* Fire in the unfair.

Πριν μέρες ήμουν στο κέντρο και καθώς κατέβαινα την Αριστοτέλους, είδα ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων που ανέβαινε οπότε ήμασταν απέναντι και μπορούσα να τους παρατηρήσω. Περπατούσαν χέρι χέρι, μιλούσαν και χαμογελούσαν σχεδόν συνέχεια και χαμογέλασα κι εγώ -αρκετά πλατιά θα έλεγα- όταν τους είδα. Τα παιδιά με είδαν που χαμογελούσα και σταμάτησαν να χαμογελάνε. Ίσως νόμιζαν ότι τους κορόιδευα. Δε ξέρω. Πάντως εγώ είχα χαμογελάσει από τη ψυχή μου. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι μαζί που αντικρίζοντας τους δε μπορούσα παρά να χαμογελάσω κι εγώ. Γιατί είναι ωραίο να βλέπεις δυο ανθρώπους να αγαπιούνται και να είναι ευτυχισμένοι. Ασχέτως των σεξουαλικών τους προτιμήσεων. Γιατί είναι ωραίο να αγαπάς και να σε αγαπούν. Και κορίτσια, όταν είστε με το αγόρι σας και σας κοιτάω, δε σημαίνει ότι θέλω να σας φάω το γκόμενο. Ηρεμήστε. Απλά μου αρέσει να σας βλέπω ερωτευμένους, να κρατιέστε χέρι χέρι και να χαμογελάτε ο ένας στον άλλον. Ίσως ακούγονται κάπως creepy όλα αυτά, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Τελειώνω με τη φράση που κυκλοφορεί πολύ τελευταία “πώς να μείνεις ατάραχος μπροστά στην ευτυχία;” και ελπίζω έτσι να καταλάβετε.

Η πολλή λογική ίσως οδηγεί στην τρέλα και το πιο τρελό είναι να βλέπεις τη ζωή όπως είναι κι όχι όπως θα'πρεπε να είναι.

Άνω Πόλη,Θεσσαλονίκη