tuining

Vincent Van Gogh
de tuin van Daubigny
1890
oil on a tea towel
(details)

Forbidden

Originally posted by molzies-fanfics

Prompt credit goes to: @imagineinhobbiton


“Legolas.”

The man in question freezes at the sound of his father’s voice, briefly shocked that he didn’t sense his presence in the stables. He dismounts his stallion carefully, avoiding his father’s eyes, but turning to him. 

“Adar.”

“You were in Laketown again.”

Legolas leads his horse to its stall and begins to unsaddle him. “And you sent scouts after me.”

Thranduil steps forward, his long cloak brushing across the ground. His magnificent robes and crown look so out of place in the Mirkwood stables. “Of course I did. Cin are nin réd.”

Legolas turns around to face his father, growing angry internally. Over the years, he’s learned to keep his emotions hidden. Especially to his father. “But im am ú- a hén.” His father frowns at his unusually harsh tone, but at this point, Legolas doesn’t care. He’s been on his father’s leash for too many years. He turns back to his horse and pulls his saddle off. “What is it you need, my king?”

He misses the way his father’s expression drops at the formal words, but it’s gone as soon as it came. “What is the girl’s name?”

Legolas pauses in hanging up the bridle. “(y/n).” Thranduil turns around and begins to pace in the majestic way he always does when he’s thinking about something. “Why?”

“Is she elven?”

“She is human,” Legolas replies. He steps out of the stall and gives his horse one last pat before sliding the door shut. Thranduil begins to walk, and Legolas slides into step next to him.

“Firen?”

“Yes, father.”

They walk in silence the rest of the way up to the beautiful caverns of Mirkwood. Moonlight lights their path, and there is no noise except for their soft footsteps on the falling leaves. Legolas wonders why his father is so curious about his goings all of a sudden. Normally he chooses to stay out of his son’s personal exploits, only speaking with him when he is needed.

As the guards open the large doors for their king and prince to enter, Thranduil speaks again. “Ceri- cin mel hen?” 

Legolas’s eyebrows shoot up slightly at the question. He knows better than to lie to his king, even though he already knows the consequences of the truth. “Yes.”

“Then you must know that your duties as crown prince overrule that love. You are to wed an elven woman and have elven heirs when you are king. A human has no place here.”

“I do not believe that.”

Thranduil stops and faces his son for the first time that night. “Legolas, someday she will die, and your children will die, and you will have no one else. No heirs, no wife, no family.”

Legolas frowns and grits his teeth, trying not to loose his temper. “But im will ú- n- cin despite tuin losses. Im will ú- n- echor, because mel will gar- made nin laug.”

Thranduil raises his eyebrows in shock, and Legolas steps back. “I will love who I wish to love, just as you did. If that means I have to become mortal to do so, so be it.” And with that, Legolas clicks his heels and walks away, leaving his father staring at the spot he was just standing in.


Sindarin words:

“Adar” - Father.
“Cin are nin réd” - You are my son.
“But im am ú- a hén” - But I am not a child.
“Firen” - Human.
“Ceri- cin mel hen?” - Do you love her?
“But im will ú- n- cin despite tuin losses. Im will ú- n- echor, because mel will gar- made nin laug.” -  But I will not be you despite those losses. I will not be cold, because love will have made me warm.

Niet verzonden brief (13)

Lieve mama, 

Op het moment van schrijven is het vrijdag elf augustus tweeduizendzeventien rond een uur of acht in de avond. Voor het eerst deze zomer heb ik mijn gordijnen opengedaan, dat was eigenlijk voor een foto die ik net maakte en nu ben ik te lui om de gordijnen weer dicht te doen. Iets wat jij vast in mij herkend. 

Door de open gordijnen zie ik jou in de tuin zitten, je leest iets en ik zie ook hoe de kat op tafel springt en jou kopjes geeft. Op dat moment voelde ik tranen branden achter mijn ogen en ik weet niet goed waarom. Ik kan het niet helemaal plaatsen. Ik ben niet verdrietig, wel ben ik bang dat ik jou ooit kwijt zal raken. 

Ik heb al heel vaak in brieven geschreven dat het mij spijt dat ik niet de dochter ben die jij graag had willen hebben, maar tegenwoordig voel ik mij meer dan ooit daarvoor jouw dochter. Dat komt vast door het ouder worden. Mensen zeggen dat wel eens, als je ouder wordt, ga je bepaalde mensen meer leren waarderen. Ik waardeer jou, mam. Gewoon zoals je bent en ik weet dat jij mij diep van binnen ook waardeert. Het komt er alleen niet altijd zo uit en dat snap ik wel. 

Ik zie hoe de kat weer bij je komt zitten. Jij bent inmiddels in slaap gevallen, wat ik helemaal kan begrijpen. We zijn de hele dag niet thuis geweest, jij bent moe. Wij zijn moe. Moe van het leven zo af en toe. De kat kijkt of je er nog bent, of je oké bent. 

Mama, nu ik ouder word, begin ik je steeds meer te begrijpen. Ik begin het leven steeds meer te begrijpen voor zover ik dat nog niet begreep. Ik begin te leren waarom jij dingen doet zoals je ze doet en hoe jouw kinderen je soms tot wanhoop kunnen drijven. Ik ben daar steeds minder vaak een onderdeel van. We hebben bijna geen ruzie meer en het lijkt alsof we steeds beter kunnen praten. Alsof jij je best doet om mij te begrijpen en ik jou. 

