traags

Wilde bloemen

Op haar jurk hadden wilde bloemen gegroeid. Klaprozen, korenbloemen, lavendel en viooltjes hadden zich ter hoogte van haar heupen verspreid. Hoger, op haar buik, rug en borst dwarrelden losse bloemblaadjes mee met de wind omhoog. Wanneer ze zich bewoog leken de bloemen te buigen in een storm, als ze doodstil stond hoorde hij vogels fluiten en insecten zoemen, dan lag de zon ineens warm op zijn huid, dan werd hij loom, traag, onwaarschijnlijk gelukkig. De eerste keer dat hij haar zag en zijn adem voelde stokken droeg ze die jurk, en minstens wekelijks had ze in de zomer in haar wilde bloemen rondgelopen. Ze had de jurk zo vaak gedragen dat de kleuren waren vervaald en de draden waren versleten, toen had ze een nieuwe gekocht, net iets mooier nog dan de vorige.

De jurk paste haar zoals de afdruk van haar lippenstift leek te passen op een glas. Ze was altijd een combinatie geweest van elegantie, levensvreugde, koppigheid en ontwapende charme, maar met de jurk aan voelde hij zich alsof hij in een film terecht was gekomen, een film waarin zij de heldin was en hij de held, een film waarin de zomer duizend jaren duurde en elke zonsondergang met elkaar werd gedeeld.

Maar de zomer ging voorbij, en elke winter verdwenen de bloemen in de kast. Elke winter leek langer te duren, en steeds vaker stond hij bij de kast om even aan de jurk te voelen, te ruiken of de zomer nog wel terug zou komen. Altijd werd hij betrapt, en aan de manier waarop ze naar hem lachte wist hij het zeker: er zou altijd een nieuwe zomer komen.

De koude trillingen die veroorzaakt worden door een zacht briesje die over je armen streelt, traag en rustig.
Je zou jezelf nog durven wijsmaken dat deze zo onschuldig is als haar onschuldigheid zes jaar terug maar je weet beter. Je weet beter, maar de tranen komen niet. Ze willen niet. Je vraagt je af waar ze naar toe zijn en je belooft jezelf dat je hier nooit meer komt. De rozen leg je neer en wandelt rustig weg.

froy asked:

List 6 facts about yourself and send this to 10 of your favourite followers

1. Ik heb een haat/liefde verhouding met mezelf.
2. Ik woon al bijna 3 jaar op mezelf en ben daar stilletjes best trots op.
3. Ik kan soms te aardig zijn.
4. Ik hou van boeken maar lees hartstikke traag.
5. Ik ben blij met iedereen die ik de afgelopen jaren heb mogen ontmoeten en leren kennen!
6. Ik ben stiekem best bang om weer verder te gaan met mijn studie in september.

Dankjeeee xx

De speelplaats van mijn kindertijd

Vandaag verjaar ik, 17 jaar. Volgend jaar ga ik naar het zesde middelbaar. Nog 1 jaar verwijderd van afstuderen, nog 1 jaar verwijderd van officiële volwassenheid, nog 1 jaar verwijderd van de echte wereld? Het gaat allemaal zo snel vind ik, het lijkt alsof ik gisteren pas op deze school aankwam en morgen al weer vertrek.  De tijd is niet objectief, ze is subjectief. Denk maar aan die leuke momenten waar de tijd voorbij vliegt zoals ze zeggen, of die saaie momenten dat de tijd slopend traag gaat. En elk jaar gaat sneller voorbij dan het vorige jaar. Zoals de tijd van het vijfde middelbaar wel tien keer in de tijd van het eerste leerjaar lijkt te passen. Een wijze man vertelde me ooit eens dat dat komt doordat je al langer geleefd hebt . Elke volgende dag is een kleiner onderdeel van wat je al beleeft hebt omdat het gene dat je al beleeft hebt steeds groter wordt. Zo lijkt je vijfde levensjaar langer te duren dan je 16de, want 1/5 is groter dan 1/16.  Ik vind dat vrij schrikwekkend, dat de tijd eigenlijk voortdurend verkort, niet letterlijk maar zo ervaren we dat. Beeld je dan maar eens in hoe snel de tijd gaat op je 80ste!

