Došao sam da joj pokažem da me nije zaboravila. Došao sam, jer sam htio da joj dokažem da me još uvijek voli, kao prvog dana. Znao sam, da ne zna da sakrije svoja osjećanja. Ili sam, možda lagao sebe da sam došao zbog toga. Možda mi je samo nedostajala previše. Ona, i njena ljubav prema meni. Ta noć je, zaista, bila prelijepa. A ona je bila ljepša i od noći. Sjedila je za posljednjim stolom. Nije me primjetila. Ili se barem pravila da me ne primjeti. Cijelu večer nije skidala sa lica onaj blesavi osmijeh zaljubljene žene. Promatrao sam je kradom. Podsječajući sebe na svaku crtu njenog lica. O, zaista, je bila prelijepa. Pogledala me direktno u oči. Hladno, bezosjećajno. A ona zaista nije bila takva. Kao da me probudila iz sna. Nije progovorila ništa, ali kao da je rekla sve.Iz pogleda sam pročitao sve.Brzo sam spustio pogled, jer je počeo da me izdaje. Inadžijo, preopoznao sam te. Zapravo si došla da mi pokažeš da te nisam zaboravio. Došla si, da mi dokažeš da te još uvijek volim. Došla si da mi pokažeš da se ne trebam igrati sa ženom koja se igra bolje od mene. Te večeri, otkrila si sve što sam sakrivao godinama. Tvoj sam. Vrijeme, možda, mijenja sve, ali činjenicu da sam tvoj, ne.

- Nie wiem, jak ci to delikatnie powiedzieć - westchnęła Marysia. - Leżymy tak obok siebie już z godzinę, a ty nawet nie spojrzałeś na mnie…
- …?
- To upokarzające…
- …?
- Widziałeś kiedyś oczy zabijanego człowieka?
- …?
- Nie? No to spójrz teraz w moje ślipia, bo ja w tej chwili mam takie właśnie oczy…
—  Jarosław Borszewicz - Pomroki

III.

Vroeger zei mijn moeder altijd dat tijd alle wonden heelt. Dat hoé erg je iemand ook mist, dat vanzelf wel weer weggaat, net zoals de wintermaanden. Ze vertelde me alleen nooit op welke manier die tijd voorbij gaat. Ze vertelde nooit dat ik alleen maar zou douchen zodat ik ongezien kon huilen; en dat ik door mijn tranen het water niet meer zou zien. Of dat die leegte in mijn hart ook in mijn maag zou zijn en voedsel ineens mijn aartsvijand zou worden. Ze vertelde nooit dat foto’s van jou als kogels van spijt, dwars door me heen zouden gaan. Ze vertelde me nooit dat ik, als de cijfers op de klok, stil zou staan terwijl ieder ander vooruit beweegt. Ze vertelde nooit dat jij me zo snel zou vergeten. Al deze dingen die ze nooit zei, zijn hoe de tijd voorbij reist. Ze had ook wel gelijk, tijd heelt alle wonden wel. Maar de littekens die je onderweg maakt, die zijn voor altijd.

ik wil schreeuwen
als meeuwen aan het strand
oorverdovend gillen naar de overkant
over hoe het echt met me gaat
slecht met me gaat
als ik recht voor je sta
en je kijkt me niet aan
wil ik roepen naar je naam
want het is te snel gegaan
heb is nu had
en uit het nieuwe aan
ik kan geen woorden meer verstaan
want ik loei in monotoon vandaag
mijn gedachtes asynchroon omlaag
geschreeuw in de ondertoon van m'n maag
maar elke klank die ik maak
is toch weer te laat
en vaart aan jouw kust
waarschijnlijk niet meer aan

- Ćao! - rekao sam, iznenađen što je vidim nakon toliko vremena.

Okrenula se i sa kulturnim osmjehom na licu rekla : “Ćao.”

- Nisam znao da si ovdje - kažem u nadi da će pristati na neku vrstu razgovora sa mnom.

Ne progovora. I dalje primjećujem samo taj blagi, kulturni osmjeh, ovaj put praćen praznim pogledom, pogledom od kojeg se ledi krv u žilama.

”Glumi.” - mislim u sebi. - “Glumi da joj nije stalo, glumi da je hladna. Pa dobro se sjećam koliko je plakala kad sam je napustio, koliko me molila da ostanem…glumi.”

Okreće mi leđa i odlazi da sjedne. Vidim nekog momka pored nje…grli je,ljubi. Nasmijana je. “Glumi” opet mislim.”Glumi da je sretna.”

I mislio sam da glumi…sve dok se nisam sjetio da nikad nije znala glumiti, da nikada nije birala ponos umjesto ljubavi i da mi je jednom rekla da greške uvijek zaboravlja a sa greškama i ljude..