred-104, Kelly-087, and Linda-058 of Blue Team for combat support, they must stop a plan hatched in the bowels of the secret research station Argent Moon - a plan so sinister it could destroy all those still reeling from thirty years of intergalactic conflict…

TTMO

Note: Ang salitang mababasa nyo dito ay tunog SPG. Kaya depende sa inyong pag-iisip ang nilalaman ng post na ito - Pinoy

Tutal naman ay nalaman ko na ang magpagupit pala ay agpapukis sa Ilokano, ngayon naman ay may nakakatuwang abbreviation akong natutunan. Ito ay ang Traffic and Transport Management Officer o ang TTMO. Yes! Tama nga ang nabasa mo. TTMO. One more time! TTMO! With feelings.. T-T-MO! Haha. Pero kung tutuusin, hindi sya bastos pero bastos lang pakinggan at tyak bentang benta sa ating mga Pinoy.

Paano gagamitin ang TTMO sa pangungusap. Halimbawa.

1. OMG! yung TTMO pinagpapawisan! (Pinagpapawisan kasi mainit sa kalsada)

2. TTMO Makati ba? (Tinatanong nung lalaki ang officer kung sa Makati ba ang daan na tinuturo nya)

3. Grabe! Ang taba ng TTMO! (Nagulat yung lalaki dahil mataba yung officer)

4. Kapag ba sinakal ko ang TTMO, magsusuka? (Naguluhan dahil kapag tinanong kung magsusuka ba ito kapag sinakal ang officer)

5. Yuck! Eeeew. Ang baho ng TTMO! (Naamoy na may putok yung officer)

6. Ang sarap nung TTMO! (Sabi nung babaeng may crush sa officer)

7. Sa lahat ng nakita ko, TTMO ang pinakagusto ko! (Sabi nung babaeng may crush parin sa officer)

8. Wag kang maghubad! Baka makita ko ang TTMO! (Sinabi nung friend nya sa kanya dahil baka mahuli sila ng officer)

9. Hindi ba napapagod ang TTMO na nakatayo? (Curious guy dahil napansin nya na ang officer ay nakatayo maghapon)

10. Ang TTMO na gipit, sa bading kumakapit. (Ang officer na namamakla dahil wala na itong pera)

Maniwala ka, tuwang tuwa ako kapag binabanggit ko ang TTMO. Again, TTMO. One more time! TTMO! hahahaha napapakanta tuloy ako ng:

~ tinutok ko, pinasok ko and booom! Walang daplis! ~~

Wait. Banyo Queen pala yung ni Andrew E. Pano kaya kung maririnig mo na pinag uusapan nila ang TTMO (Traffic and Transport Management Officer).

BOY 1: Bro, nakita ko yung TTMO.

BOY 2: Malaki ba?

BOY 1: Shet oo! Ang laki ng TTMO!

*** brofist ***

BOY: Hon, kahit officer lang ako, ikaw lang ang gusto ko.

GIRL: yes! Di kita ibibigay sa iba! Akin lang ang TTMO.

*** sex scandal na next. Whaaaaaaaat ***

BOY 1: Bakit ang laki ng Titik O sa TTMO

BOY 2: sadyang malaki talaga ang Titik O.

BOY 1: I like it. Hihihi

okay, sa totoo lang, ginagamitan ko ng classical conditioning (pavlov) itong crush ko sa office. kaya i consider myself as a weird one kasi kahit anu-ano mga pinaggagagawa ko (or pwede ring i’m just being smart lol). so here it goes, trial and error lang naman talaga to kasi nga hassle gamitan ng psychology ang isang tao. sa una nag try lang ako mag dala ng breakfast na gusto niya since nag suggest siya minsan na gusto daw niya ng ganto at ganyan. edi nagdala na nga ako, tapos tuwang tuwa siya at nag thank you siya. kinabukasan nagdala ulit ako pero ibang pagkain naman, edi makikita mo talaga na natutuwa siya at naulit ng naulit (2 weeks ko to ginawa, okay?) til one day, tinigil ko, nagtataka siya bakit daw hindi na ako nagdadala ng breakfast (i stopped not because naisip ko na parang pg na siya at parang abusado na siya kasi trust me, spoiled din ako doon) gusto ko lang talaga makita yung reaction niya or yung resulta ng plano ko at doon ko naisip na, “ah okay, tumalab nga yung ginagawa ko”. kitang-kita ko yung reaction niya eh. hindi siya sanay kaya tinatawanan ko siya at inaasar. ayun, nag stop na talaga ako sa breakfast thingy at buti naman kahit papano gumana plano ko diba? though sa ibang bagay ko naman ginagawa ngayon like pag after pay day dapat automatic na yayayain ko siya para kumain and vice versa. ayun, lagi rin kami tabi kumain lalo na pag lunch kaya hindi siya sanay na hindi ko siya tinatabihan. haha ang kyot kyot lang at ang bottomline neto, ganto talaga ako mag-isip. mukha lang akong gago pero atleast, i can apply some of the learnings that i acquire from my degree or program. gege good morning :)

ps: medyo risky lang kasi psychology graduate din siya kaya pwedeng alam niya mga pinaggagagawa ko o sadyang manhid lang siya hehez

