tikt

Megalomanie

Ze praat over liefde alsof de wonde nog vers is
en fluistert dat bloemen altijd sneller zullen verwelken dan
de tijd die ze nodig hebben om te groeien.
Tranen spelen tikkertje met de grond, alleen tikt die niet terug.
Uit de stilte klinkt het dat mensen fragiele wezens zijn.
Ik kan alleen maar denken dat God een oude man
met grootheidswaanzin moet geweest zijn.

Gelukkig zijn is:

Verliefd worden. Zo hard lachen dat je gezicht er pijn van gaat doen. Het lezen van een goed boek. In bed liggen terwijl de regen tegen het raam tikt. Warme chocolademelk. Rijden over een mooie weg. Het nemen van een bubbelbad. Giechelen. Film kijken. Een goed gesprek hebben. Lopen op blote voeten. Naar bed gaan na een lange dag. Lachen om jezelf. Vrienden. Je eerste kus (of de eerste kus met een nieuwe liefde). Fijne dromen. Handen vasthouden met iemand waar je van houdt. Kijken naar de opkomende maan. Eten. Het krijgen van een lange, warme knuffel van een lief iemand. Spelen met een huisdier. Schrijven in een nieuw notitieboekje. Het maken van herinneringen. Schrijven om de mooie dingen in het leven beter te kunnen onthouden. Weten dat je het juiste hebt gedaan. Het schrijven van een nieuw verhaal. 

Je staat op en je voelt de zwaarte die je voor de zoveelste keer overweldigt. Je keert terug naar je bed, lakens over je heen en hopen dat de wereld voor deze ene keer even stil blijft staan. Maar de tijd tikt verder en er is nog zoveel dat gedaan moet worden. Angst begint zich te verspreiden over elk deeltje van je lichaam, de gedachten worden luider. ‘Je bent niet goed genoeg’, 'Jij kan niets’, je voelt je waardeloos. Je moet opstaan, maar je kan het niet.

02.00 uur.

Het is 02.00 en ik zit op het balkon. In mijn lelijke oude joggingbroek, grote mannentrui en een mijn deken om mij heen geslagen.
Aan de overkant van onze flat staat een ander flatgebouw. Wonder boven wonder zijn er nog 3 mensen wakker. De overbuurman, de buurvrouw boven hem en een man en een vrouw naast de buurvrouw.
Ik vraag me altijd af wat mensen nog zo laat op doen. Van onze overbuurman weet ik het toevallig. Hij is beveiliger en draait daarom vaak hele rare diensten. Daardoor moet hij soms om 2 uur s'nachts opstaan en tot 10 uur in de ochtend werken. Van de bovenbuurvrouw van onze overbuurman en de buren van de bovenbuurvrouw is het mij onbekend waarom ze nog wakker zijn. Misschien kunnen ze wel niet slapen omdat ze ergens mee zitten of misschien heeft het stel naast de bovenbuurvrouw wel ruzie gehad. Wie weet. Ik weet het in ieder geval niet.

Het wordt ondertussen steeds frisser en ik besluit om een kopje thee te maken. Ik loop op mijn tenen de woonkamer binnen en hoop dat mama niet wakker wordt. Nadat de waterkoker het water heeft gekookt, ik het water bij het theezakje geschonken heb en 2 suikerklontjes erin heb gegooid, sluip ik weer zachtjes terug naar het balkon.

Met mijn kopje thee en mijn deken om mij heen gewikkeld luister ik wat pianomuziek. Pianomuziek helpt mij altijd om mijn hoofd een beetje op orde te krijgen. Terwijl ik muziek luister zie ik iemand lopen. Ze heeft een hondje bij zich. Het is een vrouw van rond de 25/30 schat ik. Ze ziet me zitten en fluistert: “ Kun je ook niet slapen? ”
Waarop ik antwoord: “ Nee, maar dat is allang oud nieuws hoor voor mij. ”
De vrouw glimlachte en zei: “ Mag ik vragen waarom je niet slapen kan?  ”
Ja oke ik pieker veels te veel, het is altijd druk in mijn hoofd en mijn lichaam is overdag moe en ’s avonds niet. Maarja dat hoeft zij niet te weten. Ik bedoel ik ken d'r geeneens.
Daarom besloot ik om te antwoorden met: “ Ik heb werkelijk geen idee. Misschien omdat het druk is hierboven. ” en ik tikte op mijn hoofd.
De vrouw glimlachte heel erg vriendelijk naar me en ze zei: “ Dat heb ik precies hetzelfde, het lijkt nooit op te houden he? ”
“ Nee precies, maar ach het zal vast en zeker wel over gaan. Mijn dokter zegt namelijk altijd: De eerste tip om beter te slapen is om de gedachtes die in je hoofd rondspoken, uit te spreken en op te lossen. ”
“ Dat is een wijs man. ” sprak de vrouw.
“ Dat klopt, daarom is hij ook dokter geworden denk ik. ” zei ik.
“ Daar heb je gelijk in. Nou ik ga maar eens naar huis en proberen te slapen. Jij ook slaap lekker voor zometeen. Ik hoop dat je snel beter slaapt. ” zei de vrouw.
“ Slaap fijn en droom mooi mevrouw. ” fluisterde ik.

