trekpleister

22.09
Onze tweede dag in Santiago en we leggen weer ettelijke kilometers af. We beginnen bij het estacion central de ferrocarriles, een grote metalen constructie waar de treinen naar het Zuiden vertrekken. Dan voert Libero ons naar het museo de la memoria y derechos humanos, over de staatsgreep door Pinochet. Een modern museum dat de verschillende facetten toont van deze belangrijke dagen in de geschiedenis van Chili. Aangezien we weer een zonnige dag hebben, laten we de metro voor wat hij is en gaan te voet door Santa Domingo, een straat vol muurschilderingen, van de Chileense toeristische trekpleisters tot futuristische fantasie. We pikken nicht Tamara op om samen almuerzo te eten, middageten. Hiervoor nemen ze ons mee naar de mercado central, het walhalla voor visfans en daar rekenen we David alvast onder. Hij kijkt al de hele dag uit naar dit moment. We doen eens zot en bestellen drie borden voor twee: paella marina, geen paella zoals in Spanje maar een vissoep met zoveel vis in dat de soep te zoeken is, pastel de gaiba, een krabbenpastei, en pico roco, familie van de zee-egel. Met een volle maag zetten we onze ontdek-Santiagotocht verder en starten bij estacion Mapocho. Een voormalig station en nu gebruikt als eventhal. Zalige lichtinval en bijgevolg mooie foto’s. We nemen weer de metro naar een ander uiteinde van de stad en laten ons gidsen door palacio cousiño, een verblijf van een rijke familie met ingenieuze verwarmingstechnieken en rijkelijk versierde vertrekken. Het wordt stilaan avond en de familie neemt ons mee naar Huasco Enrique, waar we de locale plats proberen en de cueca dansen. Oorspronkelijk is dit een soort paringsdans waar de man alles uit de kast haalt om het meisje voor hem te winnen, voor leken lijkt het een hoop gehuppel en gezwaai met zakdoekjes. Laat het ons houden op een meer geavanceerde versie van de Connemara. We voeren samen een perfecte versie uit dankzij genoeg Teremoto, likeur met witte wijn en ananasijs, en borgogño, te vergelijken met sangria.