How do we open Global Citizen Festival Hamburg? With Canadian Prime Minister Justin Trudeau! “Global Citizens like you know that that fight for fairness and equality starts with empowering women and girls,” Trudeau, who was decked out in a Global Citizen t-shirt, said as Global Citizens in the audience cheered. http://glblctzn.me/2tuW275

Photo by Ramon Haindl for Global Citizen
Sa huli nagsimula.

 Simulan natin ito sa Katapusan

Kung saan sabay tayong nagtagpo sa dulo ng istorya nating dalawa

Nagtagpo para magkaroon na ng katapusan ang istoryang nililimbag nating dalawa

Hindi ito kagaya ng mga istoryang may magandang katapusan

Sapagkat ito yung istoryang imbes na ngiti ay luha ang namutawi

Hindi gera o patayan ang tema ngunit tila sa istoryang ito’y may nasawi

Hindi ulan ang tumulo kundi  mga luha

Hindi gamit ang nawasak kundi ang puso

Hindi katawan ang nasaktan kundi ang nararamdaman

Hindi bahay ang nasira kundi ang samahan

Samahan na binuo nating dalawa

Samahan na pinuno natin ng tuwa at lungkot

Pag-iibigan na sa init ito ay ibinalot

Upang ang init sana ng samaha’y manatili  

Pero ang sa huli ang pagbitaw pa rin ang iyong pinili

Pero pumunta muna tayo sa simula

Sa simula kung saan  tayo’y nagpalitan ng pangalan at nagkakilala

Sa simula kung paano ang mga ngiti mo ang nanatili sa aking  isip

Sa simula kung paano ang oras mo at oras ko ay  naiwaldas natin ng sabay

Sa simula kung saan ang bawat pagkikita ay parang bitamina sa pang araw araw

Sa simula kung saan ibinigay ko ang pag-ibig ko at ibinigay mo ang iyo

Sa simula kung saan naging masaya tayong dalawa

Sa simula kung saan hindi ko napansin na ang bawat istorya sa huli ay kailangan tuldukan

Maliit na tuldok ngunit simbolo nito ay katapusan

Tuldok na tumapos ngunit magiging simbolo ng bagong simula

Kaya tama nga ang aking panimula

Sinimulan ko ang bago kong istorya sa katapusan

Ng kuwento nating dalawa.

-itsnostalgiclines/Edp

Walang boyfriend na masasakal kung totoo naman talaga siyang in-love. Kase kapag in-love ang mga lalake, tuwang tuwa kami kapag pinaghihigpitan kami ng girlfriend. Tuwang tuwa kami pag hinahanap kami kung asan na kami kase we feel wanted. It feels so great when girls do that to us. Pero sa oras na masakal ka na sakanya? Hindi kaya may kulang sayo bilang boyfriend? Oo, may kulang ata sayo. Kase imagine a relationship without COMMUNICATION, kahit may trust na involve hindi yun macocomplete without updating your partner. Mahalaga din kase na malaman ng girlfriend mo kung nasaan ka, sino kasama mo at anong ginagawa mo. HINDI NAMAN sinabing bawat segundo mag chat / text / tawag ka. WAG KANG OVER ACTING! Ang point lang is kapag may nagtanong sa girlfriend mo kung asan ka, may isasagot siya. Kase magmumukha siyang tanga kung ultimo boyfriend niya hindi niya alam kung nasaan.

Ano ba pinaglalaban ko dito? YUNG MGA BOYFRIEND NA HINDI NAGTETEXT O TUMATAWAG SA GIRLFRIEND NILA. Oy! Kayo pa galit kapag hinahanap ka? Malamang hahanapin ka niyan kase walang update or text. Tas susunod masasakal ka, tapos manchichiks ka kase may dahilan ka nang higad ka para lumande. EH KUNG INUNAHAN MO NA AGAD NG “BABE, NANDITO AKO SA GANITO, KASAMA KO SA GANYAN. UWI KO GANITONG ORAS.” Oh hahanapin ka ba? Mafefeel mo ba yung sakal? TANGA! Style mo bulok!!!