Ik bleef nog een tijdje zitten met mijn warme kopje thee en keek hoe de vrouw langzaam een zwarte schim in de nacht werd.
Het was ondertussen alweer 02.36 bah.
Laat ik het maar nog een keer proberen, zei ik tegen mezelf in mijn hoofd. Laten we het nog één keer proberen.

De overbuurman was naar zijn werk vertrokken, de bovenbuurvrouw was denk ik gaan slapen en de buren van de bovenbuurvrouw zaten nog in, op wat het leek, een goed gesprek.

anonymous asked:

Hoe zou jij depressie omschrijven?

Een ongepubliceerd stukje van een jaar terug:

In het kantoortje van de huisarts staat een kunststof geraamte en hangen oude posters waarop de anatomie van een mens staat beschreven. “Zo,” zegt mijn arts, terwijl ze gaat zitten en haar computer start. “Wat kan ik voor je doen?” Ik slik. Dit is een moment waar ik al twee weken tegenop zie. “Het gaat niet zo goed,” zeg ik. De huisarts knikt, tikt wat in de computer. “Niet zo goed… hoe merk je dat?”

Ik wil wat zeggen over het gewicht dat op mijn rug lijkt te liggen. Ik wil zeggen dat het gewicht me naar de grond sleurt, of terug in bed. Dat ik me klein voel, zwak, dat ik het gevoel heb dat ik te veel ruimte in neem, mensen tot last ben. Ik wil iets zeggen over hoeveel ik in bed lig, en hoe vermoeid ik blijf. Ik wil zeggen dat alles voelt alsof er een dikke laag isolatiemateriaal overheen ligt, behalve dan de verachting die ik voel wanneer ik vergissingen maak, dan ben ik ineens onbeschermd en naakt. Ik wil zeggen dat het moeilijker wordt om van dingen te genieten, dat er iets zwarts in mij leeft dat langzaam het licht verslindt.

Ik zeg iets over slecht eten en slapen, buien van somberheid, verminderd presteren. Allemaal rationeel en helder uitgesproken. Ik sta buiten met een briefje waarmee ik terecht kan bij een expert, en ik weet dat ik weer de stap moet zetten om daar aan te kloppen.

-

Weet niet in hoeverre anderen een soortgelijke ervaring delen, maar dat is min of meer hoe ik het zou omschrijven. Het is een lelijke, verlammende aandoening die het plezier uit je leven wegneemt. Ik kan slechts benadrukken dat het heel erg belangrijk is dat je hulp zoekt in zulke gevallen, en dat je het niet gaat zien als een romantisch aspect van jezelf. Er is niets romantisch aan totaal gebroken mensen.

De dagen voelen niet meer als dagen, de maanden niet meer als maanden en de jaren niet meer als jaren. Het voelt als niets meer, als een gapende leegte. De tijd tikt vooruit, maar ik ben hier al lang niet meer. Ik besta enkel nog als een geest, mezelf voortsleurend door de tijd. Anderen denken dat ik nog leef, maar ik weet niet waar ze dat idee vandaan halen. 

Ik heb niet heel veel meer nodig dan met jou in bed liggend naar de regen te luisteren die tikt op het schuine dakraam, met jouw benen tegen die van mij, je armen om me heen en gewoon een beetje te bestaan zo samen.

De wereld draait, maar ik merk het niet. Ik ben niet meer in de wereld, ik ben enkel nog in mijzelf. De klok tikt verder, maar ik kijk niet meer naar de tijd. Het leven lijkt als een waas aan me voorbij te gaan. Er gebeurt veel, te veel, maar ik zie het niet meer. Mijn hoofd is een chaos en ik kan de gedachtes niet meer van elkaar onderscheiden. Ik denk dat ik te vol zit.