traags

Geraakt

Je hebt me geraakt. Sommigen zouden het beschrijven als beschadigd, maar dat gaat mij te ver. Schade zou betekenen dat ik niet meer goed functioneer als gevolg van je acties. Ik functioneer volledig. Precies zoals ik deed voordat ik besefte dat ik liever met jou was dan met mijn beste vrienden. Ik functioneer zoals ik dat deed ver voordat je begon te spelen met de knopen op mijn overhemd, ik leef zoals ik deed voordat we traag in de keuken stonden te dansen terwijl de pasta weer aan de kook moest raken.

Door jou weet ik dat het verdwijnen van sommige dingen een leven niet slechter maakt, enkel minder goed. Door jou let ik minder op de weg en meer op de lucht wanneer ik fiets. Door jou geef ik meer gas in de bochten en in de piepende banden hoor ik je af en toe nog uitgelaten lachen.

Het eerste weekend na de val ben ik gewoon naar je toe gegaan. Halverwege bedacht ik me pas hoe lang we al uit elkaar aan het vallen waren. Ik had beter moeten weten, maar ik was verliefd, en als je verliefd bent hoor je komma’s waar punten staan. Ik probeer alles wat je tegen me hebt gezegd in de laatste weken terug te halen om te horen of je je vertrek wellicht subtiel hebt aangekondigd, maar het enige wat ik terug weet te halen is dat wat ik zal gaan missen. 

Ik heb je gisteren gebeld. Er zijn hier nog wat spullen die je makkelijk kunt vervangen, maar ik gooi ze nog niet weg. Wellicht sta je morgen voor mijn deur om te vertellen dat het allemaal een fout is geweest. Hoop, wat een giftige belemmering wanneer je niet moet blijven hangen. Maar als ik hierin niet blijf steken zal je hoe dan ook vervagen tot iets wat je niet bent geweest. Dat is verspilling, en net zoals jij probeer ik goede dingen niet onbenut te laten.

De stem in haar hoofd was luid die avond. Ze keek in de spiegel, recht in haar eigen ogen. Beledigingen werden naar haar hoofd geslingerd, naar haar hoofd, vanuit haar hoofd. Ze probeerde de tranen te bedwingen. Huilen mocht ze niet, geen zwakte tonen. Haar ademhalingen waren lang, traag, vooral heel luid. Hoe hard ze ook probeerde, de tranen kon ze niet tegen houden. Een overstroming van tranen, haat en gedachten die al veel te lang de hare zijn.

Als 'moeheid' je leven overneemt

Er bestaat een niet uit te slapen vermoeidheid. Wat je ook doet, je blijft moe zijn. Je slaapt liefst de hele dag maar na een tijdje ben je zelf moe van al dat moe zijn, van al dat slapen. Je bent moe van het niets doen, van het nutteloos zijn. Moe van met je zelf opscheept te zitten. Je word lastig, je verveelt je, de seconden op de klok tikken traag weg, naar waar weet je niet. Op wat je wacht eindelijk ook niet.

7

The return of Traag, and a new one named Granitor.
First off, the camera angle they use when introducing these two is important: if you pay attention, it’s just Leo we see from behind looking up at these two monsters as they walk out. That’s super important to note, because it helps emphasize a significant thing about Leo here. The camera angle flips, and we get to see Leo’s expression for a quick moment when the monsters are revealed. It’s fear. It’s stress. It’s anxiety. Leo hasn’t seen Traag since the night he almost died. And now’s back face to face with not only one, but two. It’s like a trigger, he remembers what happened that night. It’s like a sign of a little PTSD, which is so awesome because he didn’t seem to phased by what happened that night of the first Kraang invasion. And we finally get a small sign that that night did have some kind of impact on him. All from this one little moment, this one little facial expression. I love it.
But even more important than that, Leo also looks overwhelmed. For a second, he doesn’t know what to do, he doesn’t know how to handle this situation. Leo takes small steps back, not knowing how to approach this. He’s freaking out, because he understands that there are bigger things than he’s faced already. This moment of fear that he feels, it’s definitely going to come into play next episode, when he has to figure out how to lead his team against an army bigger than anything he’s ever faced. Add this on top of everything that’s happened to our leader in blue over the last few episodes, and we can so clearly see that Leo is starting to lose it. That’s going to be huge in the finale we’re about to see.

Read more about what I thought here.

School

Mama,

je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school, mijn taken worden te laat afgegeven en ik kom wel vaker naar huis met nota’s in mijn agenda die zeggen dat ik niet in orde ben. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet, “Jullie zijn nog jong, jullie kunnen helemaal geen stress, problemen, of ernstige mentale ziektes hebben.” Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, de trappen opstappen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout. Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Zeven stappen verder en ik ben in mijn kamer, twee stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

Mag ik even kort
jouw lippen op de mijne voelen.
Het einde van een kus.
Jouw lippen
die de mijne verlaten.

Jouw handen
die de mijne zachtjes verlaten.
Niet kort en abrupt,
maar traag en liefdevol.

Jouw neus die tegen
me aan blijft zweven
nadat jouw lippen
de mijne al hebben
gelaten voor wat ze zijn.

De elektriciteit die nog
tussen ons in zweeft
maar geen verbinding
meer maakt tussen de polen.

Woorden
nog niet uitgesproken.
Een verlangen
naar meer.
Zachter. Warmer.
Doen we het
nog één keer?