2

every month iba-iba ang theme ng mga birthday celebrators sa office. since absent ako yesterday, una nilang tinanong sakin kung nakita ko na ba daw yung nakapost sa lobby. tuwang tuwa yung mga officemates ko tapos ako napapaisip kung ano kaya yung theme ngayong october. basta ang sinasabi lang nila, “uy mark saktong sakto at bagay na bagay yung sayo”. luh mga qaqo pagkakita ko tawa ako ng tawa pota??? buti na lang qt ako dyan haha astig ge yun lang.

Things we ❤️ about #GlobalCitizen Festival Hamburg: Coldplay’s duet with Shakira, performances by Ellie Goulding and Pharrell Williams, world leaders making major commitments, thousands of Global Citizens standing together and more. If you missed it, watch this: http://glblctzn.me/2sNIapt #TuWas

Photo by Ramon Haindl for Global Citizen

Game Shows: I-asa Natin ang Swerte

Naging parte na ng ating araw ang panonood ng telebisyon. Kanya-kanyang palabas para sa kanya-kanyang panlasa. Para sa ating mga teenager (yes! Nakiki-teenager), hilig natin ang mga trending a twitter na mga teleseryenovela na pinapangunahan ng KathNiel, JaDine, LizQuen, DongYan, McLisse at kung sinu-sino pang pinapartner sa kasalukyan. Patok naman kila tatay ang mga balita sa TV tuwing gabi, pagkatapos ay basketball naman at aabangan ang nanalo sa ending. At syempre para kila mama, mommy, ina naman ang mga game show at variety show.

Alam ko naman na tuwang tuwa tayo sa pinamimigay na pera, jacket, CD nila Kuya Will, ang sugod bahay gang nila Bossing. At iba pang mga shows na nagbibigay kasiyahan sa atin. Sa mga palabas na ito ay nawawala ang pagod natin dahil napapalitan ito ng kasiyahan sa tuwing nagbibitaw ng mga jokes ang mga hosts nito.

Hindi nakakapgtaka na sa mga game show na ito natin natatagpuan ang pag-asa. May ilan na inaasa na lang sa swerte ang kanilang magiging kinabukasan. Paano ba naman ay manood ka lang sa studio at konting pakitang gilas lang ay posibleng umuwi ka na mayroong pera sa bulsa.

KUYA BILL: Natutuwa ako sayo dahil sa kabila ng siyam na taon mo sa sekundarya dahil sa pag-aadik mo ay makakagraduate ka na din. Humahanga ang aming show dahil sa sipag at tyaga mo. Kaya may bonus ka na five tawsan!!

Sabay iaabot ng sexy dancer ang pera habang sumasayaw na nakatingin sa camera.

ANTON: Marami pong salamat Kuya Bill. Malaking tulong po ito para mapabuti ang buhay namin. May puhunan na po ako sa pagsusugal at baka makajackpot ako at madoble ang payb tawsan nyo. Hindi po ako mapapagod na araw-araw na pumunta sa studio nyo dahil mas malaki po ang pag-asa ko na makakuha ng pera dito kesa sa suporta ng gobyerno.

KUYA BILL: Nakakaawa naman ang sitwasyon mo hijo. Salamat sa *sinabi ang sandamakmak na sponsors* mayroon kang pangkabuhayan showcase!!!

Tulak tulak ng sexy dancers ang push cart na puno ng groceries. Sabay tutok ng spotlight kay Anton.

ANTON: Marami pong salamat sa mga sponsors ng show na ito dahil marami kaming umaasa sa swerte na binibigay ng show na ito.

KUYA BILL: Huwag kang mag alala dahil mukha kang kaawa-awa ay mahahabag sa iyo ang mga audience at kapag umiyak ka, madami ka pang mahihikayat na magbigay ng pera sayo.

Umiyak si Anton at ipinahid ang kanyang sipon sa kanyang maruning damit.

ANTON: Marami pong salamat sa mga naawa sa akin. Alam ko naman pong likas na maawain ang mga Pinoy at lalo kayong maawa kapag nagkwento ako na namatayan ako ng kamag-anak, ulila akong lubos at nawawala ang kapatid ko. Tapos iiyak ako ng malakas.

KUYA BILL: Nakakaiyak ang buhay mo Anton. Dahil jan bibigyan pa kita ng twenty tawsan!!! Sagot ko na rin ang scholarship ni Budoy, Mingming at ni Jopay.

ANTON: Marami pong salamat Kuya Bill. *papahirin ang luha* Pwede po bang bumati? Binabati ko nga pala yung mga katropa ko jan sa Kanto Tiño street! Mga pre, nasa Wowoweng na ako! ARTISTA NA AKO! WHO YOU KA MARLOU! Ambango bango ni Kuya Bill!!!