Lieve mama,
Na al die jaren van een onrustige verstandshouding houd ik nog steeds ontzettend veel van je en ik wil nogmaals zeggen dat het me spijt dat ik niet de ideale dochter kan zijn. Ik zou voor jou willen dat ik wat makkelijker ben, maar je moet weten dat het leven mij zo gevormd heeft. Dat is niet jouw schuld en ik doe het niet expres. 

Mam, 
Dit is een rommelige brief, iets wat jij ook vast en zeker in mij zal herkennen. Al ben ik de laatste jaren een stuk netter geworden. Buiten dat is deze brief echt en puur. Geschreven uit pure liefde.
Ondertussen rollen er dikke tranen van geen verdriet over mijn wangen. Deze tranen bestaan vooral uit angst. Angst om te verliezen wat er nu is. Angst om jou te verliezen. Ik kan toch helemaal niet zonder je? 

Ik hou van je en ik mis je nu alvast een beetje, zodat het later hopelijk wat draaglijker wordt. 

Your house in Dutch

Go around your house to practice this vocabulary!

Other Useful Dutch posts:
Dutch Garden Vocabulary
Dutch Mail Vocabulary
Dutch City Vocabulary

Nouns

  • The house - Het huis
  • The mailbox - De brievenbus
  • The room - De kamer
  • The floor - De vloer (as in: I’m walking on the floor)
  • The floor - De verdieping (as in: My bedroom is on the 1st floor)
  • The wall - De muur
  • The furniture - De meubels, het meubilair

The basement - De kelder

  • Old stuff - Oude spullen

The hallway - De gang

  • The front door - De voordeur
  • The door - De deur
  • The doormat - De deurmat
  • The stairs - De trap (Stair - Trede)
  • The dresser - Het dressoir, het kastje (Kastje is the diminutive of kast, which is a closet)

The living room - De woonkamer

  • The couch - De bank (Dutch), de zetel (Flemish)
  • The pillow - Het kussen
  • The blanket - Het deken
  • The lamp - De lamp
  • The TV (Television) - De TV (Televisie)
  • The remote - De afstandsbediening
  • The coffeetable - De salontafel, koffietafel
  • The fireplace - De (open) haard
  • The radiatior - De radiator
  • The rug - De mat

The kitchen - De keuken

  • The sink - De wasbak
  • The tap - De kraan
  • The stove - Het fornuis
  • The oven - De oven
  • The microwave - De magnetron (Dutch), microgolf (Flemish)
  • The (re)fridge(rator) - De koelkast (Dutch), frigo (Flemish)
  • The cabinets - De (keuken)kasten (Cabinet - keukenkast)
  • The drawers - De laden, lades (Drawer - Lade)

The dining room

  • The table - De tafel
  • The dinner table - De eettafel
  • The chairs - De stoelen (Chair - Stoel)
  • The plates - De borden (Plate - Bord)
  • The cutlery - Het bestek
  • The glasses - De glazen (The glass - Het glas. Not to confuse with ‘de bril’, which are the glasses to put on your nose so you can see better.)

The bedroom - De slaapkamer

  • The bed - Het bed
  • The sheets - De lakens (sheet - laken. Not to confuse with ‘het vel / blad papier’, which is ‘the sheet of paper’)
  • The closet - De kast
  • The wardrobe - De kleerkast, garderobe
  • The desk - Het bureau
  • The bookcase - De boekenkast

The bathroom - De badkamer

  • The bath - Het bad
  • The shower - De douche
  • The shower head - De douchekop
  • The sink - De wasbak
  • The mirror - De spiegel
  • The toilet - Het toilet, de wc
  • The washing machine - De wasmachine
  • The dryer - De droger (Dutch), droogkast (Flemish)
  • The laundry basket - De wasmand

The attic - De zolder

The garage - De garage

  • The car - De auto
  • The bike - De fiets
  • The scooter - De scooter, brommer
  • The motorcycle - De motor (Dutch), moto (Flemish)

The garden - De tuin

(I made a separate post with garden vocabulary. You can find the link above!)

Study tip: write the names of these things on post-it notes and stick them to the right object. This way you’ll see the name on everything and this will make it easier to associate the word with the object!
x
Tamara

Portret van Julius Julin en Anna Kroutén in de tuin, in de zomer (c.1890). Johan Krouthén (Swedish, 1858-1932).

Krouthén broke away from the traditions of the Swedish Academy, turning to Realism and Idealism. Immediately after his studies, he spent a few months in Paris and in Denmark where he associated with the Skagen Painters. Back in Sweden he painted pictures of gardens and portraits of local people.

Er zijn zo van die dagen dat ge u zo alleen voelt, uw vrienden hebben u niet uitgenodigd voor iets, ge weet niet wie ge bent en waar ge thuishoort en het is moeilijk te verwoorden maar het gevoel dat ge u anders en alleen voelt is zoals, hoe moet ik het zeggen, het is zoals een T-shirt dragen op dikketruiendag, zoals de witte verwelkte bloem tussen de mooie rode rozen in de tuin van u tante. Want zo voelt ge u, verwelkt en afwijkend van de normgroep. Ge wilt roepen en schreeuwen, zeggen dat het niet meer gaat, maar ge blokkeert. Ze gaan u toch niet begrijpen.