tastbaar

maar vertel me eens hoe het met u gaat werd er me gevraagd. “ Ik heb geleerd” vertelde ik. “Geleerd om vallende tranen niet langer op te vangen, uit schrik om erin te verdrinken. Geleerd om de pijn die ik voel niet rechtstreeks op mijn huid te plaatsen. want ik geloof niet langer dat zoiets tastbaar moet zijn. Ik wankel,maar beetje bij beetje gaf ik het op om evenwicht te vinden. Enkel nadat iemand me vertelde dat er schoonheid zit in wankelen, want als je nooit ergens bijhoort, val je misschien wel perfect ergens tussen. De vele vragen slenteren nog steeds ergens rond in mijn bovenkamer, alleen wachten ze niet langer op een antwoord. Want ik heb geleerd dat niet alles een oplossing heeft & één antwoord vaak niet genoeg is. Er zijn dagen waarop ik vergeet dat ik nu wel weet dat ge soms eens verder dan uw spiegelbeeld moogt kijken. Verder kijken dan het gat tussen uw benen die alsmaar kleiner lijkt te worden. Verder kijken dan alles wat er eigenlijk toch niet echt tot doet. Niet meer alleszins.”

vimeo

Little Printer. Zeer ferm. Via @stenito