Marami talaga sa mga Pinoy na nadadala sa mga gameshow na katulad nito. Lalo na kapag nasa portion na tayo kung saan umiiyak na ang mga contestant at sinasabi na nya ang kanyang malungkot na buhay. Dahil naaawa tayo ay nadadala tayo sa emosyon na binibigay sa atin ng mga ganitong palabas. Mas ramdam natin ang drama ng mga contestant na ito kaysa sa mga teleserye dahil ito ay mga normal na tao rin tulad natin. Ang kwento nila ay maaaring kwento rin natin. Hindi tulad sa mga teleserye na alam natin na likhang isip lamang ang nga ito.

Hindi masama na manuod ng mga ganitong palabas at suportahan ang mga programang ito. Huwag lang nating iaaasa ang ating kinabukasan sa mga programang hatid lamang ay pasiyahin tayo sa ating mga tahanan.

3

when chanyeol got ring ding dong-ed extra hard by luhan

If you have a time, and interested to my college brief story, please take time to read this. Thank you! And to all batch 2017, congratulations.

The best profile picture ever!

Tila ang sarap pakinggan ng mga katagang “Graduate na ako.” Hindi ko kayang pigilan ang umaapaw kong kasiyahan na nasa loob ng aking katawan kasabay din nun yung luhang nagtatago sa likod ng mga mata ko na tiniis ko sa loob ng limang taon. Oo tama, luha. Luha na dulot ng sobrang tuwa, luha na nagsasabing sa wakas tapos na ang mga paghihirap mo, ito na yung pinapangarap mong degree (well actually hindi ko alam na dito sa kursong ito pala ako magtatapos). Sa wakas makakahanap ka na ng isang maganda at disenteng trabaho na maipagmamalaki mo sa kung kanino. At syempre yung luhang nagsasabi sa loob ko na… “Sa wakas Rayniel, nakaya mo. Lahat ng pagsubok, lahat ng mga mahihirap na exams, quizzes at projects, sige isama mo na rin yung mga seatwork na akala mo quizzes sa sobrang hirap na ultimo utak mo talagang mapipiga at matutuyo.“

Sa totoo lang hindi lang isang beses ang maisipan ko yung fastest way to exit this course which is to quit. Sa limang taon ko sa College of Engineering and Technology, hindi lang isang beses na sinabi ko sa sarili ko na "tama na hindi ko na kaya”. Dumating pa nga yung araw na sinabi ko na mismo sa dean namin na “Sir pwede po bang mag shift nalang po ako sa ibang course pero same lang ng college kasi po sobrang hirap na.” Ilang quizzes na ang iniyakan ko, simulan natin sa first year, yung college algebra na inakala kong makaka uno ako pero nauwi sa 2.25 tapos yung trigo ko na sabi kong basic lang pero 2.25 lang din. Grabe first year palang sinabi ko na sa sarili ko “IMPYERNO ATA TONG PINASOK KONG KURSO”. Nalagpasan ko ang first year ng matiwasay pero pag sapit ng second year, UGH! PHYSICS. YES, kung saan nakakakuha kami ng grades na 26/100 at maswerte kana nyan kapag ganyan ang nakukuha mo dahil kahit papaano tumatama ka ng isang problem out of four problems. Dahil hindi namin alam kung saan kumukuha ng tanong yung prof namin dyan (puro pang out of this world). At iniyakan ko yang subject na yan, sinabi ko na sa sarili ko na hindi ako para sa engineering at kung babagsak man ako, it means ayun na yung sign. After ng semester, nalagpasan ko ang physics at alam mo ang sabi ko sa sarili ko? “Rayniel bakit mo pinasa, dinugtungan mo lang yung buhay mo dito sa impyernong course na to”. Pero believe it or not, nung pinasa ko ang Physics kahit tres lang ang nakuha ko, naging determinado akong lumaban. Akala ko makakaya ko na dahil ayan na third year nako sa ibang course kasi diba pag third year na wala ng problema, yun pala. Simula palang ng kalbaryo ng buhay namin sa Electronics Engineering. Pumasok ang electronics at circuits, aba himala wala akong problema kaso biglang sinabitan ng Differential equations, at muli nanaman akong nawalan ng lakas ng loob at determinasyon. Dyan din yung muntik nako ma-HD at mapalipat dahil sa failed to reach the cut-off. Thanks to that warning-warning-hd rule, dahil isang warning palang ako at pangalawa ko na yun nung bumagsak ako. Nung naisip ko yun sabi ko sa sarili ko, “Kailangan mong lumaban, nandyan kana. Konting tiis nalang oh, konting tumbling nalang.” Kaya after nung sem na yun, oh guess what, 1.86 na ang GWA ko from 2.58. Diba grabe ang batak ko nung sem na yun. After kong bumagsak sinabi ko sa sarili ko na hinding hindi na ako pwedeng bumagsak at ayoko na. Kaya pinilit ko yung sarili ko, nag aral ako ng mabuti. Laban lang, laban kung laban, puyat kung puyat. At nagpaka-GC ako ng bahagya nun. Alam ng mga classmates ko kung gaano ako nagsusumikap para maging regular muli at para makahabol sa batch namin. Ako na nagsasabi, hindi biro yung pinagdaanan ko sa loob ng dalawang taon, yang fourth year and fifth year life ko. Nandyan yung kulang nalang hatiin ko yung katawan ko dahil sa magkakasabay at magka overlap na sched from regular to irregular subject. Nandyan yung napagsabihan ako ng prof ko na “napaka espesyal mo talagang estudyante Magsino kundi lang ako bilib sayo dahil kinakaya mo hindi kita pagbibigyan”. Lahat yan kinaya ko hanggang sa makarating ako sa kung ano tong kinalalagyan ko ngayon…