(Bron foto)

Over een jaar, als ik 18 ben , moet ik gaan kiezen wat ik ga studeren, zien mensen mij als een volwassenen en is de “kindertijd” bijna echt voorgoed gedaan. Een paar dagen geleden was ik gaan joggen en ik passeerde langs mijn lagere school. Ik wandelde de speelplaats op, en bleef staan. Ik werd terug geslingerd in de tijd: het voetbalpleintje waar de jongens sjotten, de muur waartegen we muurtjeklop speelden, de paal van tikkertjepaal, … We wisten niet dat we herinneringen maakten, we wisten alleen dat we plezier maakten. Ik ging bij het raam staan van het eerste leerjaar. Eerst zag ik mijn spiegelbeeld. Ik zag wie ik ben geworden. Toen ik dichterbij kwam, mijn handen tegen de ruit zetten en naar binnen keek zag ik mijn klasje van het eerste leerjaar. Ik keek boven het schoolbord waar nog steeds de zelfde woordjes hangde als die dat ik heb geleerd om te leren lezen en schrijven. Ik keek als het ware mijn verleden in met de spiegel/raam als scheiding tussen de twee werelden. Voorzichtig wandelde ik verder alsof ik in een porseleinenwinkel rondliep. Ik ging naar de kleuterspeelplaats, nog verder weg van het heden, richting het treintje. Ik ging in het middelste wagonnetje zitten en ik keek door het raampje, naar het uitzicht, naar de toekomst. Toen ik ging zitten begon het een beetje te waggelen. Vroeger was dat niet zo, toen stond alles nog vast en was er zekerheid. Nu daarentegen is alles gecompliceerder geworden en heerst er twijfel. Hoe ouder we worden hoe ingewikkelder het leven. Je denkt meer na, hebt meer verantwoordelijkheid en alles gaat minder vanzelf. Ga ik er wel door zijn dit jaar? Ben ik eigenlijk populair en moet dat? Wie zijn eigenlijk mijn echte vrienden? Leef ik gezond? Maak me nu niet wijs dat je je één van deze dingen hebt afgevraagd in de lagere school. Er komen zo veel vragen, onzekerheden bij. We wouden toen altijd maar groot worden zonder te beseffen dat we het zo goed hadden, een tijd waarin we alles geloofden maar niks wisten. Soms mis ik dat wel. jij niet?

(Bron foto)

Nu denken jullie misschien dat ik niet blij ben om te verjaren maar dat is het niet. Ik ben heel blij om dat zware jaar (het vijfde middelbaar) achter de rug te hebben. Ik ben heel blij om bijna te mogen kiezen wat ik wil gaan doen met mijn leven. En ik ben heel blij met de verantwoordelijkheid die ik krijg waardoor ik me belangrijk voel. Maar we moeten ook niet vergeten te blijven stilstaan bij wat we hebben, bij onze herinneringen. Toen ik in het eerste wagonnetje zat van het treintje en het stuur vast pakte zat ik eigenlijk waar ik nu zit in mijn leven. Op weg naar de echte wereld, gericht naar de toekomst met het stuur in eigen handen.

En laten we vooral dit onthouden:

(Bron foto)

Een stukje over rijden met dat “ding”.
Eerlijk gezegd was ik er niet helemaal gerust in om zo'n trip te doen met een joekel van 1200 kg achter de auto. Het platte Vlaanderen is toch iets anders dan de bergachtige Balkan. Dat blijkt wel mee te vallen na 2400 km. De Volvo (1600 cc D2 met ‘maar’ 115 pk) gaat vlot naar boven mits in de juiste versnelling met voldoende toeren. Op de snelweg is de optimale cruisesnelheid rond de 90 km en dat is minder traag dan je zou denken. 😉 De grootste uitdaging zit hem vooral in smalle baantjes (de witjes op de kaart) waar er geen tegenligger mag komen of je mag achteruit met dat ding, in korte en steile bergopkes waar een tegenligger komt (dankuwel Joop, Kees en Richard om te helpen duwen) en doodlopende straten (danku TopperAM voor de achteruitrijlessen). Allemaal meegemaakt en allemaal garant voor een paar mooie okselvijvers. 😛

De laatste bladzijde

De vrouw beklimt de trappen van de kerktoren.

In het begin stenen treden, daarna houten.

Dus klinken haar stappen uiteindelijk,


net voor ze zich van de borstwering stort, zachter.

Maar was het verstandig de roman zo te besluiten,

het relaas dat van de rand springt,


of had de vrouw aan het begin van het verhaal

moeten doodgaan, met de schrijver die traag

haar ondergang laat afspelen – achterwaarts, of wellicht had


de sprong helemaal in het midden moeten gebeuren,

met de twee helften van het boek opengeslagen

als het stel vleugels dat haar had kunnen redden?


