Όμορφη και κρύα. Μίζερη και ερωτική. Χαρούμενη και λυπημένη. Μια πολη γεμάτη συναίσθημα.

Περίεργη πόλη η Θεσσαλονίκη. Είναι σαν ψεύτικη, όποτε την περπατάς είναι σαν να ζεις ένα όνειρο μαζί και τον μεγάλο σου έρωτα. Και ας μην τον έχεις βρει.

//Ναι Θεσσαλονικη για ακομα μια φορα. Παω και ερχομαι ξανα και ξανα μα δε θελω να γυρισω. Δεν ειναι η πολη ειναι οι στιγμες απλως. Θελω να περιμενω 3 ωρες σε ενα τρενο, να μυριζουν τα ρουχα μου φθηνο αρωματικο δεντρακι που βαζουν πανω απο τα καθισματα και να ακουω τον ηχο που σκιζει το εισητηριο ο ελεγχτης. Ναι εκεινος ο ξινος γερουλης που κοβει βολτες και σημαδευει αδυναμα χαρτια. Θελω να καπνιζω 10 τσιγαρα στον σταθμο μεχρι να ρθει το επομενο τρενο και να πινω εκεινον τον χαλια καφε απο το μηχάνημα  στη γωνια. Θελω να ακουω την μουσικη,εκει την συγκεκριμενη που ακουω σε καθε μου ταξιδι και ας την ξεχνω αφου επιστρεφω στη ρουτινα μου. Θελω να νιωθω τον αερα να λιγοστευει απο το καυσαεριο που αφηνει το τρενο και η ανασα μου ας κοβεται, χαλαλι. Χαλαλι τις στιγμες που θα ζησω. Εσυ,εγω,Θεσαλονικη. Ψηνεις;//