My first greatest achievement to myself and one of the reason why I forced to love this Electronics Engineering is being a licensed Electronics Technician under-graduate of Electronics Engineer. I proved to myself to my professors and colleagues that I belong in this field of engineering. And I’m very proud to say that I am an ECT passer. Yung puyat ko, habang nasa OJT, review everyday, habang nasa bahay kahit pagod sa school basa ng reviewers, habang nasa school kahit hirap balansehin pinipilit kong isingit ang review ko kahit may exams pako sa mga subjects ko, lahat yan nagbunga ng makita ko yung pangalan ko sa results of passers. Sobrang naiyak ako, gusto kong tumalon sa sobrang saya, at sobrang pasasalamat ko kay Lord dahil alam kong hindi nya ako pinabayaan sa pag-eexam ko.

And other than that, is this, completing this five year program in five years. All I could say is wow, just wow. *teary-eyed*


Rayniel S. Magsino, ECT
12-61-107
Bachelor of Science in Electronics Engineering🎓🎓🎓
Universidad De Manila
Batch 2017

x: lagi siyang nag f-flood likes sakin 
a: ano naman?
x: kinikilig ako
a: luh parang abnormal
x: seryoso kasi kaya nga tuwang tuwa ako 
a: nag f-flood likes yan para gawin mo rin sa kanya. galawang famewhore kaya yan tanga ka. landi landi mo akala mo naman may gusto talaga sayo.
x: ….

Tula Para Kay Ina

Wala Ka, Wala Ako.

Away, sagutan, walang imikan,
Iyan ang ating naging samahan.
Tila ako'y binabaril sa pagpatak ng salita,
Lahat na lang ng bagay, iyong nakikita.

Tenga'y walang narinig kundi ikaw,
Tila kalabaw sa bukirin kung sumigaw.
Mga mata'y tila tigre sa pagtitig,
Puso'y biglang bumilis ang pintig.

Ngunit maniwala man o hindi,
Ako'y nakinig, iniwasang maging bingi.
Kalakip ay pangaral sa lahat ng binitawan,
Panghabambuhay nito akong sasamahan.

Ina, nanay, mommy, o mother,
Ano man ang tawag, ikaw ang lider.
Hindi lamang iyon, isa ka ring kumander.
Sa bahay ikaw ang reyna at ang madir

Hindi man halata, sana'y maniwala,
Ikaw Ina ay tunay na mahalaga.
Hindi maisip ang buhay na wala ka,
Bahay ay tahimik, hindi ganun kasaya.

Mas gugustuhin ika'y makasama,
Titiisin ano man ang iyong dala.
Iyong hirap para sa pamilya,
Wala na akong mahihiling pa.

Kahit amoy sibuyas o sitaw,
Sa pagluluto, ika'y halimaw
Di maikakahiya ang iyong galing sa kusina.
Dahil sayo, kami'y tumataba.

Ako'y nandito, dahil sa iyo.
Laking tuwa, ikaw naging ina ko.
Ngayon ay araw mo,
Sana'y mapansin ang munting tula ko.
Kung wala ka, wala ako.

Happy Mothers’ Day! 💖

Kalsada

Parte na halos ng buhay natin ang lansangan. Tuwang-tuwa ako noong bata pa ako kapag natatapat na malubak ang sinasakyan kong jeep. Pakiramdam ko may thrill yung byahe namin at nakasakay ako sa roller coaster kapag dumadaan sa lubak ang jeep. Isang beses sa isang taon lang kasi ang perya sa amin at tuwing fiesta lamang ito kaya sabik ako sa mga rides. Kaya nagtityaga kami sa byaheng malubak at konting andar ng imahinasyon. Ngayon, mararamdaman mo na lang yung lubak sa mga kalsadang binubutas at pinapagawa kahit maayos pa ang mga ito. Salamat DPWH.