Moniza Alvi


 

Vertaald uit het Engels door Kees Klok


 

The Last Page


The woman climbs the steps of the church tower.

At first stone steps, then wooden.

So finally, just before she throws herself


from the parapet her steps are quieter.

But was it wise to end the novel in this way,

the narrative jumping off the ledge,


or should the woman have died at the beginning

of the story, the author slowly replaying

her fall — backwards, or perhaps the leap


should have occurred in the middle of it all

with the two halves of the book held open

like the pair of wings which might have saved her?

Summer school

Nog wel wat moe maar vol goeie moed zijn we begonnen aan de twee weken durende marathon die officieel de mooie naam ‘International Summer School Designing Inclusion’ meekreeg. Internationaal is het zeker - toch zo’n vijftien landen vertegenwoordigd - maar dat betekent hier niet automatisch Engelstalig. Note to self: dju, die mannen spreken hier allemaal Spaans! Gelukkig betekent Latin niet enkel traag in de zin van te laat komen (wachten wachten wachten) en slenteren (vreselijk), maar ligt ook het praattempo hier aangenaam laag.

Ons werkterrein ligt in de suburbios, de buitenwijken van de stad die door de jaren heen spontaan en zonder enige ruimtelijke planning uit de grond gestampt zijn. We worden samen met ervaren architecten, urban planners, ecologen, sociologen, … verdeeld over verschillende ‘tramo’s’: stukjes rivierkant waar de overheid een mooi afgewerkt, lineair park wil aanleggen, ten koste van een lange rij zelfgebouwde huizen. Als jonkies van de groep gaan we mee op veldwerk en zien we hoe de professionals het aanpakken. Het einddoel is voor elke tramo een concreet tegenvoorstel voor het Guayaquil Ecológico project. Tussendoor ook al leuke vrienden gemaakt, samen een paar fijne feestjes gebouwd, nieuwe drankjes en snackjes geproefd (heel zoet, ofwel heel vettig) en onze eerste pasjes salsa geleerd.

Bizar hoe waanzinnig ingewikkelde zaken zich soms kunnen vertalen in de meest simpele zaken. Ik rij links, zoals zo vaak. Gele nummerplaat voor me. Ik zucht, ik zie het al aankomen. Deze gaat mij vertragen. Hoe dichterbij ik kom, hoe duidelijker dit wordt. Ik heb haast, wil vooruit. Halsstarrig blijft ie links rijden. Ik kom dichter en hij gaat op de rem. Off course! Move bitch, get out the way! Rechts is plek, maar nee hoor. Egoïst! Nee, hij heeft het echt niet door. Zijn snelheid op de verkeerde plaats op de weg, is de juiste snelheid. Volgens hem! Ik erger mij, irriteer mij en word kwaad. Vloeken en schelden. Hij heeft het door. Niet dat hij traag en verkeerd rijdt maar dat ik vooruit wil en hij mij belemmert. Hij gaat uit mijn weg. Rechtse trage pad is voor jou! Ik ga em voorbij, finally. Toodleloo motherfucker! 

Luchthaven New York krijgt grote opknapbeurt

Luchthaven New York krijgt grote opknapbeurt

De gouverneur van New York, Andrew Cuomo, heeft een plan gepresenteerd om het sterk verouderde LaGuardia Airport te vernieuwen, een van de drukste vliegvelden van de VS. Vliegtuigen krijgen twee keer zoveel ruimte om te taxiën en de landingsbanen worden verlengd. Het vliegveld scoort slecht bij reizigers. “Het is traag, het is gedateerd, het is een vreselijke toegangspoort tot New York”, zei…

View On WordPress

Top 3 bedrijfsnieuws van de week: Interconnect, AMS-IX en Yourholding

Top 3 bedrijfsnieuws van de week: Interconnect, AMS-IX en Yourholding

De afgelopen week zijn er meerdere interessante persberichten binnengekomen. Bekijk hier onze top 3 met berichten van Interconnect, AMS-IX en Yourholding. 1. Interconnect bouwt virtuele datacenterinfrastructuur met oplossingen van Juniper Networks Met meer dan 200 switches die regelmatig handmatig opnieuw moesten worden geconfigureerd, omvatte het inrichten van diensten een traag, complex en…

View On WordPress