teram

youtube

This is literally what Pokemon ORAS was like.

Eto, priznajem, ne umem da prihvatim tuđu ljubav. Ne mogu da poverujem ni u čije emocije. Ne shvatam zašto bi me iko voleo, kad samu sebe ne umem da volim?
Ne umem ni da pokažem nekome da mi je stalo do njega. Sve što znam jeste da povređujem ljude, suptilno im nagoveštavam da me se klone ili ih pijana teram od sebe, jer znam da ću ih, pre ili kasnije, povrediti.
Šta znam, možda i nismo svi stvoreni da volimo i budemo voljeni..
—  N. D.
Plavo mastilo

Znam da ovo pismo nikad nećeš da pročitaš. Nije da ga tebi pišem, samo se pravim da je tako.

Sunce je već davno zašlo i noć je hladna. Sa starog radija se čuje ista pesma satima. Nisam u stanju da utišam misli, ni tebe, ni muziku. Noćaš me tišina plaši. Plaši me i krevet u koji treba da legnem, plaši me i ova čaša. Strah mi je obuzeo telo i suze su u očima. Voleo bih da stvari nisu ovakve, da ne teram sebe da patim za sobom. Zapravo, lažem.

Ne teram se, jednostavno si prečesto u glavi. Bio si moj pojas za spasavanje. To je moj problem. Ti si mi hiljadu problema + glavobolja + nesanica + svaki razlog za kvazitugu. Ne pitaju me više o tebi. A i što bi?

Završio sam tu priču. Čitali su je mnogi. I hvalili me. Iskreno, plašim se da je pročitam ponovo. Plašim se da prođem kroz neke delove te knjige. Plašim se bola. A opet nadam se da će knjiga, tj. da je knjiga dovoljno dobra da osvoji mnoga srca, da će biti knjiga koja se polkanja za rođendan uz najdivnije posvete. Nadam se da će dospeti do još nekog sa kim se ne znam, niti me prati na društvenim mrežama. Želim da ta priča uspe. I ne, nije to naša priča. Nije to priča o nama. Postoje samo delovi koji su se desili i zakamuflirani su. Svejedno, ti ne čitaš. Neće do tebe da dođe. Ne bih ni voleo da dođe. Zapravo, bilo bi me briga i da dođe. Najiskrenije. Shvati je kako hoćeš. Mrzi me, voli me, osuđuj me, pitaj se da li sam lud, da li sam normalan. Pitaj se koji se kurac sa mnom desio. Reći ću ti nešto. Sad bi ovde trebala da ide rečenica koja poentira celo pismo ali nema je. Sve što bih ti rekao bilo bi ti nebitno. Voleo bih da nisam čekao, da nisam davao prilike da se pokažeš. Voleo bih ali kasno.

Kažu da nakon svega ostaju samo sećanja. Ne znaju da sam sećanja stavio na papir i da su nestala iz glave. Ne znaju da papire svesno ne čitam. Bolje je ovako kad samo znam datume i kad se tih dana pravim lud i ignorišem brojeve na kalendaru. I još jedna tužna činjenica - vodka ne zna da uteši, bar mene ne. A lažem ljude da u njoj vidim spas. Lažem, jer je manje pitanja kada misle da si uništen nego kad nastaviš dalje. A ja svakako ne želim da im pričam o tebi.

Bledo sećanje moje, voleo bih da zaborav može da te uzme ali ti si otrov čiji tragovi delovanja ostaju vidljivi dugo posle toga. Sreća pa ništa ne traje zauvek.

Ostavi tu detinju dušu u tebi na miru. Ne dozvoli svetu da te natera da odrasteš ukoliko ti to ne želiš. Ne živi po pravilima koja ti nisi pisao.
Odrastam, svakim danom razumevam ovaj svet sve više i više, poštujem samo ono što se mora, ali i dalje živim u nekom svetu snova. Iako su me razočarali hiljadu puta i dalje u ljudima tražim dobre strane. Još uvek verujem u želje, samo što ih više ne trošim uzaludno nadajući se da će me zavoleti neko ko me jedva primećuje. I dalje mislim da najbolji ljudi postaju najsjanije zvezde na nebu kad umru i da nam se osmehuju odozgo ne bi li nam dali snage da nastavimo dalje.
U stvari hodajući sam paradoks: smejem se, a nisam srećna; ubijam se, a želim da živim; odrastam, a želim da ostanem dete; verujem u nestvarno; želim da neko voli, a sve teram od sebe; znam na koji način ovaj svet funkcioniše, ali odbijam da ga živim tako.
I možda je to jedini način da ostaneš svoj i normalan u ovom tuđem i ludom svetu.
—  N. D.
Quantas pessoas mais terão que ir embora da sua vida, antes de você finalmente entender que palavras mal ditas, destroem tudo? Que nem sempre o que alguém disse é uma indireta pra você, que a maioria das coisas se resolvem em você ter uma conversa clara com alguém. Mas é que é muito mais fácil entender tudo errado, se magoar, não tentar resolver e simplesmente deixar de lado, né? É muito mais fácil arrumar as malas, bater portas e ir embora, sem nem ao menos deixar a pessoa ter o direito de se explicar. E aí usar o velho clichê “ Eu fui embora, porque não queria te magoar” , mas quer saber? Você queria sim, porque quem se importa tenta resolver as coisas, conversa, não deixa de lado. Quem se importa dar um jeito, procura motivos pra ficar, e fica. Não deixa espaços pra mal entendidos. Não foge assustado na primeira dificuldade. E antes que eu me esqueça, só quero deixar bem claro pra você que atração fisíca e sentimento nem sempre andam de mãos dadas, são coisas completamente diferentes, e você não tem mais que fugir assustado com medo de ser gostado, porque simplesmente eu também entendi que assim como sentimento e atração física não podem andar de mãos dadas, nós também não podemos.
—  Malditas palavras mal ditas.