Natandaan ko nung dinala ako ni Tatay sa Quiapo para bisitahin si Tito Pedring. Andaming tao. Nakakalula yung mga billboard at andaming mga sasakyan. Sabi ni Tatay ganoon daw talaga sa Maynila. Karamihan daw kasi ng mga tao ay nililisan ang probinsya para makipagsapalaran sa Maynila para sa magandang bukas na walang katiyakan. Pagsakay namin ng jeep papuntang Balic-Balic, siksikan sa loob ng jeep. Biglang sisigaw ang barker ng

O konting ayos ng upo mga ate at kuya. Siyaman po yan. Konting ayos lang. O, isa pa sa kaliwa. Bayad ba yung bata? Konting usod pa!!

Sabay tutuktukin ni kuyang barker yung gilid ng jeep. Masakit sa tenga ang pagtama ng barya sa bakal. Para na kaming sardinas sa loob ng jeep. Lagkit na lagkit na ako at nadidikit pa ako kay manong na pawis na pawis ang braso.

Ano ang kalaban ng mga Pilipino? Traffic! Dito pinapatay ang oras natin. Nailathala nga sa isang foreign newspaper na ang Pilipinas ang pangalawa sa may pinakamalubhang traffic sa Southeast Asia. Ito ang isa sa mga plataporma na ginagamit ng mga kandidato tuwing halalan, ang sugpuin ang lumalalang traffic sa ating bansa. Hanggang ngayon, kapag naiisip ko yun, lalong umiinit ang ulo ko dahil nakaluklok na nga sila sa trono, wala paring nakakalutas sa suliraning ito. Buti na lang, hindi ko sila binoto.

Pagbaba namin sa destinasyon namin, makikita mo ang pagkamalikhain at diskarte ng mga pinoy. Kita mo ang mga dikit-dikit na mga barung-barong. Mga trapal ng mga kandidato na ginawang pangtapal sa butas na dingding at bintana. Ang mga buhol-buhol na kawad ng kuryente sa tagilid na poste ng Meralco. Napakamalikhain talaga ng mga Pinoy.

Habang naglalakad kami sa isang eskinita, nagpaalam ako kay tatay na itatapon ko lang yung balat ng kendi na hawak ko. Sabi ni Tatay itapon ko daw sa basurahan, pero paglinga ko, walang basurahan sa paligid. Pero andaming basura sa kalye. Kita mo ang balat ng diapers na kinalat at sinira ng mga asong kalye, ang mga balat ng chichirya at ilang mga pinagkainan. Hindi kataka-taka na darating ang panahon na ang Maynila ang magiging isang malaking wasteland. Buti na lang nakalagay sa isang gilid ng kalsada ang karatulang “BAWAL MAGTAPON DITO. MULTA 500” katabi ng mga samut-saring basura.

Kung sa probinsya, makikita mo ang mga lumilipad na mga maya, dito sa Maynila kita mo ang mga lumilipad na mga bangaw. Yung mga bangaw na steady lang sa hangin. Hindi gumagalaw. Naalala ko pa na tumatalon pa ako para bugawin yun. Malas ko lang at pagtalon ko, nakaapak ako ng malagkit. Yuck, tae.

Kalahati mga tao at kalahati mga aso ata ang laman ng mga kalye. Parang mga maze bomb yung mga tae ng aso sa kalsada na kapag natapakan mo, game over ka na. Malaya ang mga aso na gumala-gala sa kalsada. Malas mo kapag pinagtripan ka pa ng mga aso at hinabol hanggang kanto. Kita mo rin yung mga asong nagdodoggy style sa gilid at maiinggit ka na buti pa ang aso may sexlife, ikaw wala.

Pero anuman ang lugar nating kinabibilangan, ang kalye parin ay parte ng ating bituka na hindi natin maiiwasan. Dahil karamihan sa atin ay mga taong-kalye, huwag lang magiging asal-kalye.

8

Sa wakas nakita ko rin tong dalawang to. Tuwang tuwa ako sa mga reaksyon nila nung nakita nila ko eh hhahahahahawhahahahaahhah si mika pagka dating ko palang omg daw tas niyakap agad ako tas ang smol ko daw luh mas maliit sya saken di ata umabot ng 5′ to e hahawhahaahahwhahahahahaha tas si nica naman nakita ko sa kabilang table tinititigan ko tas pag tingin nya saken napa mura nalang siya sa gulat eh hhahahahaha tas pinuntahan nya ko para ihug tas nilait niya yung height at boses ko puta hahahahahahahahah priceless ng mga reaction niyo eh love you both @earthtonica @moodlekoodle

“ah so nagpalit ka ng url para lang hindi ko makita? kapag naman sinearch ko old url mo sa search bar makikita ko pa rin yan eh. wag ka na mag effort, rigo”

FUCK HAHAHAHAHAHAHAHAHA IM DEAD :((

tapos nagpaturo siya paano gumamit netong tumblr shit na to edi todo turo si tanga hahaha wala na sige ays lang malaman niya pero tangina eh. lahat ng saloobin ko andito hahahahahaha nakakabaliw. tapos tinatawanan ako ng gago kasi natataranta na ako luh siya tuwang tuwa samantalang ako naeewanan na. ang lakas ng trip ng gago???

Introducing: TUWA

Who is she?

An original character created by projektFealty, for our upcoming virtual novel HORIZON

Why does she exist?

We have created our story to include diverse characters and developed plots. This particular character belongs to TRISHANAKRU, whom are descendants of Native Americans.

What is her significance in Horizon?

You’ll have to stick around to find out!

amazing concept art by the wonderful: @inspirationofelves

Kung isang araw, maisip mo ako at itanong mo sa sarili mo kung minahal nga ba kita, sana mabasa mo ang liham na ito.

Yung unang beses na nagtagpo ang ating mga mata, kasabay ng ngiti, kasabay ng pagbati, kasabay ng walang katapusang mga tanong— kamusta? O kumain ka na ba? At nung sinabi kong, sabi na sayo, hindi ako maganda. Isa yun sa pinaka-hindi ko makakalimutang simula. Dahil alam ko, sa gabing iyon, magsisimula tayo.

Biglang naroon ang mga mensaheng pinadala. Ang tsokolate na sa sobrang dami, ipinamigay ko na. Ang manok na tumamis din ang luto dahil siguro naitutulay sa bawat hiwa at bawat buhos ng suka ang tamis na nadarama. Kung paano hindi nagtatapos ang mga paksa na wala naman talagang kabuluhan ngunit walang hanggan nating napag-uusapan dahil sa bawat tawa at bawat nakakatangang bagay na nangyari sa buhay ko— kinakausap kita. Tila ba ang mga parte at estorya na dati ay masakit ay naghihilom, baka dahil sa bawat pagmumura ko, nakikinig ka at nakikinig lang, hindi naghuhusga.

Kung may isang salita na maisasalamin ang nararamdaman ko sa mga oras na iyon, ito ay ang salitang “Masaya” dahil bawat araw na nagtatagpo ang ating mga landas, o nagsasayang tayo ng oras ng magkasama, iyon lang ang nararamdaman ko. Maligaya ako pag nakakatabi kita sa kama— at naroon na naman ang tila hindi nagwawakas at walang katapusang pag-uusap. Tungkol sa akin, tungkol sayo, tungkol sa mga komplikadong bagay na ang gusto natin pero hindi natin makuha, tungkol sa kung gaano kagulo ang mundo, tungkol sa masasakit na nakaraan o sa masasayang pagkakakilala at kung ano pang “kung ano ano lang”. Maligaya ako tuwing kasalo kita sa katahimikan, at titingin lang ako sa maamo mong mukha na tila ba'y namumuong bagyo na nagkukubli lang sa napakatamik na dagat. Alam kong isang araw, pipinsalain mo ako, pero sa mga oras na yun, hinihiling kong sana tumila ka at tuluyang maglaho ang mga takot mo upang maglaho rin ang mga takot kong isang araw, uulan na naman at sasaktan mo ako.

Makahulugan sa akin ang bawat paghawak mo sa aking kamay. At kahit gaano karaming beses man nangyari iyon, isa isa ko paring naaalala ang bawat pagkakataon na nilalapat mo sa palad ko ang palad mo at tinatahak natin ang daan ng magkasama. O kahit nasa sulok lang tayo ng iyong silid, pinapakiramdaman ang tibok ng puso ng bawat isa. Kung inaakala mong hindi ko iyon sinasaulado at itinatago sa isang kahon dito sa aking memorya, nagkakamali ka. Dahil gusto ko ang pakiramdam ng higpit o hapit o bawat pagkapit mo sa akin. At minsan ko ring inakala na ang ibig sabihin nito ay hindi pagbitaw, minsan din akong nangako sa sarili ko na kahit kailan hindi kita iiwanan at hindi kita susukuan kahit dumating man ang oras na itakwil mo na ako palayo at kalimutan nalang. Makahulugan sa aking ang bawat halik na idinadampi mo sa aking balat. Bawat paglalapat ng ating mga labi. Sana naramdaman mo rin na hindi ako ni-minsan napilitan na tanggapin ka at hayaan kang lakbayin ako— sa pinaka malalalim na parte ng pagkatao ko na ikaw lang ang nakakaalam at ikaw palang ang nakarating. At oo, naaalala ko ang lahat. Kahit yung nakaw na halik lang nung gabi na ikaw ay nalasing, sa lahat, iyon ang pinaka hindi ko malilimutan, dahil baka, doon, kahit sa gabing yun lang, naramdaman ko na baka, baka lang naman, may posibilidad na pareho tayo ng nararamdaman.

Naaalala ko ang bawat kwento at bawat salitan na minsan o kadalasan pwede ng gamiting kotasyon. Parang biglang may tumutunog na theme song o sa isang iglap, parang eksena sa pelikula na ikaw at ako ang bida. Yung mga senaryo na hinihiling ng ibang maranasan kasama ang taong mahal nila, nangyayari sa ating dalawa. Perpekto na sana, hanggang sa dumating ang tanong na “ano ba talaga tayo?” At ang mas nakakatawa pa, sa mga oras na iyon, wala akong pakialam. Sumasabay lang ako sa indayog ng kaligayan at iba’t-ibang sensasyon na inihahatid ng pakiramdam kapag kasama kita— masaya. Ni hindi ko na kinailangan ng rason o kung ano mang eksplinasyon kung bakit walang tayo o kung meron man, ano ba. Ni hindi na ako humiling ng kung ano mang estado o kung dapat ba klarado tayo. Hinayaan ko nalang na malaglag ang mga tala na gabi-gabi nating tinitingala at kasabay narin ang mga bagay na hindi ko mabigyan ng tamang katawagan. Sa pagkakataong yun, sapat ng nasisilayan kita at mas higit pa.


Ngunit naaalala ko rin ang bawat pagpapaalam. Malinaw rin sa aking kaisipan ang bawat hakbang ko palayo na kung maaari ko lang hilingin na tumigil ang oras doon sa panahong nasa tabi lang kita, ginawa ko na. Naaalala ko ang pagkasabik na makita kang muli. Naaalala ko ang pakiramdam ng iyong init tuwing niyayakap kita at ang dahan-dahan na pagpikit ng iyong mga mata tuwing siniil mo ako ng iyong mga halik. Naaalala ko ang tuwa at galak tuwing nasisilayan ko ang iyong mga ngiti o kahit pag hinahayaan mo akong guluhin ka sa kabila ng iyong pagkakaabala. Naaalala ko ang bawat pagtatapos ng araw na ibig sabihin ay kailangan ko na namang umalis ngunit alam kong gugustuhin kong makita kang muli.

At mas masakit ang huli.

Ang detalye ng huli nating pagtatagpo at pag papaalam. Dahil sa araw na iyon, naramdaman kong hindi at walang pag-asang maipaglalaban ko ang nararamdaman dahil alam kong hindi tayo pareho. Ang huling araw ay ang tanging araw na hindi masaya kahit kasama kita. Dahil balot ang puso ko ng pangamba. Ayokong mawala ka ngunit ayoko ring ipagpilitan ang sarili ko sa taong hindi naman talaga ako gusto.

Kung isang araw, baka sakali lang, maaalala mo ang huling beses na nagkita tayo, nais kong malaman mo na nilingon kita pero wala ka na. At umiyak ako habang tinatahak ko ang daan pauwi ng mag-isa. Batid ko na sa oras na iyon na oras na para sumuko dahil hindi ko kayang ipaglaban ka kasi hindi ka naman akin. Hindi kita kayang panghawakan kasi wala naman akong karapatang pigilan kang maging masaya. Naaalala ko parin ang sakit ng mga sandaling iyon. Dahil iyon ang ating pagtatapos.

Mali, hindi naman kasi talaga tayo nag-umpisa. Paano magtatapos kung hindi naman nag umpisa?

Kung isang araw, maisip mo kung iniisip parin ba kita. Oo, hanggang ngayon, laman ka parin ng bawat buod na ginagawa ko. At nagsusulat parin ako ng mga liham para sayo, ngunit hindi ko ipapadala. Kung isang araw, magtanong ka, kung hinintay ba kita? Oo, hinintay kita kahit ibig sabihin ng paghihintay ay gabi-gabing pagparak at pagluha. Kung magkikita man tayong muli, hiling ko lang, masaya ka. Dahil susubukan kong maging masaya kahit wala ka.

Kung isang araw, maisip mo at itanong mo sa sarili mo, kung minahal kita— Sobra-sobra. Minahal at minamahal pa.

Araw-araw, naiisip ko at tinatanong ko sa sarili ko,
Ikaw ba, minahal mo ba ako?

At “hindi” ang laging sagot ko.